W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka prowadzi działalność leasingową. Wśród zawieranych umów leasingu znajdują się umowy, które spełniają warunki określone w art. 17b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dla tzw. podatkowego leasingu operacyjnego (tj. umowy zawierane są na czas oznaczony, nie krótszy niż 40% normatywnego okresu amortyzacji a suma ustalonych w nich opłat odpowiada co najmniej wartości początkowej przedmiotów leasingu). Przedmiotami umów są środki trwałe, z wyłączeniem nieruchomości.

W praktyce zdarzają się sytuacje, w których korzystający — np. w związku z jego pogarszającą się bieżącą sytuacją finansową zwraca się z prośbą o przedłużenie okresu umowy leasingu.

W związku z powyższym zadano pytanie:

Jak należy ustalić przychód z tytułu sprzedaży przedmiotu leasingu korzystającemu w sytuacji, gdy pierwotnie określony okres trwania umowy leasingu operacyjnego ulegnie wydłużeniu?

Zgodnie z przepisem art. 17a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przez okres umowy leasingu rozumie się "czas określony, na jaki została zawarta ta umowa, z wyłączeniem czasu, na który może być przedłużona lub skrócona". Zdaniem Spółki, jak wskazuje literalne brzmienie przepisu, podstawowy okres umowy leasingu ustala się w oparciu o postanowienia aktualnej umowy z wyłączeniem tych postanowień umownych, które dotyczą ewentualnego przedłużenia czasu jej trwania (w przepisach użyto sformułowania "może być" a nie "została" przedłużona lub skrócona). Oznacza to, że podstawowy okres umowy leasingu należy ustalać na podstawie definitywnie (a nie hipotetycznie) określonego w umowie czasu jej trwania, przy czym ustalenia tego należy dokonać każdorazowo w oparciu o aktualne brzmienie umowy, tj. z uwzględnieniem zmieniających ją aneksów. W myśl przepisu art. 17c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jeżeli po upływie podstawowego okresu umowy leasingu, o której mowa w przepisie art. 17b ust.1 tej ustawy (tzw. leasing operacyjny ), finansujący przenosi na korzystającego własność środków trwałych będących przedmiotem umowy to przychodem ze sprzedaży środków trwałych jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie sprzedaży, nie niższa jednak od hipotecznej wartości netto środków trwałych. W przypadku, gdy strony ustalą cenę sprzedaży niższą niż hipotetyczna wartość netto środków trwałych, to wówczas przychód określa się w wartości rynkowej, zgodnie z zasadami określonymi w przepisie art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Kosztem uzyskania przychodów przy ustalaniu dochodów ze sprzedaży środka trwałego jest każdorazowo rzeczywista wartość netto.

Zgodnie z zasadą swobody umów strony mogą dokonać za obopólną zgodą zmian w swoich dotychczasowych oświadczeniach woli. Czas trwania umów leasingowych jest bardzo często uzależniony od zdolności płatniczych korzystającego. Ponieważ w trakcie umowy leasingu zdolność płatnicza korzystającego może ulegać zmianom, zmianie ulegać mogą także jego bieżące potrzeby w odniesieniu do czasu trwania umowy leasingu. Dlatego też w działalności leasingowej często stosowana jest — zgodnie z potrzebami korzystających — praktyka zmieniania okresu trwania umów leasingu poprzez ich wydłużenie bądź skracanie, na podstawie odpowiednich aneksów do pierwotnych umów leasingu. Aneksy takie służą nowemu definitywnemu określeniu trwania umowy leasingu, przy zachowaniu ciągłości pozostałych jej postanowień. Spółka stoi na stanowisku, iż samo wydłużenie okresu trwania umowy leasingu operacyjnego nie ma wpływu na ustawowe przesłanki uznania jej za podatkową umowę leasingu. Zdaniem Spółki w przypadku, gdy w trakcie umowy leasingu operacyjnego wydłużeniu ulegnie pierwotnie określony czas jej trwania, to istnieje pewność, że czas jej trwania przekroczy 40% normatywnego okresu amortyzacji. Tym samym przychód ze sprzedaży przedmiotu leasingu należy określić na podstawie przepisu art. 17c ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przyjmując dla potrzeb kalkulacji hipotetycznej wartości netto nowy ( wydłużony) podstawowy okres umowy leasingu.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego , stwierdzam, co następuje:

Przepisy rozdziału 4a ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( t.j. Dz. U. z 2000r., Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) regulują m.in. szczególne zasady opodatkowania stron leasingu operacyjnego, które mają zastosowanie tylko, jeżeli umowa leasingu spełnia warunki, o których mowa w art. 17b ust. 1 ustawy.

Umowa leasingu dla celów podatkowych ma charakter leasingu operacyjnego, gdy spełnione są warunki:

1. została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 10 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości, oraz
2. suma ustalonych w niej opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.

Skutki podatkowe sprzedaży środka trwałego, będącego przedmiotem umowy leasingu operacyjnego, po upływie podstawowego okresu umowy leasingu określa przepis art. 17c ustawy.

Stosownie do art. 17c ustawy, jeżeli są spełnione warunki umowy, o których mowa w art. 17b ust. 1 i po upływie podstawowego okresu umowy leasingu finansujący przenosi na korzystającego własność środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych będących przedmiotem tej umowy:

1. przychodem ze sprzedaży środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie sprzedaży; jeżeli jednak cena ta jest niższa od hipotetycznej wartości netto środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, przychód ten określa się w wysokości wartości rynkowej według zasad określonych w art. 14,
2. kosztem uzyskania przychodów przy ustalaniu dochodu ze sprzedaży jest rzeczywista wartość netto.

Wątpliwości w zakresie możliwości zastosowania art. 17c ustawy powstają w przypadku, gdy pierwotnie określony okres trwania umowy leasingu ulegnie wydłużeniu.

Zgodnie z art. 17a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych za podstawowy okres umowy leasingu uważa się czas oznaczony, na jaki została zawarta ta umowa, z wyłączeniem czasu, na który może być przedłużona lub skrócona.

Należy zauważyć, iż art. 17a pkt 2 ustawy nie można interpretować w oderwaniu od pozostałych przepisów regulujących zasady opodatkowania stron leasingu. W sytuacji, gdy strony leasingu dokonają zmiany czasu trwania umowy leasingu należy zbadać, czy nowe warunki umowy spełniają kryteria wynikające z art. 17b ustawy.

Jeżeli po dokonaniu zmiany okresu trwania umowy leasingu, umowa ta nadal spełnia warunki określone w art. 17b ustawy, wówczas możliwe jest ustalenie dochodu ze sprzedaży przedmiotu leasingu operacyjnego, po upływie podstawowego okresu umowy na podstawie art. 17c ustawy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.