W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka X uchwałą Zarządu Spółki zależnej Y z dnia 23-03-2006r. otrzymała dywidendę w wysokości 15 000 000 SEK.

Dywidenda ta została przeliczona na złote polskie według kursu 0,4163 z dnia podjęcia uchwały. Przeliczona dywidenda na walutę polską w wysokości 6 244 500 zł została wykazana w poz. 28. deklaracji CIT za 2006 r. Zgodnie z art. 20 ust. 2 spółka skorzystała z prawa odliczenia od podatku, kwoty podatku od dochodów, z których zysk został wypłacony.

Wypłacona dywidenda stanowi część zysku skumulowanego w latach 1971-2006 Skonsolidowany bilans firmy X (spółka X jest spółką dominującą dla dwóch spółek szwedzkich) w pozycji kapitał zapasowy (poz. A. IV Pasywów) wykazuje na dzień 31-12-2005 wartość 27 294 562,00 SEK. Uchwałą zarządu zysk netto za rok obrotowy 2005 w wysokości 7 713 369,00 SEK (poz. A IX Pasywów) w całości również został przeznaczony na kapitał zapasowy. Kapitał zapasowy w 100% stanowi zysk netto wypracowany przez Grupę Kapitałową X w okresie 1971 - 2006 tzn. od założenia firmy do chwili obecnej. Dla przedstawienia rozliczenia podatku zapłaconego przez X przyjęto okres od 2000- 2006 r. Łączna kwota podatku zapłaconego w latach 2000 - 2006r. od dochodu, z którego została wypłacona dywidenda wynosi 8 960 913 SEK.

Stawka podatku dochodowego w Szwecji wynosi 27 % oznacza to, że pełna kwota limitu w wysokości 1 186 455,00 zł (6 244 500,00 x 19%) mogła zostać odliczona od podatku dochodowego. Kwota podatku do odliczenia została wykazana w poz. 52 deklaracji CIT 8 za 2006 r. Potwierdzeniem zapłaty podatku jest dokument Berakning wydawany każdego roku przez szwedzki Urząd Skarbowy, który jest zaświadczeniem o braku zaległości w podatkach.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

Jak firma powinna udokumentować zapłatę podatku przez zależną spółkę zagraniczną, w przypadku gdy wypłacona dywidenda stanowi zysk skumulowany od 1971 roku?

Zdaniem wnioskodawcy dokumentem wystarczającym do udowodnienia zapłaty podatku jest zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca posiada spółkę zależną X, od której na podstawie uchwały zarządu z dnia 23.03.2006 r. otrzymała dywidendę. X posiada z kolei dwie szwedzkie spółki zależne. Wniosek dotyczy interpretacji art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 54 poz. 654 ze zm.), co oznacza że X jest opodatkowana podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania, na terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej, z którym Rzeczpospolita Polska posiada obowiązującą umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania. Zgodnie bowiem z ww. art. 20 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnym w brzmieniu obowiązującym w dacie otrzymania dywidendy, w przypadku gdy:

1. spółka posiadająca osobowość prawną mająca siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzyskuje dochody (przychody) z tytułu dywidend oraz inne przychody z tytułu udziału w zyskach osoby prawnej, oraz
2. dochody (przychody), o których mowa w pkt 1, uzyskiwane
   
   

• odliczeniu podlega również kwota podatku od dochodów, z których zysk został wypłacony, zapłaconego przez spółkę, o której mowa w pkt 2, w państwie jej siedziby, w części odpowiadającej udziałowi spółki, o której mowa w pkt 1, w wypłaconym zysku spółki, o której mowa w pkt 2.

Zależności kapitałowe, czy też miejsca siedzib podatkowych nie są przedmiotem wniosku, wniosek dotyczy bowiem dopuszczalności sposobu udokumentowania zapłaty przez spółkę zagraniczną, w przypadku gdy wypłacona dywidenda stanowi zysk skumulowany od 1971 r.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie określają wymaganego sposobu udokumentowania zapłaty podatku przez spółkę zagraniczną. Wnioskodawca jako podatnik, stosownie do ogólnych zasad, wywodząc skutki prawne z tej okoliczności (zapłaty podatku) w postaci prawa do odliczenia podatku, powinien wysokość zapłaconego podatku udokumentować - udowodnić. Ordynacja podatkowa nie definiuje pojęcia "dowód". Stanowi jedynie, że jako dowód w postępowaniu podatkowym należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepisem tym wyrażono zatem na gruncie Ordynacji podatkowe funkcjonowanie w ramach postępowania podatkowego tzw. zasady swobodnej oceny dowodów. Polega ona na tym, że organ podatkowy nie jest związany żadnymi regułami dowodowymi, a rozstrzyga sprawę na podstawie przekonania opartego na swobodnym uznaniu niektórych dowodów za wiarygodne, innych natomiast za niewiarygodne. Ocena ta powinna być zgodna z wymogami wiedzy, doświadczenia i logiki.

Za taki samodzielny dowód w opinii nie może być uznany dokument określony jako "Berakning", stosownie bowiem do przedstawionego stanu faktycznego jest to jedynie coroczne zaświadczenie stwierdzające brak zaległości w podatkach. Zaświadczenie takie stwierdzając zatem brak zaległości, nie stwierdza że brak tych zaległości wynika z uregulowania podatku, o którym mowa w art. 20 ust. 2, zapłaconego za granicą. Zaświadczenie to nie stwierdza zatem w szczególności kwoty tego podatku. Brak zaległości może wynikać nie tylko z uregulowania ww. podatku, ale także np. z nie wykazania tego podatku, czy też źródła w związku z którym on powstaje. Brak zaległości może też wynikać nie z zapłaty podatku, ale np. ze skorzystania z ulg i zwolnień itp.

W tym miejscu zaznaczyć należy, że istnieje kategoria dokumentów posiadających szczególną moc dowodową. Stosownie do art.194 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie natomiast z § 2. przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach, o czym stanowi § 3 tego przepisu.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku interpretacji dotyczącej zdarzenia przyszłego - stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock