Istota interpretacji:

Czy - biorąc pod uwagę postanowienia Układu Zbiorowego Pracy, który przewiduje zwiększenie odpisu na ZFŚS o "inne środki, określone w odrębnych przepisach" - Spółka mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość zwiększonych odpisów na ZFŚS dokonanych na podstawie uchwały o podziale zysku i przekazanych na wyodrębniony rachunek bankowy Funduszu?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Na podstawie uchwały Walnego Zgromadzenia Wspólników w sprawie podziału zysku Sp. z o.o. (dalej: "Spółka") - dokonano zwiększenia odpisu na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych (dalej: "ZFŚS" lub "Fundusz"). Wartość zwiększenia odpisu Spółka przekazała na wyodrębniony rachunek bankowy funduszu.

W wyniku uchwały Walnego Zgromadzenia Wspólników w sprawie podziału zysku Spółki wartość dokonanego odpisu - po zwiększeniu na podstawie uchwały Walnego Zgromadzenia Wspólników - przewyższyła poziom odpisu podstawowego. Został on jednak dokonany na zasadach wskazanych w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, tzn. zgodnie z układem zbiorowym pracy. Zgodnie bowiem z art. 36 ust. 8 Zbiorowego Układy Pracy "Fundusz może być zwiększony o inne środki, określone w odrębnych przepisach".

Natomiast w art. 37 Zbiorowy Układ Pracy przewiduje - jako odrębna od art. 36 ust. 8 Zbiorowego Układu Pracy podstawa prawna dokonania odpisu na ZFŚS - iż "wysokość dodatkowego odpisu na zakładowe fundusze świadczeń socjalnych ustalana jest w oparciu o oddziałowe programy restrukturyzacji zatrudnienia, których treść uzgadnia pracodawca z zakładowymi organizacjami związkowymi, i które zostaną zaakceptowane przez Zarząd Spółki".

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy - biorąc pod uwagę postanowienia Układu Zbiorowego Pracy, który przewiduje zwiększenie odpisu na ZFŚS o "inne środki, określone w odrębnych przepisach" - Spółka mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość zwiększonych odpisów na ZFŚS dokonanych na podstawie uchwały o podziale zysku i przekazanych na wyodrębniony rachunek bankowy Funduszu...

Zdaniem Wnioskodawcy, wartość zwiększonych odpisów na ZFŚS dokonanych na podstawie uchwały o podziale zysku i przekazanych na wyodrębniony rachunek bankowy ZFŚS mogła zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów Spółki, gdyż Układ Zbiorowy Pracy przewidywał możliwość powiększenia odpisu o "inne środki, określone w odrębnych przepisach".

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. b) ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) kosztem uzyskania przychodów są odpisy i zwiększenia, które w rozumieniu przepisów o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych obciążają koszty działalności pracodawcy, jeżeli środki pieniężne stanowiące równowartość tych odpisów i zwiększeń zostały wpłacone na rachunek Funduszu.

Z przepisu tego wynika, że odpis i zwiększenia na ZFŚS stanowią koszt uzyskania przychodów podatnika, jeśli:

1. obciążają koszty działalności pracodawcy (podatnika) w rozumieniu ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (t. j. Dz. U. z 1996 r. Nr 70, poz. 335 ze zm., dalej: "Ustawa o ZFŚS"),
2. środki pieniężne stanowiące równowartość odpisu i zwiększeń zostały wpłacone na rachunek Funduszu.

Zasady tworzenia ZFŚS oraz zasady gospodarowania środkami tego funduszu określa ustawa o ZFŚS. Zgodnie z art. 5 ww. ustawy, fundusz tworzy się z corocznego odpisu podstawowego, naliczanego w stosunku do przeciętnej liczby zatrudnionych. Wysokość odpisu podstawowego waha się od 5% - 7% podstawy naliczenia odpisu w przypadku pracownika młodocianego, 37,5% w przypadku jednego zatrudnionego, do 50% na jednego pracownika zatrudnionego w szczególnie uciążliwych warunkach pracy. Podstawą obliczenia odpisu jest przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub drugim półroczu roku poprzedniego, jeżeli przeciętne wynagrodzenie z tego drugiego okresu stanowiło kwotę wyższą.

Ustawa o ZFŚS w art. 4 ust. 1 stanowi ponadto, że pracodawcy zatrudniający według stanu na 1 stycznia danego roku co najmniej 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty i posiadający zbiorowe układy pracy, mogą dowolnie kształtować wysokość odpisu na Fundusz. Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o ZFŚS, pracodawcy, których pracownicy nie są objęci układem zbiorowym pracy, mogą zawierać postanowienia w zakresie ustalania innych, niż to określa art. 5 ustawy, wysokości odpisów na fundusz świadczeń socjalnych w regulaminie wynagradzania. Zatem w myśl ww. przepisów, pracodawca może dowolnie wybrać formę kształtowania odpisu na Fundusz, jak również wysokość i sposób jego naliczenia. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy, odpisy i zwiększenia, o których mowa w art. 3-5 i 6a, oraz kwoty wypłaconych świadczeń urlopowych, o których mowa w art. 3, obciążają koszty działalności pracodawcy.

Odnosząc powyższe przepisy do sytuacji Spółki należy wskazać, że układ zbiorowy pracy obowiązujący w Spółce w art. 36 ust. 8 wskazuje, że: "Fundusz może być zwiększony o inne środki, określone w odrębnych przepisach". Spółka ma więc możliwość dokonania większego odpisu na ZFŚS niż ten obligatoryjny, wynikający bezpośrednio z ustawy. Decyzja o zwiększeniu odpisu na ZFŚS została podjęta w Spółce uchwałą Walnego Zgromadzenia Wspólników w sprawie podziału zysku, co jest zgodne z art. 4 ust. 1 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych - biorąc pod uwagę treść art. 36 ust. 8 obowiązującego w Spółce Układu Zbiorowego Pracy. Odpis w wysokości zwiększonej na podstawie uchwały Walnego Zgromadzenia Wspólników o podziale zysku - tak jak odpis podstawowy - obciąża zatem koszty działalności Spółki.

Ponadto, wartość zwiększenia odpisu została przekazana na wyodrębniony rachunek bankowy ZFŚS. Wypełnione zostały zatem przesłanki zaliczenia odpisu do kosztów uzyskania przychodów Spółki.

Mając na uwadze powyższe należy więc uznać, że koszty poniesione z tytułu zwiększonego odpisu na ZFŚS stosownie do regulacji obowiązującego w Spółce układu zbiorowego pracy stanowiły dla Spółki koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Spółka wskazuje ponadto, iż zaprezentowane stanowisko popierają również organy skarbowe. Przykładowo, w piśmie Pierwszego Urzędu Skarbowego w Tarnowie z 20 lutego 2007 r., sygn. DO/423-3/06 czytamy, że: "(…) pracodawca, który skorzystał z możliwości wynikających z art. 4 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych ma prawo zaliczyć do kosztów podatkowych ustalony odpis na Fundusz w przyjętej przez siebie wysokości. Warunkiem dopuszczalności zaliczenia do ww. kosztów jest przekazanie środków pieniężnych na rachunek Funduszu".

Ponadto, w piśmie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 4 września 2008 r., sygn. IBPB3/423-750/08/BG stanowiącym odpowiedź na pytanie X Sp. z o.o. czytamy: "(…) dla celów podatkowych odpisy i zwiększenia na ZFŚS tworzone w wysokości określonej w układzie zbiorowym pracy stanowią koszt uzyskania przychodów na takich samych zasadach jak odpisy, o których mowa w art. 5 ustawy o ZFŚS, o ile ich równowartość przekazana została na wyodrębniony rachunek bankowy Funduszu. Kwota odpisu stanowi koszt uzyskania przychodu w momencie przekazania środków na rachunek ZFŚS".

Taki sam pogląd w podobnej sprawie wyraził również Pierwszy Mazowiecki Urząd Skarbowy w Warszawie w piśmie z 20 lutego 2007 r., sygn. 1471/DPR2/423-186/06/AB: "(…) Spółka ma prawo w całości zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie ww. art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, faktycznie uiszczoną na rachunek Funduszu kwotę odpisu ustaloną w zakładowym regulaminie wynagrodzeń, tj. na poziomie wyższym od odpisu podstawowego określonego w art. 5 ww. ustawy o ZFŚS".

Również w piśmie z 23 lipca 2008 r., sygn. IP-PB3-423-569/08-2/MK Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie zgodził się ze stanowiskiem podatnika, iż: "(…) koszty poniesione z tytułu zwiększonego odpisu na ZFŚS stosownie do regulacji obowiązującego w Banku układu zbiorowego stanowiły dla Banku koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych odpowiednio w roku 2006 oraz 2007".

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje