Istota interpretacji:

Jak należy ustalić przychód z tytułu sprzedaży gruntu oraz koszt uzyskania przychodów?

• ustalenia przychodu z tytułu sprzedaży nieruchomości gruntowej wniesionej jako wkład niepieniężny do spółki komandytowej - jest prawidłowe,
• ustalenia kosztów uzyskania przychodu z tytułu sprzedaży nieruchomości gruntowej wniesionej jako wkład niepieniężny do spółki komandytowej – jest nieprawidłowe.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczyły zasad ustalenia przez Spółkę przychodu oraz odpowiadającego mu kosztu uzyskania przychodu w przypadku sprzedaży gruntu przez spółkę komandytową.

Zdaniem Spółki przychodem z tytułu sprzedaży gruntu będzie wartość określona w umowie przenoszącej prawo własności. Przychód w opinii Spółki powinien zostać przez nią ustalony proporcjonalnie do posiadanego udziału w zyskach spółki komandytowej. W odniesieniu do kosztów uzyskania przychodu powinien on zostać ustalony, zdaniem Spółki, stosownie do wartości początkowej gruntu wynikającej z ewidencji środków trwałych spółki komandytowej - również w sposób proporcjonalny do posiadanego przez Spółkę udziału w zyskach spółki komandytowej.

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając z upoważnienia Ministra Finansów (na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego; Dz. U. Nr 112, poz. 770), wydał w dniu 10 listopada 2009 r. interpretację indywidualną (Nr ILPB3/423-663/09-2/MC), w której stanowisko Wnioskodawcy uznał w całości za prawidłowe.

Po zapoznaniu się z aktami sprawy, Minister Finansów zważa, co następuje.

Zgodnie z art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, Minister Finansów może z urzędu zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Przepis ten nie zawiera ograniczeń czasowych, co oznacza, że jeśli stwierdzona zostanie nieprawidłowość wydanej interpretacji indywidualnej, Minister Finansów może z urzędu zmienić ją w dowolnym czasie.

W ocenie Ministra Finansów stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, wyrażone w interpretacji z dnia 10 listopada 2009 r., należy uznać za prawidłowe w części dotyczącej ustalenia przychodu z tytułu sprzedaży nieruchomości gruntowej wniesionej jako wkład niepieniężny do spółki komandytowej, natomiast za nieprawidłowe w części dotyczącej ustalenia kosztów uzyskania przychodu z tytułu sprzedaży nieruchomości gruntowej wniesionej jako wkład niepieniężny do spółki komandytowej.

Jak wynika z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. – dalej "updop") ustawa nie ma zastosowania do spółek nieposiadajacych osobowości prawnej. Wyjątek stanowią spółki osobowe mające siedzibę w innym niż Polska państwie, jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego tego państwa są traktowane jak osoby prawne i podlegają w tym państwie opodatkowaniu od całości dochodów bez względu na miejsce ich osiągania. Biorąc pod uwagę, iż przepisy ustawy - Kodeks spółek handlowych nie przyznają spółce komandytowej osobowości prawnej, nie może ona zostać uznana za podatnika podatku dochodowego od osób prawnych.

Oznacza to, iż z punktu widzenia prawa podatkowego dla celów opodatkowania podatkiem dochodowym spółka komandytowa jest "przejrzysta" (transparentna) podatkowo. Podatnikami podatku dochodowego są natomiast poszczególni wspólnicy spółki komandytowej, którzy w zależności od ich formy prawnej, podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych bądź podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W rezultacie skutki podatkowe dla Wnioskodawcy, jako wspólnika spółki komandytowej, będącego osobą prawną, powinny być oceniane na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodzić należy się ze stanowiskiem, iż podstawą do ustalenia sposobu rozliczenia przychodów Wnioskodawcy z tytułu zbycia przez spółkę komandytową gruntu wniesionego uprzednio do niej tytułem wkładu niepieniężnego będzie reguła wskazana w art. 5 ust. 1 updop. Zgodnie z tym przepisem przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną łączy się z przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do posiadanego udziału. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że udziały wspólników w przychodach są równe. Zasady te stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów (art. 5 ust. 2 updop).

Rozważając kwestię odpłatnego zbycia gruntu przez spółkę komandytową, za koszty uzyskania przychodów Spółki uznać należy, zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 pkt 1 updop, wydatki na nabycie lub wytworzenie środka trwałego, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, dokonanych do dnia zbycia. Należy jednakże zauważyć, iż na podstawie art. 16c pkt 1 updop grunty nie podlegają amortyzacji.

Za wydatki poniesione na nabycie środków trwałych, które mogą być uwzględnione w koszcie uzyskania przychodów Spółki (w proporcji wynikającej z art. 5 updop) należy uznać w konsekwencji wydatki dokonane przez Wnioskodawcę na nabycie gruntu, który następnie został wniesiony do spółki komandytowej. W kosztach uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia środka trwałego można uwzględnić bowiem jedynie wydatki na ich nabycie, a nie – jak twierdzi Spółka – wartość określoną w ewidencji środków trwałych spółki komandytowej, nie wyższą niż wartość rynkowa gruntu z dnia wniesienia wkładu.

Zmiana interpretacji indywidualnej dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zmienionej interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą zmianę interpretacji przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał zmianę interpretacji indywidualnej w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się (w dwóch egzemplarzach) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy).