W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka jest notowana na Warszawskiej Giełdzie Papierów Wartościowych. Jako emitent papierów wartościowych sporządza sprawozdanie finansowe zgodnie z MSR, w oparciu o art. 45 ustawy o rachunkowości.

Jako podatnik podatku dochodowego od osób prawnych, stosownie do art. 9b ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zawiadomiła w formie pisemnej Naczelnika Urzędu Skarbowego o wyborze metody ustalania różnic kursowych na podstawie przepisów o rachunkowości. Spółka spełnia wymóg badania sprawozdań finansowych przez podmioty uprawnione do ich badania.

Spółka wybierając metodę ustalania różnic kursowych na podstawie przepisów o rachunkowości, stosuje jednocześnie przepisy: art. 12 ust. 2, który określa, że przychody w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu oraz art. 15 ust. 1, który określa, że koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. Stosując przepisy art. 12 ust. 2 i art. 15 ust. 1 podatnik kieruje się dosłownym brzmieniem art. 9b ust. 1.

"Podatnicy ustalają różnice kursowe na podstawie:

1. art. 15a, albo
2. przepisów o rachunkowości, pod warunkiem, że w okresie, o którym mowa w ust. 3, sporządzane przez podatników sprawozdania finansowe będą badane przez podmioty uprawnione do ich badania".
   
   

Zdaniem Spółki, przepis ten mówiąc o różnicach kursowych ustalanych zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych, powołuje się tylko na art. 15a. Podatnik wywiódł z tego taki wniosek, że ustalając różnice kursowe na podstawie przepisów o rachunkowości musi jednocześnie stosować art. 12 ust. 2 i art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdyż art. 9b nie wyłącza stosowania.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

Czy mimo to, że Spółka wybrała metodę ustalania różnic kursowych na podstawie przepisów o rachunkowości, może stosować art. 12 ust. 2 i art. 15 ust. 1 do wyceny przychodów i kosztów w walutach obcych?

Czy wybierając metodę ustalania różnic kursowych na podstawie przepisów o rachunkowości, Spółka może stosować zasady wyceny aktywów i pasywów oraz ustalania wyniku finansowego, określone w przepisach o rachunkowości, czyli dla spółki, która sporządza sprawozdanie finansowe zgodnie z MSR, będzie to MSR 21, a nie musi stosować art. 12 ust. 2 i art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych? Zasady przyjęte w MSR 21 są tożsame z zasadami opisanymi w art. 30 ustawy o rachunkowości, czyli będzie to średni kurs ogłaszany przez NBP na dzień uzyskania przychodu lub poniesienia kosztu.

Zdaniem Wnioskodawcy, wybierając metodę ustalania różnic kursowych na podstawie przepisów o rachunkowości, prawidłowo zinterpretowała i zastosowała przepisy, tak jak zostało to podane w opisie stanu faktycznego. Postępowanie przyjęte przez Spółkę jest słuszne, ale oparte jest o literalne brzmienie przepisów, wynika wprost z przepisów art. 9b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Przepis ten mówiąc o różnicach kursowych ustalanych zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych, powołuje się tylko na art. 15a. Spółka wywiodła z tego taki wniosek, że ustalając różnice kursowe na podstawie przepisów o rachunkowości musi jednocześnie stosować art. 12 ust. 2 i art. 15 ust. 1.

Możliwa jest interpretacja logiczna przepisów, które są przedmiotem niniejszego wniosku. Stosując wykładnię logiczną należy dojść do wniosku, iż ustalając różnice kursowe na podstawie przepisów o rachunkowości stosuje się również przepisy o rachunkowości, które mówią o zasadach wyceny składników aktywów i pasywów oraz operacji gospodarczych wyrażonych w walutach obcych. Przepisy te zostały określone w art. 30 ustawy o rachunkowości oraz w MSR 21. Takie stanowisko potwierdzają interpretacje organów skarbowych, a mianowicie: postanowienie Pomorskiego Urzędu Skarbowego, sygn. DP/423-0114/07/AK, postanowienie Opolskiego Urzędu Skarbowego, sygn. PD/423-30-TP/07.

W ocenie Spółki oba postanowienia są prawidłowe, gdyż znajdują oparcie w przytoczonych przepisach.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

W myśl art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. zwanej w dalszej części skrótem "ustawa o pdop"), przychody w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o pdop zdanie drugie koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. W związku z powyższym, należy stwierdzić, iż przy ustalaniu wysokości przychodów uzyskanych w walutach obcych lub kosztów poniesionych w walutach obcych stosuje się średni kurs NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu bądź poniesienia kosztu.

Powyższe regulacje prawne odnoszące się do przeliczenia przychodów i kosztów poniesionych w walutach obcych mają zastosowanie do wszystkich podatników bez względu na wybraną metodę ustalania różnic kursowych.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o pdop przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 13 i 14, są m.in. otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

Od dnia 01 stycznia 2007 r. podatnicy mają możliwość wyboru sposobu rozliczania różnic kursowych. Stanowi o tym art. 9b ust. 1 ustawy o pdop, zgodnie z którym podatnicy ustalają różnice kursowe na podstawie:

1. art. 15a, albo
2. przepisów o rachunkowości, pod warunkiem że w okresie, o którym mowa w ust. 3, sporządzane przez podatników sprawozdania finansowe będą badane przez podmioty uprawnione do ich badania.
   
   

Jednocześnie zgodnie z art. 9b ust. 2 ww. ustawy podatnicy, którzy wybrali metodę, o której mowa w ust. 1 pkt 2, zaliczają odpowiednio do przychodów lub kosztów uzyskania przychodów ujęte w księgach rachunkowych różnice kursowe z tytułu transakcji walutowych i wynikające z dokonanej wyceny składników aktywów i pasywów wyrażonych w walucie obcej, a także wyceny pozabilansowych pozycji w walutach obcych. Wycena ta dla celów podatkowych powinna być dokonywana na ostatni dzień każdego miesiąca i na ostatni dzień roku podatkowego lub na ostatni dzień kwartału i na ostatni dzień roku podatkowego albo tylko na ostatni dzień roku podatkowego, z tym że wybrany termin wyceny musi być stosowany przez pełny rok podatkowy i nie może być zmieniany.

Należy jednak podkreślić, iż ww. przepis art. 9b ustawy o pdop ma zastosowanie wyłącznie dla potrzeb ustalania różnic kursowych; przepis ten nie ma zastosowania do przeliczania przychodów, jak również kosztów wyrażonych w walucie obcej dla celów podatkowych.

Mając powyższe na uwadze, wybór rozliczania różnic kursowych na podstawie przepisów o rachunkowości nie pociąga za sobą stosowania rachunkowych zasad rozliczania pozostałych przychodów i kosztów. Po przyjęciu metody bilansowej ustalania różnic kursowych, zgodnie z art. 9b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, do celów podatkowych Spółka będzie musiała stosować inne kursy do obliczania samego przychodu i kosztów, a inne do określenia różnic kursowych. Przychody i koszty będą przeliczane wg zasad przewidzianych w ustawie podatkowej.

W związku z powyższym dla ustalania różnic kursowych powstałych z wyceny składników aktywów i pasywów Spółka, powinna stosować przepisy ustawy o rachunkowości (lub przepisy Międzynarodowych Standardów Rachunkowości, jeśli taką politykę bilansową wybrała), natomiast art. 12 ust. 2 i art. 15 ust. 1 ustawy o pdop, Spółka musi stosować do przeliczenia przychodów i kosztów poniesionych w walutach obcych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

Referencje