W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Zarząd Banku, działając jako pracodawca w rozumieniu art. 31 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) podjął w formie uchwały decyzję o zwiększeniu odpisu podstawowego na zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych, dalej: ZFŚS, działając stosownie do normy § 19 ust. 1 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników Banku zawartego w dniu 22 czerwca 2002 roku między Zarządem Banku a Związkiem Zawodowym - Międzyzakladową Organizacją Związkową (wpisany przez Państwową Inspekcję Pracy do Rejestru zakładowych układów zbiorowych pracy). Środki pieniężne stanowiące równowartość zwiększonego odpisu określonego w sposób wskazany powyżej zostały wpłacone na rachunek ZFŚS.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy koszty podwyższonego odpisu na ZFŚS stosownie do przepisu art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. b) w związku z art. 4 oraz art. 6 ust. 1 UZFŚS oraz zasad określonych w zakładowym układzie zbiorowym pracy, wpłaconego na rachunek ZFŚS, stanowią dla Banku koszty uzyskania przychodów?

Zdaniem Wnioskodawcy w świetle art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. b) ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, ze zm.) kosztem uzyskania przychodów są odpisy i zwiększenia, które w rozumieniu przepisów o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych obciążają koszty działalności pracodawcy, jeżeli środki pieniężne stanowiące równowartość tych odpisów i zwiększeń zostały wpłacone na rachunek Funduszu.

Stosownie do normy art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (t. j. Dz. U. z 1996 r. Nr 70, poz. 335 ze zm. - określonym dalej skrótem : UZFŚS.) u pracodawców, zatrudniających według stanu na 1 stycznia danego roku co najmniej 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty, układ zbiorowy pracy może dowolnie kształtować wysokość odpisu na Fundusz. Zgodnie z art. 6 ust. 1 UZFŚS odpisy i zwiększenia, w szczególności wskazane w art. 4 tej ustawy, obciążają koszty działalności pracodawcy.

Bank działając zgodnie z art. 4 ust. 1 UZFŚS określił wysokość odpisu na ZFŚS w ZUSP. Zgodnie z § 19 ust. 1 ZUSP pracodawca dokonuje corocznie jednorazowego odpisu podstawowego w ciężar kosztów Spółki na ZFŚS w wysokości minimum 50% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w II półroczu roku poprzedniego, naliczanego w stosunku do przeciętnej liczby zatrudnionych w danym roku oraz uprawnionych emerytów i rencistów zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 UZFŚS wysokość odpisów na Fundusz może być dowolnie kształtowana przez układ zbiorowy pracy. Oznacza to, że układ zbiorowy pracy może zarówno zlikwidować Fundusz, jak i zwiększyć wysokość odpisów na Fundusz w stosunku do regulacji w UZFŚS (co ma miejsce w przypadku ZUSP dla pracowników Banku). W układzie zbiorowym pracy obowiązującym w Banku wskazana została wyłącznie minimalna wielkość odpisu na Fundusz. Zarząd Banku działający jako pracodawca ma zatem możliwość dokonania większego odpisu aniżeli odpisy obligatoryjne wynikające z UZFŚS. W przypadku Banku sam układ zbiorowy stanowi bowiem podstawę do dalszego zwiększenia Funduszu, co jest możliwe w świetle powołanego art. 4 ust. 1 UZFŚS.

Decyzja o zwiększeniu odpisu została podjęta przez Zarząd Banku a środki pieniężne zasiliły rachunek ZFŚS obciążając jednocześnie koszty działania Spółki.

W opinii Banku koszty poniesione z tytułu zwiększonego odpisu na ZFŚS stosownie do regulacji obowiązującego w Banku układ zbiorowy stanowiły dla niej koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. b) Updop.

Stanowisko Banku znajduje ponadto potwierdzenie w treści interpretacji wydawanych przez organy podatkowe. W szczególności przez Naczelnika Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie w indywidualnej interpretacji wydanej w dniu 20 lutego 2007 r. (sygn.: 1471/DPR2/423-186/06/AB) jak również przez Naczelnika Lubelskiego Urzędu Skarbowego w Lublinie w indywidualnej interpretacji wydanej w dniu 22 stycznia 2007 r. (sygn.: PD.423-72/06).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.

Referencje