W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych, zatrudnia ponad 5.000 pracowników, pracujących w biurach i sklepach znajdujących się we wszystkich województwach Polski. Spółka posiada kilka tysięcy stacji bazowych - stacji telefonii komórkowej. Dla potrzeb prowadzonej działalności Wnioskodawca wykorzystuje m.in. samochody osobowe. Dotychczas użytkowane samochody były albo kupowane albo przyjmowane do używania w ramach umów leasingowych.

W celu optymalizacji kosztów nabycia lub używania samochodów, Wnioskodawca zawarł z niemiecką spółką ramową umowę leasingu. Spółka niemiecka, z którą Wnioskodawca zawarł przedmiotową umowę jest spółką utworzoną zgodnie z prawem Republiki Federalnej Niemiec, nie prowadzi w Polsce działalności za pomocą stałej placówki i nie planuje utworzenia biura lub stałej placówki.

Dołączona do wniosku ramowa umowa leasingu, zawarta pomiędzy Wnioskodawcą a spółką niemiecką, określa ogólne zasady leasingu samochodów. Zgodnie z postanowieniami umowy, do każdego samochodu zawierana jest odrębna umowa leasingu. W dniu złożenia wniosku Wnioskodawca zawarł już 180 umów leasingu dotyczących odpowiednio jednego samochodu każda i rozważa zawarcie kolejnych umów. Wnioskodawca podaje, że do dnia złożenia niniejszego wniosku żaden z samochodów będących przedmiotem zawartych umów nie został przywieziony jeszcze do kraju. Pierwsze z nich dotrą prawdopodobnie w maju b.r., w związku z tym nie powstały jak dotąd żadne czynności powodujące skutki podatkowe.

Zawarte już ramowe umowy leasingu spełniają poniższe warunki:

• okres trwania umowy wynosi 24 miesiące, co stanowi 40% normatywnego okresu amortyzacji, w rozumieniu art. 17a pkt 4a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 542, poz. 654 ze zm.),

• suma ustalonych w umowie leasingu opłat ponoszonych przez Wnioskodawcę w podstawowym okresie umowy z tytułu używania danego samochodu, po uwzględnieniu ceny, po której Wnioskodawca ma prawo nabyć przedmiot umowy po zakończeniu podstawowego okresu tej umowy, jest większa od wartości początkowej tego samochodu,

• powyższe stwierdzenie jest prawdziwe niezależnie od uwzględnienia bądź nieuwzględnienia niemieckiego podatku od wartości dodanej,

• ani umowa leasingu ani umowa ramowa nie zawierają zapisu, iż odpisów amortyzacyjnych w podstawowym okresie umowy dokonuje korzystający,

• ani umowa ramowa ani umowa leasingu nie przewidują, by w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tymi umowami, lub z chwilą zapłaty ostatniej raty dochodziło do przeniesienia prawa własności przedmiotu leasingu; umowa ramowa przewiduje możliwość zakupu przedmiotu leasingu po upływie okresu leasingu, po cenie przewidzianej dla każdego samochodu w umowie leasingu,

• podatek od towarów i usług nie będzie naliczany przez Wnioskodawcę w związku z faktem, że spółka niemiecka uznaje, iż ze względu na przepisy o ustawy podatku od towarów i usług miejscem świadczenia usługi jest terytorium Republiki Federalnej Niemiec i w konsekwencji świadczenie podlega niemieckiemu podatkowi od wartości dodanej, natomiast nie podlega polskiemu podatkowi od towarów i usług.
  
  

Zgodnie z zapisami w umowie ramowej wartość netto rat leasingowych powiększona będzie o podatek u źródła - podatek dochodowy należny od spółki niemieckiej, pobierany przez Wnioskodawcę w charakterze płatnika. Od wyliczonych rat leasingu spółka niemiecka będzie naliczać niemiecki podatek od wartości dodanej według stawki 19%. Zgodnie z przepisami obowiązującymi w Republice Federalnej Niemiec, uchwalonymi w wykonaniu przepisów VIII Dyrektywy Rady z dnia 6 grudnia 1979 r., Wnioskodawcy przysługuje prawo do zwrotu niemieckiego podatku od towarów i usług.

