W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Dnia 12.04.2001 roku Spółka z o.o. "P" zawarła z Urzędem Dzielnicy - umowę najmu terenu, na którym Spółka miała prowadzić działalność gospodarczą. W wyniku niedotrzymania warunków umowy przez Urząd Dzielnicy strony zawarły kompromis i ustaliły (ustnie), że Urząd odstępuje od obciążania Spółki kosztami najmu do momentu wywiązania się z warunków umowy. Od listopada 2002 do sierpnia 2005 r. Spółka nie otrzymywała faktur za najem z Urzędu Dzielnicy. W dniu 02.09.2005 r. Urząd Dzielnicy wystawił Podmiotowi fakturę za okres listopad 2002 r. - wrzesień 2005 r., która została przez Spółkę zakwestionowana i odesłana do Urzędu bez zarachowania w księgach rachunkowych. Wnioskujący podobnie postąpił z fakturami wystawionymi przez Urząd Dzielnicy za okres październik 2005 r. - kwiecień 2006 r. W związku z nieregulowaniem należności przez Wnioskującego - Urząd Dzielnicy wystąpił do Sądu o zapłatę za pierwszą fakturę wraz z należnymi odsetkami. Wyrokiem Sądu z dnia 17.11.2005 r. orzeczono zapłatę powyższych faktur wraz z należnymi odsetkami. Od powyższego wyroku Spółka złożyła odwołanie. W dniu 01.02.2007 r. Spółka otrzymała prawomocny wyrok sądowy nakazujący spłatę należności i spłaciła w całości zobowiązania.W dniu 14.09.2007 r. Spółka otrzymała duplikaty faktur za najem z okresu listopad 2002 r. - kwiecień 2006 r..

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Do jakiego okresu zarachować koszty najmu jako koszty uzyskania przychodu?

Zdaniem wnioskodawcy kwestionowanie powyższych faktury najmu w 2005 r. uniemożliwiło zarachowanie ich jako kosztu uzyskania przychodu. Wnioskodawca uważa, że poniesione koszty winny być ujęte w bieżącym miesiącu w momencie ich poniesienia tj.:

• po otrzymaniu prawomocnego wyroku Sąd,



• w miesiącu otrzymania duplikatów faktur.

W uzasadnieniu wniosku Podmiot powołuje się na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 14.02.2007 r. sygnatura 1401/BP-I/4230Z-137/06/EŻ.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego oraz obowiązujących przepisów prawa stwierdzam, co następuje:

Ustawową definicję kosztów uzyskania przychodów zawiera art. 15 ust. 1 ustawy z dn.15.02.1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) , który w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2006r. stanowił, że kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Od 01.01.2007r. zaś, na podstawie definicji ustawowej, za koszty uzyskania przychodów uznaje się koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zarachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, a z wyjątkiem wymienionych w art.16 ust.1.

Powyższe oznacza, że wszystkie wydatki, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami. Są to więc koszty zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio związane z uzyskiwanym przychodem oraz koszty dotyczące całokształtu działalności podatnika, czyli związane z funkcjonowaniem firmy. Uznanie, że określone wydatki poniesione przez podatnika spełniają wszystkie wskazane przez ustawodawcę warunki podatkowego zaliczenia ich w ciężar kosztów uzyskania przychodów stanowi przesłankę odliczenia ich przez podatnika od osiągniętego przychodu.

Równocześnie o poprawności dokonania odliczenia od przychodów poniesionych wydatków decyduje także właściwe ustalenie okresu (momentu), w którym można dokonać potrącenia poniesionych wydatków. Moment potrącania wydatków uznanych za koszty podatkowe, określony jest w przepisie art.15 ust.4 ustawy. Zgodnie z regulacją tego artykułu (w brzmieniu obowiazujacym do końca 2006r.), koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącalne także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba że ich zarachowanie nie było możliwe; w tym przypadku są one potrącalne w roku, w którym zostały poniesione.

Zgodnie z definicją obowiązującą od 01.01.2007r. (art. 15 ust. 4-4e) koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c. Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:

1. sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niżdo upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo



2. złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego

• są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.

Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Podstawową kwestią do rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie pozostaje właściwe ustalenie momentu, w którym podatnik był uprawniony do rozpoznania kosztów z tytułu najmu. Koszty te należy uznać za koszty pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami, o których wprost stanowi ustawa podatkowa w brzmieniu obowiązującym od 01.01.2007r. ale również zapis ustawy w latach poprzednich stanowił, że koszty takie uznawane są za koszty podatkowe w momencie ich poniesienia. Za ten moment należy uznać otrzymanie przez podatnika faktur dokumentujących wysokość należności na rzecz wynajmującego z tytułu korzystania z przedmiotu najmu. Ponieważ już w roku 2005 Wnioskodawca posiadał fakturę (wystawioną 02.09.2005r.) dotyczącą kosztów najmu za okres: listopad 2002-wrzesień 2005 r. a od tego momentu Urząd Dzielnicy wystawiał faktury (w okresie październik 2005 r. - kwiecień 2006 r.) należy uznać, ze zarówno w roku 2005 jak i 2006 podatnik miał prawo do zaliczenia kosztów najmu na podstawie wystawionych faktur do kosztów uzyskania przychodów . Bez znaczenia pozostaje w tej sprawie okoliczność kwestionowania faktur na drodze sądowej jak i ich nieujęcie w ewidencji rachunkowej.

Należy zauważyć, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie określa terminów do dokonywania odpowiednich czynności związanych z prowadzeniem ksiąg rachunkowych. Przepis art. 9 ustawy wskazuje jedynie, że podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.

Przepisy ustawy o rachunkowości nie są podatkotwórcze, co jasno wynika z art. 9 cyt. ustawy, określają jedynie sposób prowadzenia ksiąg rachunkowych i nie rozstrzygają o tym, co jest, a co nie jest kosztem uzyskania przychodu w świetle ustawy podatkowej. Księgi rachunkowe są jedynie narzędziem, dzięki któremu Spółka ma ustalić dochód do opodatkowania, natomiast przy ustalaniu kwot przychodów i kosztów ich uzyskania, stanowiących o wartości tego dochodu, Spółka ma obowiązek opierać się na przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Jak wynika z wniosku Spółka nie ujęła w księgach rachunkowych lat 2002-2006 faktur dokumentujących jej wydatki w tych latach. Brak ich zarachowania, jak twierdzi Spółka, wynikał z przyjęcia przez nią w tamtym okresie złego założenia, że nie zostanie zobowiązana przez Sąd do zapłaty zobowiązań wynikających z umowy. Ta okoliczność nie może mieć jednak wpływu na ciążący na podatniku obowiązek zgodnego z ustawą podatkową zakwalifikowania wydatku do kosztów właściwego okresu rozliczeniowego, gdyż w tym zakresie podatnik nie ma dowolności.

Należy zauważyć, że podatnikowi już w 2005 roku znana była kwota zobowiązania, które wynikało z umowy o najem terenu za okres od listopada 2002r., a od m-ca września 2005 r. i w 2006 r. faktury były wystawiane na bieżąco. Dlatego też istniała możliwość uznania ich w tych latach za koszty uzyskania przychodów. Tym samym nie można uznać za prawidłowe stanowiska Spółki, zgodnie z którym koszty należy ująć dopiero w roku 2007r. tj. po otrzymaniu prawomocnego wyroku Sądu i duplikatów faktur.

W odniesieniu do powołanego przez Spółkę rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie należy stwierdzić, że zostało ono wydane w indywidualnej sprawie podatnika i nie może być wiążące dla innych organów podatkowych.

Interpretacja dotyczy przedstawionego przez wnioskodawcę zaistniałego stanu faktycznego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.