W przedmiotowym wniosku zostało przedstawiony następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka świadczy usługi brokerskie. W ramach prowadzonej działalności Spółka zawarła ze Spółką A umowę w zakresie świadczenia usług marketingowych i reklamowych. Strony zamierzają zmienić współpracę i ograniczyć ją jedynie do usług marketingowych. Siedzibą Spółki A są Wyspy M.. Spółka A pozyskuje i będzie pozyskiwała potencjalnych klientów wśród spółek posiadających siedzibę w Polsce oraz wśród spółek nie mających siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W umowie nie jest i nie będzie określone miejsce świadczenia usług marketingowych. Ponadto, w piśmie z dnia 08.02.2008r.stanowiącym uzupełnienie do wniosku z dnia 09.11.2007r., Spółka wskazała, iż nie jest kapitałowo powiązana ze Spółką A.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. Czy w/w usługi marketingowe będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych?
2. Czy Spółka zobowiązana jest uiścić podatek dochodowy od wypłacanego wynagrodzenia?
   
   

Zdaniem wnioskodawcy, w związku z tym, iż Spółka "A" nie posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby, powinna sama rozliczyć się zagranicą z tytułu podatku dochodowego od świadczonych usług marketingowych.

W odniesieniu do opisanego zdarzenia przyszłego, należy stwierdzić, że przedstawione przez Stronę stanowisko jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000r., Nr 54, poz. 654 ze zm.) podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - ograniczony obowiązek podatkowy.

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 2a w/w ustawy, podatnicy podlegający ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, uzyskujący na terytorium Polski przychody z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym w wysokości 20% od tych przychodów. Wskazany przepis stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Polska (art. 21 ust. 2 ustawy).

Natomiast w art. 26 ust. 1 ustawy wskazano, iż osoby prawne i jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz będące przedsiębiorcami osoby fizyczne, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz w art. 22 ust. 1, są obowiązane, jako płatnicy, pobierać, z zastrzeżeniem ust.2, w dniu dokonania wypłaty, zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niedobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika do celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.

Wskazane w art. 21 ust. 2a ustawy wyliczenie przychodów ma charakter zamknięty. W stosunku do innych przychodów tych podatników zastosowanie znajdują zasady ogólne ustawy, o ile przepisy właściwych umów o zapobieżeniu podwójnego opodatkowania nie stanowią inaczej. Warunkiem zastosowania art. 21 ustawy jest, by umowa w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, której Rzeczypospolita Polska jest stroną, zawarta z krajem, na którego terytorium podatnik ma siedzibę nie stanowiła inaczej. Pierwszeństwo zastosowania mają tu bowiem postanowienia takiej umowy. W przedmiotowej sprawie okoliczność taka nie zachodzi, albowiem Republika Wysp M., w której Spółka "A" posiada swoją siedzibę, została wymieniona pod poz. 24, w Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2005r. w sprawie określenia krajów i terytoriów stosujących szkodliwą konkurencję podatkową dla celów podatku dochodowego od osób prawnych (Dz. U. z 2005r. Nr 94 poz. 791) i takiej umowy nie ma.

Należy zwrócić uwagę, że co do zasady przepis art. 21 ustawy znajduje zastosowanie do przychodów osiągniętych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników o ograniczonym obowiązku podatkowym z tytułu wymienionych w nim świadczeń oraz "świadczeń o podobnym charakterze". Celem tego przepisu jest uszczelnienie polskiego systemu podatkowego przed "wyprowadzaniem" bez opodatkowania zysków osiągniętych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmioty mające siedzibę lub miejsce zamieszkania w kraju, z którym nie łączy Polskę umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Jak już wskazano, wymieniony w przepisie art. 21 ustawy katalog świadczeń jest zamknięty, jednakże w tym znaczeniu, że świadczenia tam wymienione można podzielić na dwie grupy, tj. świadczenia wyraźnie nazwane, np. doradcze, księgowe, badania rynku oraz świadczenia mające podobny charakter do świadczeń wyraźnie nazwanych, a więc nie będące stricte w/w świadczeniami nazwanymi, lecz świadczeniami posiadającymi elementy charakterystyczne dla owych świadczeń nazwanych a także elementy charakterystyczne dla innych świadczeń niż wymienione w/w artykule (oczywiście sam katalog świadczeń o podobnym charakterze jest otwarty). Przy czym owe elementy składowe "świadczenia o podobnym charakterze" powinny być w takiej proporcji by elementy charakterystyczne dla świadczeń nazwanych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy przeważały nad elementami właściwymi dla innych świadczeń (innych niż wymienione z nazwy w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustaw) - tj. były elementami głównymi. Wg internetowego słownika języka polskiego PWN (http://sjp.pwn.pl) charakter to zespół cech właściwych danemu przedmiotowi lub zjawisku (w niniejszej sprawie - świadczeniu), odróżniających je od innych przedmiotów i zjawisk tego samego rodzaju.

Przepisy podatkowe nie definiują pojęcia marketing, stąd jego znaczenia należy szukać w definicji słownikowej. Zgodnie z definicją zawartą w/w internetowym słowniku języka polskiego, marketing oznacza działania mające na celu poznanie potrzeb konsumentów, ustalenie wielkości produkcji oraz metod dystrybucji, sprzedaży i reklamy towarów lub usług.

Z powyższego wynika, iż usługi marketingowe, jako świadczenia o podobnych charakterze do usług związanych z badaniem rynku, doradczych i reklamowych będę mieściły się w katalogu usług wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy.

Zasadnicze znaczenie dla kwestii opodatkowania kwot uzyskanych przez Spółkę "A" z tytułu świadczenia usług ma wobec powyższego ustalenie, czy przychody te uzyskane zostały na terytorium Polski. W świetle art. 21 ust. 1 ustawy ustawodawca nie uzależnił bowiem opodatkowania przychodów z tytułu świadczeń, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a, od faktu, czy są one wykonywane na terytorium Polski, wskazał natomiast, że opodatkowaniu podlegają przychody uzyskane na terytorium Polski.

W związku z tym, iż usługi świadczone przez Spółkę "A" wywołają skutek w postaci powstania (powiększenia się) przychodów u ich odbiorcy, którym jest Spółka, to dochód uzyskany przez podmiot świadczący usługi winien być opodatkowany w Polsce.

Wobec tego stanowisko Spółki, zgodnie z którym dochody Spółki "A" uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie powinny podlegać opodatkowaniu, gdyż świadczy ona usługi w kraju, w którym nie ma siedziby, należy uznać za nieprawidłowe.

Reasumując, Spółka będzie zobowiązana, zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych pobrać podatek od dochodu uzyskanego przez Spółkę "A" w wysokości określonej w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.

Referencje