Pytanie:

Czy wartość nieodpłatnego świadczenia - udostępnienie samochodu służbowego (zaliczonego do środków trwałych firmy i w leasingu operacyjnym) na potrzeby prywatne pracowników - doliczona do wynagrodzenia brutto jest kosztem uzyskania przychodu Spółki? Czy należny VAT jest takim kosztem? Nieodpłatne świadczenie stanowi przychód pracownika.

Z przedstawionego we wniosku (i jego uzupełnienia) stanu faktycznego wynika, że Spółka posiada kilka samochodów (zaliczanych do środków trwałych firmy oraz w leasingu operacyjnym), które pozostają do dyspozycji pracowników. Pojazdy te zasadniczo są używane do celów służbowych, jednak zdarzają się sytuacje, gdy pracownicy używają ich do celów prywatnych. Wówczas koszty paliwa ponosi korzystający pracownik. Jednocześnie zawarte są pisemne porozumienia z pracownikami, z których wynika, że to nieodpłatne świadczenie stanowi przychód pracownika w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wartość nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 11 ust. 2a pkt 4 wyżej wymienionej ustawy została określona na podstawie cen rynkowych stosowanych w Warszawie i doliczona jest do wynagrodzenia miesięcznego brutto, od którego pracodawca jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych oraz płatnik składek na ubezpieczenie społeczne nalicza i odprowadza należny podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składki na ubezpieczenie społeczne.

Zdaniem Spółki, wartość nieodpłatnego świadczenia (jakimi są jazdy prywatne samochodami służbowymi) doliczana do miesięcznego wynagrodzenia brutto jest kosztem uzyskania przychodu w firmie.

Naczelnik Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie nie potwierdza stanowiska Spółki w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych i wyjaśnia, co następuje:

Według art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że świadczenie nieodpłatne, jakim jest używanie samochodów służbowych do celów prywatnych nie jest ponoszone w celu osiągnięcia przychodu, a służy jedynie osobistym interesom pracowników, jak również nie pozostaje w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem przychodu. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że wydatki poniesione przez Spółkę z tytułu korzystania przez pracowników z samochodów służbowych na potrzeby prywatne nie wiążą się z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółki, a ich poniesienie nie ma wpływu na wielkość osiągniętego przychodu. Podsumowując, świadczenie tego typu nie jest kosztem uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Ponadto ewentualnego podatku należnego VAT (podatek od towarów i usług od tego rodzaju usług) nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uważa się generalnie za koszt uzyskania przychodu podatku od towarów i usług, z tym że m. in. jest kosztem uzyskania przychodu podatek należny w przypadku świadczenia usług na potrzeby reprezentacji i reklamy, obliczony zgodnie z odrębnymi przepisami. Oznacza to, że kosztu takiego nie stanowi VAT od świadczenia usług na potrzeby osobiste pracownika. Świadczenie usług na potrzeby osobiste pracowników nie ma związku z reprezentacją i reklamą podmiotu. Stąd też należny podatek VAT związany z tymi czynnościami nie stanowi kosztu uzyskania przychodu.

Interpretacji udzielono w oparciu o stan faktyczny przedstawiony we wniosku Spółki oraz o stan prawny obowiązujący w dacie zaistnienia tego zdarzenia.

Interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, wiąże natomiast właściwe organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej.

W przedmiocie obowiązków podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych i VAT podatnik otrzyma odrębne postanowienia.

Zgodnie z art. 14a § 4 ustawy Ordynacja podatkowa na wydane postanowienie przysługuje zażalenie składane do Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, które należy wnieść w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia za pośrednictwem Naczelnika tut. Urzędu. Do zażalenia należy załączyć znaki opłaty skarbowej w wysokości 5 PLN (ustawa z dnia 09.09.2000 r. o opłacie skarbowej - t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2532).