Pytanie:

Spółka ma wątpliwość, czy postępowanie Spółki, biorąc pod uwagę opisany stan faktyczny, nie naruszyło postanowień art. 21 ust 1 pkt 2 a oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

stwierdza, że stanowisko przedstawione w tym wniosku nie jest prawidłowe w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego.

Dokonując zapłaty na rzecz firmy "U", Spółka uzyskała od tej firmy zapewnienie, iż jest ona rezydentem Wielkiej Brytanii dla celów podatkowych. Ponadto firma z Wielkiej Brytanii zobowiązała się do niezwłocznego dostarczenia certyfikatu rezydencji zaświadczającego o siedzibie dla celów podatkowych. Ostatecznie Spółka otrzymała dokument wydany przez właściwy dla podatnika urząd finansowy zaświadczający, iż firma "U" jest rezydentem Wielkiej Brytanii dla celów podatkowych. Dokument wystawiono z datą 20.07.2005r. Dokument wystawiony przez urząd finansowy nie zawiera informacji na temat rezydencji podatkowej firmy "U" za poprzednie lata. Siedziba firmy "U" oznaczona na wyżej wymienionych fakturach wystawionych w 2004r. jest identyczna z siedzibą firmy wymienioną na dokumencie wystawionym przez urząd finansowy zaświadczający rezydencję podatkową firmy z Wielkiej Brytanii. Służby księgowe Spółki dokonując zapłaty nie potrąciły i nie odprowadziły do urzędu skarbowego podatku dochodowego od osób prawnych w wysokości 20% oraz nie złożyły deklaracji podatkowych.

Spółka ma wątpliwość, czy postępowanie Spółki, biorąc pod uwagę opisany stan faktyczny, nie naruszyło postanowień art. 21 ust. 1 pkt 2a oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15.02.1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zdaniem Spółki, wobec tego, że Spółka uzyskała zaświadczenie potwierdzające rezydencję podatkową datowane na 20.07.2005r., a siedziba firmy z Wielkiej Brytanii nie uległa zmianie to Spółka zasadnie uznała, że otrzymane zaświadczenie jest wystarczające do udokumentowania rezydencji podatkowej za 2004r. Zatem postępowanie Spółki nie naruszyło postanowień art. 21 ust. 1 pkt 2a oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 115.02.1992r., gdyż kwestia rezydencji podatkowej została potwierdzona przez właściwy dla podatnika urząd finansowy.

Na tle zaprezentowanego we wniosku stanu faktycznego Naczelnik Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku stwierdza, co następuje:

Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 15.02.1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000r., Nr 54, poz.654 z późn zm.) podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze - ustala się w wysokości 20% przychodów.

Zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 15.02.1992r. przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Jak stanowi art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15.02.1992r. osoby prawne i jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz będące przedsiębiorcami osoby fizyczne, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz w art. 22, są obowiązane, jako płatnicy, pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, w dniu dokonania wypłaty, zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikat rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej

Z uregulowania art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15.02.1992r. wynika, iż podmioty wypłacające nierezydentom należności, o których mowa w art. 21 i 22 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, są obowiązane jako płatnicy do poboru podatku. Jeżeli chcą zastosować stawki podatku wynikające z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo nie pobierać podatku zgodnie z taką umową muszą uzyskać od podatnika zaświadczenie o jego miejscu siedziby dla celów podatkowych, wydane przez właściwą administrację podatkową (tzw. certyfikat rezydencji).

Certyfikat rezydencji jest dokumentem wydawanym w formie zaświadczenia (poświadczenia) przez administrację podatkową, właściwą dla rezydentury podatnika będącego odbiorcą należności, potwierdzającym dla celów podatkowych miejsce jego zamieszkania lub siedzibę. Forma certyfikatu jest indywidualnie ustalona w każdym państwie. Za granicą, w większości państw, certyfikat nie jest wydawany na określonym formularzu, nie zawsze jest też wprost nazwany "certyfikatem rezydencji", a zatem każde zaświadczenie wydane przez właściwą władzę podatkową, które potwierdza posiadanie przez dany podmiot rezydencji podatkowej tego państwa jest wystarczające.

Certyfikatów nie mogą natomiast wydawać wadze administracyjne, gminne itp., certyfikat rezydencji musi pochodzić od właściwego organu administracji podatkowej. Nie jest też certyfikatem wniosek na podstawie, którego właściwe władze podatkowe mają wydać stosowne zaświadczenie. Zauważyć ponadto należy, iż płatnik powinien dysponować oryginałem certyfikatu rezydencji, bądź poświadczoną przez notariusza kopią certyfikatu.

Miejsce siedziby podatnika do celów podatkowych, które ma poświadczać certyfikat rezydencji należy pojmować jako państwo, w którym dana osoba (prawna bądź fizyczna) jest traktowana jako podatnik podlegający nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (jest opodatkowana z każdego źródła dochodu wskazanego przez to państwo, niezależnie od miejsca położenia źródła tego dochodu). Dla polskiego płatnika ważne jest również to, by certyfikat zaświadczał, że dany podatnik posiadał siedzibę do celów podatkowych w danym kraju za okres, w którym została dokonana płatność.

Zatem uprawnienie do zastosowania stawki podatku wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub niepobranie podatku zgodnie z tą umową przysługuje, jeżeli w certyfikacie rezydencji, wydanym po dacie dokonania wypłaty należności, potwierdzony jest fakt rezydencji podatnika w dniu dokonania tej wypłaty. Z kolei przy stałych kontaktach z danym partnerem zagranicznym przyjmuje się, iż Podatnik powinien co najmniej raz w roku uzyskać od kontrahenta certyfikat rezydencji, przy czym każdy następny z nich powinien zawierać potwierdzenie, że przez cały poprzedni okres miejsce siedziby dla celów podatkowych nie uległo zmianie.

Jednocześnie jednak tut. Organ podatkowy zauważa, iż znowelizowany ustawą z dnia 12.11.2003r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 202, poz. 1957 z późn. zm.) przepis art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15.02.1992r. począwszy od dnia 01.01.2004r. umożliwia uzyskanie certyfikatu także po dokonaniu płatności, byleby tylko płatnik mógł wykazać, że podatnik, na rzecz którego dokonano płatności świadczenia, był rezydentem podatkowym innego państwa w dniu dokonania płatności. Przepis posługuje się bowiem formułą: "pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika", zamiast poprzedniego sformułowania "po uzyskaniu od podatnika zaświadczenia o jego miejscu zamieszania lub siedziby".

W świetle powyższego w ocenie tut. Organu podatkowego nie można uznać za prawidłowe stanowiska Podatnika, iż zaświadczenie potwierdzające rezydencję podatkową datowane na 20.07.2005r., jest wystarczające do udokumentowania rezydencji podatkowej za 2004r.

Jednocześnie tut. Organ podatkowy zauważa, iż zgodnie z art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej to Minister właściwy do spraw finansów publicznych wydaje pisemne interpretacje w indywidualnych sprawach, w zakresie postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz innych ratyfikowanych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej. Zatem tut. Organ podatkowy przekroczyłby swoją właściwość gdyby ustosunkował się do twierdzeń Spółki, iż przychody uzyskane przez firmę "U" z Wielkiej Brytanii, w świetle umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu zawartej z tym krajem, stanowią zyski przedsiębiorstwa, które nie będą opodatkowane w Polsce.