Samochody będące przedmiotem już zawartych umów leasingowych i ewentualnych przyszłych umów leasingowych są (będą) nowymi samochodami wyprodukowanymi na terytorium Unii Europejskiej (dalej UE) lub sprowadzonymi spoza jej terytorium i dopuszczonymi do swobodnego obrotu na terenie UE. Samochody te będą posiadały status celny towarów wspólnotowych w rozumieniu przepisów celnych.

Spółka niemiecka nie jest na chwilę obecną zarejestrowana dla potrzeb podatku od towarów i usług na terytorium Polski i nie zamierza dokonywać takiej rejestracji. Przedmiotowe samochody, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, będą podlegały obowiązkowi ich rejestracji po ich przywiezieniu na terytorium kraju. Z racji obecnej sytuacji podatkowej spółki niemieckiej, obie strony umowy przyjmują, iż raty leasingowe będą powiększone o kwotę podatku jaką Wnioskodawca jest zobowiązany potrącić w taki sposób, aby faktycznie wpłacona po potrąceniu podatku u źródła kwota należności była równa kwocie netto raty, która byłaby należna spółce niemieckiej, w sytuacji gdyby takie opodatkowanie nie istniało.

Wnioskodawca podaje, że zgodnie z art. 17j ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jeśli w umowie leasingu została określona cena, po której korzystający ma prawo nabyć przedmiot umowy, cenę tą uwzględnia się w sumie opłat, o której mowa w art. 17b ust. 1 pkt 2 i art. 17f ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

Czy podatek pobierany przez Spółkę jako płatnika, na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, powinien być naliczany od wartości przychodu spółki niemieckiej - bez uwzględnienia niemieckiego podatku od wartości dodanej, czy od wartości tego przychodu powiększonego o niemiecki podatek od wartości dodanej?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Wnioskodawca zobowiązany będzie jako płatnik pobrać w dniu dokonania wpłaty zryczałtowany podatek dochodowy od wpłat z tytułu należności wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 tej ustawy. Wnioskodawca podaje, że spółka będzie mogła zastosować stawkę podatku wynikającego z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub nie pobierać podatku zgodnie z tą umową pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby spółki niemieckiej dla celów podatkowych certyfikatem rezydencji uzyskanych od podatnika.

Wnioskodawca podaje, że zgodnie z art. 12 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec (dalej RFN) w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodów i od majątku, podpisaną w Berlinie 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r., Nr 12, poz. 90), zwana umową o unikaniu podwójnego opodatkowania, należności licencyjne, należne i wypłacane spółce niemieckiej mogą być opodatkowane w Polsce (państwo źródła), jednakże w przypadku kiedy strona uprawniona do należności licencyjnych (spółka niemiecka) ma siedzibę w RFN, to podatek nie może przekroczyć 5% kwoty brutto należności licencyjnych.

Wnioskodawca podaje, iż zgodnie z art. 12 ust. 3 ww. ustawy, określenie należności licencyjne, użyte w niniejszym artykule oznacza wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, wyłącznie z filmami do kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego lub za użytkowanie, lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, lub za informacje dotyczące doświadczenia w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej.

Wnioskodawca podaje, że opodatkowanie wg przedstawionych powyżej zasad nie miałoby zastosowania, gdyby spółka niemiecka prowadziła w Polsce działalność gospodarczą poprzez zakład położony w Polsce, a prawa lub majątek z tytułu których wypłacane są należności licencyjne faktycznie wiązały się z działalnością tego zakładu lub stałej placówki.

Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium RP siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium RP. Wnioskodawca wskazuje dalej, iż w myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został osiągnięty; w wypadkach, o których mowa w art. 21 i 22 cyt. ustawy, przedmiotem opodatkowania jest przychód.

Wnioskodawca uważa, że przepisy cyt. ustawy nie zawierają regulacji odnoszących się bezpośrednio do specyficznej sytuacji, w której podatnik zagraniczny uzyskuje od polskiego kontrahenta przychody obciążone zagranicznym (tu niemieckim) podatkiem od towarów i usług. Wnioskodawca wskazuje, iż regułą jest, że przychody podatników uzyskiwane w Polsce obciążone są polskim podatkiem od towarów i usług. Zdaniem Wnioskodawcy, takiej też sytuacji dotyczy art. 12 ust. 4 pkt 9 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który wyłącza z rachunku podatku dochodowego podatek należny VAT od transakcji.

Jednakże - zdaniem Wnioskodawcy, przepis ten należy interpretować jedynie jako potwierdzenie ogólniejszej zasady - obliczania dochodu dla celów podatku dochodowego bez uwzględniania jako przychodu podatku od towarów i usług. Zasadę taką należy zdaniem Wnioskodawcy wyprowadzać z art. 12 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3, dokonując interpretacji pojęcia "przychód". Zdaniem Wnioskodawcy, w tym zakresie nie powinno być spornym, że:

1. przychodem dla celów kalkulacji podatku dochodowego jest jedynie kwota należna za wykonane świadczenia, tzn. odpowiadająca wartości tego świadczenia. W kalkulowaniu tej wartości (ekwiwalentu wykonanej dostawy towaru lub wyświadczonej usługi) element podatku VAT nie ma nic wspólnego z ekonomiczną wartością tych świadczeń (czyli ponoszonych kosztów i dodanej marży) lecz jest elementem dodatkowym, sztucznym, dodawanym nie przeć strony umowy, lecz przez władzę publiczną bez woli tych stron,
2. podatek od towarów i usług nie jest nigdy elementem negocjacji i decyzji stron umowy i jako taki nie może być określony jako część należności w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 oraz art. 12 ust. 3 cyt. ustawy. Tą jest bowiem wyłącznie element wynagrodzenia uzgodniony przez strony.
3. podatek od towarów i usług nie stanowi dla pobierającego go podatnika jakiejkolwiek korzyści ekonomicznej, ponieważ w całości musi być przekazany władzy publicznej. W specyficznym systemie podatku od wartości dodanej podatek ten obciąża bowiem ekonomicznie nabywcę towaru/usługi, a podatnik pełni tu de facto jedynie rolę pośrednika w jego poborze i wpłacie właściwej władzy podatkowej.
   
   

Wnioskodawca wskazuje, iż powyższe relacje między pojęciami "przychód", "kwota należna" oraz "podatek należny VAT", pozostają aktualne zarówno w przypadku przychodu obciążonego polskim podatkiem VAT, jak i w odniesieniu do tego samego przychodu obciążonego podatkiem innego państwa, albowiem chodzi w każdym razie o podatek tego samego typu o identycznej konstrukcji i roli, wyznaczonej zharmonizowanymi przepisami o tym podatku.

Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z tym, już tylko na podstawie analizy przepisów prawa krajowego - art. 12 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 4 pkt 9 ww. ustawy, a także ogólnych zasad opodatkowania dochodu jako rzeczywistego, dodatniego wyniku na określonej działalności - należy uznać, że nie można kwalifikować jako przychód kwot, które dla podatnika nie stanowią realnego przysporzenia majątkowego (odzwierciedlającego wysokość ponoszonych przez niego kosztów i osiąganej marży zysku). Zasada ta jest aktualna niezależnie od tego, z jakim podatkiem VAT (polskim czy obcym) mamy do czynienia.

Wskazano również, że w tym stanie rzeczy już tylko ze względu na zasady konstrukcyjne opodatkowania dochodu nie ma uzasadnienia obliczanie podatku u źródła w odniesieniu do przychodów spółki niemieckiej od m.in. niemieckiego podatku VAT.

Wnioskodawca uważa, że za przyjęciem tezy, iż niemiecki podatek VAT nie stanowi przychodu dla potrzeb polskiej ustawy o podatku dochodowym przemawiają dodatkowo dalsze argumenty związane z:

• notową zasadą swobody przepływu usług,

• anowieniami umowy międzynarodowej, oraz

• tyczny brak możliwości stworzenia prawidłowej metody wyliczenia podatku u źródła, obliczanego od podstawy uwzględniającej podatek od towarów i usług, który obciąża m.in. podatek u źródła.
  
  

Wnioskodawca podaje, że jedną z fundamentalnych zasad prawa wspólnotowego jest zasada swobody przepływu usług (art. 49 TWE). Zasada ta była wielokrotnie interpretowana w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu, w tym w odniesieniu do przepisów prawa podatkowego poszczególnych państw członkowskich. W orzecznictwie tym potwierdza się jednoznacznie, że określone konstrukcje prawa podatkowego, a także praktyka interpretacyjna administracji krajowej może tworzyć niedozwolone bezpośrednie lub pośrednie ograniczenie zarówno zniechęcające do świadczenia usług przez przedsiębiorców jednego państwa członkowskiego na rzecz usługobiorców innego państwa (dyskryminacja czynna), jak i równie niedozwolone zniechęcenie usługobiorców krajowych do korzystania z usług świadczonych przez podmioty innych państw UE (dyskryminacja bierna).

Wskazano, że kwestie podatku dochodowego w dużej mierze pozostają poza zakresem harmonizacji wspólnotowej, to jednak ETS jednoznacznie wskazuje, że nie zwalnia to z oceny przepisów wewnętrznego prawa dotyczącego podatku dochodowego drugiego punktu widzenia ogólnych zasad prawa wspólnotowego.

W szczególności przepisy te nie mogą prowadzić do naruszenia podstawowych zasad konstytuujących wspólny rynek, w tym zasady swobody przepływu usług. ETS zajmował się przy tym kilkakrotnie kwestią naruszenia zasady swobody przepływu usług i przedsiębiorczości w kontekście krajowych przepisów o podatku dochodowym, w tym w przypadku poboru podatku u źródła przez płatników. W orzeczeniach tych wskazywano jednoznacznie, że niezgodne z tymi zasadami jest obliczanie podatku od dochodów zagranicznych rezydentów (UE) w sposób mniej korzystny niż w odniesieniu do własnych rezydentów, w tym również przez ustalenie innej niż dla własnych podatników podstawy opodatkowania. Przykładowo zakwestionowano z tego punktu widzenia zarówno wyłączenie możliwości odliczania przy obliczaniu podatku u źródła kosztów podatnika państwa UE dotyczących dochodów uzyskiwanych w innym państwie członkowskim, jak i zakaz uwzględniania tych kosztów przez płatnika podatku pobieranego u źródła - na etapie poboru tego podatku.

Wnioskodawca kontynuując wskazuje, że za najbardziej reprezentatywny i aktualny wyrok tej linii orzeczniczej można uznać wyrok z dnia 15 lutego 2007 r., gdzie wskazano m.in. tu cyt..:

"Należy również przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału art. 59 traktatu EWG wymaga zniesienia wszelkich ograniczeń w swobodzie świadczenia usług opartych na okoliczności, że usługodawca zamieszkuje lub ma siedzibę w innym państwie członkowskim niż państwo, w którym świadczy usługi",a dalej:

"(...) w pkt 27 ww. wyroku Trybunał stwierdził, że przy uwzględnianiu takich kosztów rezydenci i nierezydenci znajdują się w sytuacji porównywalnej. Zatem w zakresie, w jakim państwo członkowskie przyznaje rezydentom prawo do odliczenia spornych kosztów, nie może ono co do zasady wyłączać ich uwzględniania w przypadku nierezydentów."

Zdaniem Wnioskodawcy, to samo rozumowanie ETS, zastosowane w sprawie, której dotyczy niniejszy wniosek powinno doprowadzić do następującej konkluzji:

"w zakresie w jakim państwo członkowskie przyznaje rezydentom prawo o odliczenia (nieuwzględnienia) przy obliczaniu podatku należnego VAT, nie może ono wyłączać takiej możliwości w przypadku nierezydentów." Jednolicie i trwale przyjmowana przez ETS wykładnia fundamentalnej zasady swobody przepływu usług potwierdza, że w oczywisty sposób niedopuszczalne jest przy obliczaniu podatku u źródła dotyczącego spółki niemieckiej wyłączanie do podstawy opodatkowania podatku VAT, podczas gdy przy obliczaniu podatku dochodowego podatników polskich podatek taki nie jest nigdy brany pod uwagę. Wydaje się bowiem niesporne, że w odniesieniu do umowy między spółką niemiecką a Wnioskodawcą, sposób obliczenia podatku uwzględniający niemiecki podatek VAT czyni w oczywisty sposób mniej atrakcyjnym zarówno dla spółki świadczenie usług leasingowych w Polsce, jak i ich wykorzystywanie przez Wnioskodawcę, w porównaniu z odpowiednio świadczeniem ich przez spółkę w Niemczech i oraz korzystaniu z usług polskich firm.

Wnioskodawca uważa, że oznacza to, iż taki sposób obliczania podatku u źródła powoduje zarówno zakazane ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej w granicach UE, jak i nieuzasadnione utrudnienie świadczenia usług transgraniczych. Z tego powodu, tzn. ze względu na niezgodność z obowiązującymi w Polsce wprost przepisami art. 49 TWE, sposób taki nie może być uznany za prawidłowy.

Wnioskodawca zaznacza, iż umowa o Unikaniu Podwójnego Opodatkowaniu ogranicza możliwość opodatkowania w jednym Umawiającym się Państwie dochodów uzyskiwanych przez osoby mające miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się państwie. Umowa o Unikaniu Podwójnego Opodatkowania dotyczy w szczególności polskiego podatku od osób prawnych. Z konstytucyjnej zasady prymatu umowy międzynarodowej nad prawem krajowym wynika, iż w odniesieniu do dochodów uzyskiwanych przez podmiot niemiecki, przepisy nakładające obowiązek podatkowy polskiej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych będą miały zastosowanie jedynie w takim zakresie, w jakim pozwala na to umowa o Unikaniu Podwójnego Opodatkowania.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 Umowy o Unikaniu Podwójnego Opodatkowania, obywatele umawiającego się państwa nie mogą być poddani w drugim umawiającym się państwie ani opodatkowaniu ani związanym z tym obowiązkom, które są inne lub bardziej uciążliwe, niż opodatkowanie i związane z nim obowiązki, którym są lub mogą być poddani w tych samych okolicznościach obywatele tego drugiego Państwa, a w szczególności w związku z miejscem zamieszkania. Gdyby przyjąć, iż co do zasady podatek VAT naliczany przez sprzedawcę stanowi przychód dla potrzeb podatku dochodowego od osób prawnych, jednakże (polski) podatek od towarów i usług korzysta z wyłączenia zawartego w art. 12 ust. 4 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zaś (zagraniczny) podatek od towarów i usług z takiego wyłączenia nie korzysta. Zdaniem Wnioskodawcy doszłoby do rażącego uprzywilejowania polskich podatników VAT względem podatników VAT z innych krajów (tu RFN), a jednocześnie do dyskryminacji podatników państwa drugiej strony Umowy, które to różnice w traktowaniu nie są uzasadnione różnicami w sytuacji tych podmiotów. Zasadniczy element sytuacji obu kategorii podmiotów jest bowiem ten sam - ani dla podatników polskich, ani dla podatników zagranicznych podatek VAT nie jest kwotą wyrażającą ich realne korzyści ekonomiczne.

Wnioskodawca zwraca również uwagę, że przy przyjęciu takiej wykładni przez polskie władze podatkowe, polskie firmy oferujące usługi leasingowe podobne do tych świadczonych przez spółkę niemiecką w Polsce na rzecz Wnioskodawcy, mogą zostać poddane w RFN równie niekorzystnemu dla nich traktowaniu, co z pewnością nie jest ani korzystne dla interesów gospodarczych Polski ani nie wyraża woli stron umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zdaniem Wnioskodawcy poddanie opodatkowaniu u źródła kwoty niemieckiego podatku VAT może prowadzić do niepotrzebnej dyskusji między polskimi i niemieckimi władzami podatkowymi.

Wnioskodawca zauważa, że podobnie jak polski podatek od towarów i usług, niemiecki podatek VAT naliczany jest od obrotu pomniejszonego o podatek należny. Podatek dochodowy pobierany u źródła jest elementem ceny netto usługi, a zatem 19% podatku VAT naliczane jest od wartości "właściwej" raty leasingowej, tzn. raty która byłaby należna spółce niemieckiej w sytuacji gdyby podatek u źródła nie był pobierany, powiększonej o podatek u źródła. Powyższą zasadę przedstawia równanie:

Niemiecki podatek od towarów i usług = 19% (właściwa rata leasingowa plus kwota pokrywająca zobowiązanie z tytułu podatku u źródła).

W przypadku gdyby przyjąć, iż podstawa opodatkowania podatku u źródła uwzględnia kwotę niemieckiego podatku VAT, wówczas byłby on naliczany również od podatku u źródła, który wszedł do podstawy opodatkowania dla podatku VAT. Równanie dla podatku u źródła wyglądałoby następująco:

Podatek u źródła = 5% (właściwa rata leasingowa) plus 5% (19% właściwa rata leasingowa plus podatek u źródła).

Podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem u źródła podatkiem VAT powoduje, iż podatek u źródła naliczany jest od siebie samego. W kolejnym etapie należałoby od tak podwyższonego podatku u źródła wyliczyć kolejny raz podatek niemiecki, który obejmować będzie jut "podwójny podatek u źródła" oraz pojedynczy podatek VAT. Tego typu wyliczenie można powtarzać w nieskończoność, nie dochodząc do ostatecznej kwoty podatku u źródła ani podatku VAT. Dochodzi do swoistej spirali podwójnego opodatkowania, w której podatek VAT i podatek u źródła, wchodząc w podstawę opodatkowania drugiego podatku, podwyższają się wzajemnie.

Niezależnie od powyższego, Wnioskodawca zwraca uwagę, iż będzie uprawniony do odzyskania w całości zapłaconego podatku od wartości dodanej naliczonego w ratach leasingowych na podstawie przepisów VIII Dyrektywy Rady z dnia 6 grudnia 1979 r. Zdaniem Wnioskodawcy powyższe potwierdza, iż kwota podatku należnego płaconego spółce niemieckiej nie ma związku z przychodem tej spółki. Naliczony 5% podatek u źródła od kwoty raty powiększonej o podatek niemiecki byłby wyższy od kwoty wynoszącej 5% kosztu, jaki Wnioskodawca ponosić będzie z tytułu leasingu. W związku z powyższym, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie przyjętego przez siebie stanowiska.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14 c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Tut. Organ informuje, że w zakresie pozostałej problematyki dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych (tj. możliwości jednorazowego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów rat leasingowych) wniosek rozstrzygnięto interpretacją indywidualną Nr IPPB3/423-574/08-2/MK.

Odnosząc się do powołanego przez Wnioskodawcę orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu oraz wyroku z dnia 15 lutego 2007 r. co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, tut. Organ informuje, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.