Istota interpretacji:

Czy w zaistniałym stanie faktycznym spółka K S.A. może dokonać zaliczenia w koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych na inwestycję w obcym środku trwałym będącym biurem, rozkładając inwestycję w formie rat amortyzacyjnych na okres 6 lat, ponieważ będzie otrzymywać z tego tytułu przychody tylko przez okres 6 lat na podstawie podpisanych umów podnajmu? W przypadku negatywnej odpowiedzi na pierwsze pytanie, czy spółka K S.A. będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowaną część poniesionych wydatków na inwestycję w obcym środku trwałym w kwocie odpowiadającej 40% tych wydatków, po zakończonym wynajmie lokalu spółkom zależnym?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka K S..A. dokonała inwestycji w obcym środku trwałym, będącym lokalem z przeznaczeniem na działalność gospodarczą. Inwestycja polegała na nowej aranżacji lokalu biurowego, przebudowie ścian działowych dla potrzeb podnajmu, założeniu nowej instalacji elektrycznej, podłóg, drzwi pomiędzy pokojami itp.

Spółka K S.A. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia, a także cash-processingu na terenie całego kraju poprzez swoje spółki zależne. Zarządzanie lokalami w ramach grupy jest scentralizowane i wynajmem lokali dla potrzeb spółek oraz ich dostosowaniem do potrzeb każdej jednostki zajmuje się K S.A. W związku z powyższym spółka K S.A. wynajęła lokal na okres 6 lat oraz dostosowała go do potrzeb spółek zależnych, a następnie lokal ten podnajęła również na okres 6 lat swoim trzem spółkom zależnym. Spółki zależne płacą co miesiąc czynsz spółce K S.A. skonstruowany w ten sposób, iż na jego wartość składają się: wartość dokonanej inwestycji rozłożona na 72 raty amortyzacyjne (6 lat) oraz czynsz miesięczny płacony najemcy, plus 5% marży.

W chwili obecnej spółka dokonuje odliczania od przychodów kosztów uzyskania przychodów w formie rat amortyzacyjnych od inwestycji w obcych lokalach naliczanych w okresie dziesięcioletnim, zgodnie z art. 16j ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Spółka K S.A. w chwili obecnej płaci podatek dochodowy w formie zaliczkowej, w oparciu o art. 26a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1. Czy w zaistniałym stanie faktycznym spółka K S.A. może dokonać zaliczenia w koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych na inwestycję w obcym środku trwałym będącym biurem, rozkładając inwestycję w formie rat amortyzacyjnych na okres 6 lat, ponieważ będzie otrzymywać z tego tytułu przychody tylko przez okres 6 lat na podstawie podpisanych umów podnajmu...
2. W przypadku negatywnej odpowiedzi na pierwsze pytanie, czy spółka K S.A. będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowaną część poniesionych wydatków na inwestycję w obcym środku trwałym w kwocie odpowiadającej 40% tych wydatków, po zakończonym wynajmie lokalu spółkom zależnym...
   
   

Zdaniem Wnioskodawcy, w myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm., zwaną dalej updop.) amortyzacja inwestycji w obcym środku trwałym będącym lokalem lub budynkiem została tak skonstruowana, by jej okres nie był krótszy niż 10 lat. Zatem, dla inwestycji w obcym środku trwałym będącym biurem, roczny odpis amortyzacji nie może być mniejszy niż 10%. Z kolei zgodnie z art. 15 ust. 1 updop. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 15 ust. 1 updop. Z definicji tej wynika, iż między poniesionymi wydatkami, a osiągniętym przychodem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy tego typu, że poniesiony wydatek ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, a więc że są to wydatki ekonomicznie uzasadnione z punktu widzenia prowadzonej przez podmiot działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 15 ust. 1 updop. wydatek musi być związany z przychodami, a przychody będą osiągane tylko przez 6 lat, ponieważ tak są skonstruowane umowy oraz plany spółki K S.A., w niniejszej sytuacji zdaniem podatnika raty amortyzacyjne winny występować tylko przez okres 6 lat, ponieważ tylko w tym okresie można oczekiwać przychodów.

Podsumowując odpowiedź na pytanie pierwsze, Spółka stwierdza, że w przedstawionym stanie faktycznym K S.A ma prawo naliczać amortyzację tylko w okresie 6 lat. Odnosząc się do drugiego pytania, gdyby zastosować do rat amortyzacyjnych tylko przepis art. 16j ust. 4 pkt 1 updop, zdaniem podatnika pozostała część poniesionych wydatków w wysokości 40% ich wartości, niezamortyzowana w okresie 6 lat najmu lokalu biurowego, stanie się kosztem uzyskania przychodów, a podatnik będzie mógł zaliczyć tę kwotę w całości po zakończeniu sześcioletniej umowy najmu i osiągania z tego tytułu przychodów.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje:

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (…). Z art. 16a ust. 1 ww. ustawy wynika, że środkami trwałymi są stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

• budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

• maszyny, urządzenia i środki transportu,

• inne przedmioty o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1. Do środków trwałych na podstawie art. 16a ust. 2 pkt 1 ww. ustawy zaliczane są ponadto przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych. Zgodnie z art. 15 ust. 6 tejże ustawy, kosztami uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a - 16m, z uwzględnieniem art. 16.
  
  

Zgodnie z art. 16j ust. 4 pkt 1 ww. ustawy, podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla przyjętych do używania inwestycji w obcych środkach trwałych, z tym że dla inwestycji w obcych budynkach (lokalach) lub budowlach okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat. Dla tych inwestycji budowlanych przyjęto stosunkowo krótki okres amortyzacji, który nie może być przez podatnika skracany w drodze indywidualnej decyzji, np. w wyniku rozwiązania umowy najmu. Tym samym Spółka nie ma prawa do rozłożenia wydatków poniesionych na inwestycję w obcym środku trwałym w formie rat amortyzacyjnych na okres 6 lat, pomimo iż tylko w tym okresie będzie miała prawo do zaliczenia odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów.

W art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawodawca określił katalog wydatków, które nawet pomimo ich poniesienia w celu osiągnięcia przychodów nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Stosownie do treści art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.

W sytuacji opisanej we wniosku, gdy przed pełnym zamortyzowaniem inwestycji w obcym środku trwałym dochodzi do rozwiązania umowy łączącej strony i przekazania tej inwestycji wraz ze środkiem trwałym właścicielowi, niezamortyzowana część tej inwestycji nie stanowi kosztów uzyskania przychodów u podatnika amortyzującego dotychczas taki środek trwały, nie dochodzi bowiem do likwidacji środka trwałego, rozumianej jako jego zużycie (zniszczenie), lecz do zaprzestania jego użytkowania dla celów prowadzonej działalności.

Jeżeli przed zakończeniem pełnego okresu amortyzacji inwestycji w obcym środku trwałym dochodzi do rozwiązania umowy (najmu lub dzierżawy), na podstawie której użytkowano obcy środek trwały, wówczas nie ma możliwości zaliczenia wcześniej poniesionych wydatków inwestycyjnych bezpośrednio do kosztów podatkowych, w wysokości niezamortyzowanej części tej inwestycji. W tym przypadku nie wystąpi strata w środku trwałym z tytułu jego likwidacji w wysokości niezamortyzowanej wartości inwestycji w obcym środku trwałym, uznawana za koszt podatkowy, bowiem nie miała miejsca likwidacja środka trwałego, rozumiana jako jego zużycie (zniszczenie). Nie może być zatem zastosowane wnioskowanie a contrario do art. 16 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.

Po zakończeniu umowy z właścicielem lokalu Spółka nie będzie mogła, również dokonywać dalszych odpisów amortyzacyjnych z uwagi na fakt, że odpisy te nie będą spełniały generalnej zasady wynikającej z treści art. 15 ust. 1 ww. ustawy, tj. istnienia racjonalnego związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy poniesionymi kosztami a uzyskanymi przychodami, gdyż lokal ten nie będzie już wykorzystywany w jej działalności gospodarczej.

Mając powyższe na uwadze, niezamortyzowana wartość inwestycji w obcym środku trwałym (obcym lokalu) nie stanowi kosztu uzyskania przychodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock