W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

B. Sp. z o.o. zawarła dnia 29.09.2006 r. umowę leasingu operacyjnego, której przedmiotem jest samochód ciężarowy. Umowa została zawarta do dnia 29.07.2009 r., opłaty leasingu zostały rozłożone na 34 raty. Przed zawarciem umowy leasingu Spółka wykorzystywała ten sam samochód ciężarowy w ramach umowy dzierżawy. W związku z tym, że samochód wykorzystywany jest w działalności gospodarczej, Spółka zalicza zapłacone raty leasingowe do kosztów uzyskania.

W trakcie używania samochodu ciężarowego okazało się, że nie spełnia on swej roli, ponieważ posiada zbyt małą ładowność, co utrudnia wykonywanie czynności przewozowych towaru.

Obecnie Spółka zamierza zakończyć umowę leasingu, jeszcze przed upływem 40% normatywnego okresu amortyzacji (o którym mowa w art. 17 b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) i zdać samochód do firmy leasingowej. Następnie z tą samą firmą leasingową zawrzeć nową umowę leasingową na samochód ciężarowy o większej ładowności.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy raty leasingowe poniesione przez Spółkę przed wcześniejszym rozwiązaniem umowy leasingu (okres umowy trwałby ok. 13 miesięcy) nadal stanowić będą koszty uzyskania przychodów, czy też konieczna będzie korekta kosztów podatkowych za poprzednie okresy?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy.

Należy więc przyjąć, że wszystkie wydatki związane z zamiarem osiągnięcia przychodu, które nie są wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Skoro samochód ciężarowy wykorzystywany jest w działalności gospodarczej w celu osiągnięcia przychodu, to raty leasingowe zaliczone do kosztów uzyskania przychodów za okres trwania umowy leasingu należy traktować jako koszty uzyskania przychodów i nie ma obowiązku ich korygowania. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Podatnik ma możliwość odliczenia od przychodów kosztów ich uzyskania, pod tym jednak warunkiem, że mają one związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma, bądź też może mieć wpływ na wielkość osiąganych przychodów lub służyć zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła przychodów. Warunkiem zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów jest również to, aby dany wydatek nie był zawarty w katalogu wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Art. 17b ust. 1 ww. ustawy stanowi, iż opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2, jeżeli umowa ta spełnia następujące warunki:

1. została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 10 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości, oraz
2. suma ustalonych w niej opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.

Jak wynika z powyższego, jeżeli zawarto umowę leasingu spełniającą wymienione wyżej warunki, to ponoszone na jej podstawie opłaty stanowią przychód finansującego i odpowiednio koszt uzyskania przychodów korzystającego. W celu prawidłowego zaliczenia wydatków związanych z przedmiotem leasingu do kosztów uzyskania przychodów, oprócz spełnienia warunków umowy, należy mieć na uwadze generalną zasadę kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów, o której mowa w cytowanym wyżej art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Analizując art. 16 ust. 1 ww. ustawy stanowiący katalog wydatków nie uznawanych za koszty uzyskania przychodów, nie znaleziono w nim rat leasingowych zapłaconych z tytułu korzystania z przedmiotu leasingu w trakcie obowiązywania podatkowej umowy leasingu operacyjnego, gdy następuje jej wcześniejsze rozwiązanie.

Zatem opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez Spółkę w okresie umowy z tytułu używania samochodu ciężarowego, będącego przedmiotem tej umowy, stanowią koszt uzyskania przychodów Spółki. Sytuacji tej nie zmieni zaistniałe później zdarzenie wcześniejszego rozwiązania umowy leasingu. Wydatki poniesione przez Spółkę jako leasingobiorcę w okresie, w którym używała przedmiotu leasingu, były dokonane w celu uzyskania przychodów i nie podlegają wyłączeniu na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - w związku z czym spełniają przesłanki przewidziane w art. 15 ust. 1 tejże ustawy i nadal stanowić będą koszt uzyskania przychodów. Z powyższego wynika, że Spółka nie będzie musiała dokonywać korekty kosztów poniesionych z tytułu opłat leasingowych, pod warunkiem ich pozostawania w związku przyczynowym z uzyskiwanymi przychodami.

Interpretacja dotyczy zaistniałego zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.