Istota interpretacji:

Czy słuszne jest uznanie, że usługa, polegająca na wydrukowaniu broszury, ściślej: na wykonaniu opracowania graficznego, przygotowaniu do druku, wydrukowaniu i dostarczeniu broszury na wskazany adres, należy do kategorii usług reklamowych, a zatem chcąc uniknąć 20% podatku trzeba było pobrać od firmy niemieckiej certyfikat rezydencji?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W ramach inwestycji finansowanej częściowo ze środków Unii Europejskiej Fundacja zobowiązana była wydać broszurę promocyjną. Fundacja zleciła jej druk (200 egz. po polsku i 200 egz. po niemiecku) firmie D… z Niemiec. Tekst broszury (polski i niemiecki) Fundacja napisała sama, również sama zrobiła fotografie i wszystko wysłała w plikach elektronicznych do drukarni. Treść umowy z firmą D… (stosowny fragment):

Fundacja zleca wykonanie opracowania graficznego, przygotowanie do druku, wydrukowanie i dostarczenie na wskazany przez Zleceniodawcę adres broszury promocyjnej dla inwestycji "Przywrócenie historycznego otoczenia południowej strony pałacu w M…".

Biuro księgowo - finansowe Fundacji uznało, że usługa firmy D… należy do usług reklamowych i trzeba było pobrać certyfikat rezydencji, a ponieważ Fundacja nie pobrała, musi zapłacić podatek 20% (CIT-10R). Gdyby natomiast Fundacja pobrała od D… certyfikat rezydencji, usługa byłaby zwolniona z opodatkowania. Wartość usługi: 1.500 EUR.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy słuszne jest uznanie, że usługa, polegająca na wydrukowaniu broszury, ściślej: na wykonaniu opracowania graficznego, przygotowaniu do druku, wydrukowaniu i dostarczeniu broszury na wskazany adres, należy do kategorii usług reklamowych, a zatem chcąc uniknąć 20% podatku trzeba było pobrać od firmy D… certyfikat rezydencji...

Zdaniem Wnioskodawcy, usługa firmy D… z Niemiec należy do kategorii usług poligraficznych, a nie reklamowych. Na przykład PKD rozróżnia usługi reklamowe, w tym agencji reklamowych (PKD 73) i usługi poligraficzne (PKD 18.12 - pozostałe drukowanie). a zatem, biuro rachunkowo - księgowe bezzasadnie domagało się od Fundacji, by pobrała certyfikat rezydencji od firmy D… i brak jest uzasadnienia dla 20% podatku dochodowego od należności za usługę firmy D….

Pismem uzupełniającym z dnia 03 kwietnia 2009 r. (data wpływu 07 kwietnia 2009 r.) Wnioskodawca wskazał, iż niemiecki podmiot D… nie jest osobą fizyczną, jest osobą prawną.

Świadczeniem wykonanym przez firmę D… było wydrukowanie broszury, a w tym celu należało:

• ułożyć przesłany przez Wnioskodawcę w pliku elektronicznym tekst na stronie w formacie A4 (obustronnie), czyli złamać tekst trójdzielnie (wykonać szpalty);

• wkleić w szpalty zrobione i przesłane przez Wnioskodawcę w plikach elektronicznych fotografie;

• dodać tło.

Te trzy czynności kryją się pod formułą "wykonania opracowania graficznego" i "przygotowania do druku". Dalej firma D… miała nacisnąć w maszynie klawisz "drukuj" i dostarczyć gotowe (złożone) broszury pod wskazany adres.

Świadczenie wykonane przez firmę D… jeszcze pod koniec XX wieku, w epoce poprzedzającej skład komputerowy, wykonywał zecer, jest to typowa praca zecerska, tyle, że pomniejszona o wkład pracy Fundacji, który polegał na zredagowaniu tekstów (polskiego i niemieckiego) i wykonaniu fotografii. w kontakcie z komputerem wszelkie działanie wydaje się niematerialne, ponieważ istnieje w formie zapisu elektronicznego, ale zdaniem Wnioskodawcy, takie w istocie nie jest: umowny "zecer komputerowy" dostał gotowy tekst, miał go ułożyć dopasowując do 3 szpalt w formacie A4 i dodać kolor tła z palety dostępnej w programie komputerowym. Złamanie tekstu w 3 szpalty jest podstawową funkcją każdego najprostszego edytora tekstu. Wklejenie fotografii nie wymaga żadnych kwalifikacji informatycznych. Podobnie rzucenie tekstu na tło dowolnego koloru. Redaktor składu nie tworzy dóbr intelektualnych czy autorskich, a jedynie wykorzystuje proste i ogólnie dostępne funkcje edytora tekstu. Wnioskodawca uważa zatem, że świadczenie wykonane przez firmę D… sprowadza się do rutynowych, materialnych czynności, które nie mają nic wspólnego z twórczością, a do ich wykonania nie jest potrzebne posiadanie szczególnej wiedzy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. u. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. w stosunku do niektórych dochodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku od tych dochodów spoczywa na podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego dochodu. Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ww. ustawy. Podmioty te nie są w Polsce opodatkowane z tytułu dochodów, których źródło położone jest zagranicą.

W myśl art. 21 ust. 1 pkt 2a ww. ustawy, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze – ustala się w wysokości 20% tych przychodów.

Stosownie do art. 21 ust. 2 ww. ustawy, przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Przepisy poszczególnych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zawierają rozwiązania szczególne w stosunku do przepisów ustaw podatkowych i na podstawie art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, mają pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.

W powołanym powyżej przepisie (art. 21 ust. 1 pkt 2a ww. ustawy) został określony konkretny katalog świadczeń, które podlegają opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych. Katalog ten nie jest wyczerpujący, jednakże nie ulega wątpliwości, że inne podlegające opodatkowaniu świadczenia muszą mieć charakter podobny do wskazanych w ustawie. Poprzez sformułowanie "świadczenia o podobnym charakterze" ustawodawca pozostawił otwarty katalog tych świadczeń, nie można jednak przyjmować, iż obejmuje on wszystkie pozostałe usługi w nim nie wymienione.

Zgodnie natomiast z art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, osoby prawne i jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz będące przedsiębiorcami osoby fizyczne, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz w art. 22 ust. 1, są obowiązane, jako płatnicy, pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, w dniu dokonania wypłaty, zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.

W art. 3 ust. 2 ww. ustawy, wyrażona jest zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła. Niezależnie od miejsca lokalizacji siedziby danego podmiotu – opodatkowaniu w danym państwie podlegać będą te dochody, które w państwie tym powstały.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca zlecił podmiotowi niemieckiemu wykonanie usługi polegającej na wydrukowaniu broszury promocyjnej (tj. wykonaniu opracowania graficznego, przygotowaniu do druku, wydrukowaniu) oraz dostarczeniu broszury na wskazany adres. w związku z powyższym, Wnioskodawca dokonał wypłaty wynagrodzenia na rzecz ww. podmiotu niemieckiego z tytułu nabytej usługi.

Mając na uwadze powyższe, ww. usługa dokonana na rzecz Wnioskodawcy przez podmiot niemiecki nie spełnia dyspozycji świadczenia wymienionego w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 2a ww. ustawy, jako usługa reklamowa. Skoro przedmiotowa usługa nie została wymieniona w art. 21 ust. 1 pkt 2a ww. ustawy, jak również nie ma podobnego charakteru do świadczeń w nim wymienionych, tym samym przychód uzyskany przez podmiot niemiecki z tytułu dokonanej usługi na rzecz Wnioskodawcy nie podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w tym przepisie.

Reasumując, dokonana przez Wnioskodawcę wypłata wynagrodzenia na rzecz podmiotu niemieckiego, nieposiadającego zakładu na terytorium Polski w rozumieniu art. 4a pkt 11 ww. ustawy, z tytułu nabywanej usługi polegającej na wydrukowaniu broszury promocyjnej (tj. wykonaniu opracowania graficznego, przygotowaniu do druku, wydrukowaniu) oraz dostarczeniu jej na wskazany adres, nie podlega opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce na zasadach art. 21 ust. 1 pkt 2a ww. ustawy.

Zatem, Wnioskodawca nie miał obowiązku potrącenia podatku u źródła od płatności na rzecz niemieckiego usługodawcy ani uzyskania od niego certyfikatu rezydencji podatkowej.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.