W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący opis zdarzenia przyszłego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

Spółdzielnia posiadająca status Zakładu Pracy Chronionej tworzy zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych (ZFRON), który tworzony jest ze zwolnień podatkowych i opłat. Część funduszu przeznaczana jest na indywidualne programy rehabilitacji, mające na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych, w ramach których są finansowane koszty wyposażenia stanowiska pracy oraz przystosowanie jego otoczenia do potrzeb osób niepełnosprawnych, w szczególności na: koszty doradztwa zawodowego w zakresie możliwości szkolenia, przekwalifikowania i dokształcania, specjalistycznych badań lekarskich oraz psychologicznych dla celów doradztwa zawodowego, szkolenia, przekwalifikowania oraz dokształcania w celu nabycia lub podnoszenia kwalifikacji zawodowych, wynagrodzenia (pracownika sprawującego opiekę nad uczestnikiem programu rehabilitacji, członków komisji rehabilitacyjnej), dostosowania miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności, inne ponoszone w ramach realizacji programów rehabilitacji (wydatki określono w § 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych - Dz. U. Nr 245, poz. 1810). Wydatki te stanowią pomoc de minimis w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006 r., str. 5) oraz w rozumieniu § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 245, poz. 1810). Dokumentem na poniesienie wydatku jest faktura (rachunek) wystawiona na zakład oraz przelew ze środków funduszu ZFRON.

W uzupełnieniu z dnia 13.05.2008 r. Spółdzielnia wskazała, iż w ramach wydatków z ZFRON z przeznaczeniem na indywidualne programy rehabilitacji, finansowane będą koszty wyposażenia stanowiska pracy czyli będą to wydatki na środki trwałe (maszyny, urządzenia, środki transportu, narzędzia), jak również wydatki na zakupy nie inwestycyjne zaliczone bezpośrednio do kosztów, a dotyczące maszyn, urządzeń, środków transportu, narzędzi.

W ramach wydatków z ZFRON z przeznaczeniem na indywidualne programy rehabilitacji finansowane również będą koszty przystosowania stanowiska pracy oraz przystosowanie jego otoczenia, czyli będą to wydatki na ulepszenie już istniejących na stanowisku pracy maszyn, urządzeń, środków transportu, narzędzi, to znaczy wydatki te zwiększą wartość początkową, oprócz tych wydatków finansowane będą usługi obce, które nie będą zwiększać wartości początkowej środków trwałych. W ramach wydatków z ZFRON z przeznaczeniem na indywidualne programy rehabilitacji finansowane będą koszty przystosowania otoczenia stanowiska pracy, czyli będą to roboty budowlane, które mogą zwiększyć wartość początkową obiektu lub będą wykonywane jako usługa obca zaliczona w koszty.

W związku z powyższym zadano następujące pytania dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych.

1. Czy do kosztów uzyskania przychodów należy zaliczyć wydatki na wyposażenie stanowiska pracy oraz przystosowanie jego otoczenia do potrzeb osób niepełnosprawnych, w szczególności na: doradztwo zawodowe w zakresie możliwości szkolenia, przekwalifikowania i dokształcania, specjalistycznych badań lekarskich oraz psychologicznych dla celów doradztwa zawodowego, szkolenia, przekwalifikowania oraz dokształcania w celu nabycia lub podnoszenia kwalifikacji zawodowych, wynagrodzenia (pracownika sprawującego opiekę nad uczestnikiem programu rehabilitacji, członków komisji rehabilitacyjnej), dostosowania miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności, inne ponoszone w ramach realizacji programów rehabilitacji, które dla potrzeb obliczania pomocy de minimis stanowią taką pomoc?
2. Czy amortyzacja środków trwałych zakupionych w ramach indywidualnych programów rehabilitacji jest kosztem uzyskania przychodów?

Przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej jest odpowiedź na pytanie drugie. Wniosek Spółdzielni w zakresie pytania pierwszego, został rozpatrzony odrębną interpretacją wydaną w dniu 19 maja 2008 r., nr ILPB3/423-133/08-4/ŁM.

Zdaniem Wnioskodawcy, odpisy amortyzacyjne od środków trwałych sfinansowanych z ZFRON są kwalifikowane do kosztów podatkowych, spełniają bowiem kryteria podatkowe, określone w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Oznacza to, iż amortyzacja środka trwałego sfinansowanego ze środków ZFRON, pochodzących ze zwolnień z podatków i opłat, jest kosztem uzyskania przychodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zakład Pracy Chronionej obowiązany jest tworzyć zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych i jest jego dysponentem. Ogólne zasady tworzenia i przeznaczania środków funduszu określa art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92).

W świetle art. 33 ust. 2 tej ustawy fundusz rehabilitacji tworzy się w szczególności:

1. ze środków, o których mowa w art. 26a ust. 5 pkt 2 oraz w art. 31 ust. 3 pkt 1 lit. b i pkt 2,
2. z części zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, zgodnie z odrębnymi przepisami,
3. z wpływów z zapisów i darowizn,
4. z odsetek od środków zgromadzonych na rachunku funduszu rehabilitacji,
5. ze środków pochodzących ze zbycia środków trwałych zakupionych ze środków funduszu, w części niezamortyzowanej.

Środki zakładowego funduszu rehabilitacji są przeznaczane na finansowanie rehabilitacji zawodowej, społecznej i leczniczej, w tym na indywidualne programy rehabilitacji osób niepełnosprawnych opracowywane przez powołane przez pracodawców komisje rehabilitacyjne oraz ubezpieczenie osób niepełnosprawnych, zgodnie z zakładowym regulaminem wykorzystania tych środków (art. 33 ust. 4 wskazanej ustawy).

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (...).

Aby zatem można było dany wydatek uznać za koszt uzyskania przychodów musi on spełniać następujące przesłanki:

• służy osiągnięciu przychodu, czyli został poniesiony w celu jego osiągnięcia oraz
• nie został wymieniony przez ustawodawcę w katalogu kosztów wyłączonych spośród kosztów uzyskania przychodów.

Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 6 tejże ustawy kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że w Spółdzielni zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych tworzony jest ze zwolnień podatkowych i opłat, a więc ze środków własnych.

Wobec powyższego, stwierdzić należy, iż odpisy amortyzacyjne od sfinansowanych z tego źródła środków trwałych zakupionych w ramach indywidualnych programów rehabilitacji są kosztem uzyskania przychodu.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie dodaje się, że wniosek Spółki w zakresie stanu faktycznego dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych został rozpatrzony odrębną interpretacją wydaną w dniu 19 maja 2008 r., nr ILPB1/415-125/08-4/AA.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje