
Pytanie:
Czy można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu wszelkie wydatki związane z utrzymaniem budynku, przeznaczonego do czasowego zamieszkania pracowników i ewentualnych gości, zlokalizowanego poza terenem zakładu, który wykorzystuje go na potrzeby prowadzonej przez siebie działalności?
Postanowienie
Działając na podstawie art. 14a § 4 i art. 14a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz.60 ze zm.) Naczelnik Opolskiego Urzędu Skarbowego w Opolu stwierdza, że stanowisko przedstawione przez Spółkę we wniosku z dnia 11 sierpnia 2005 r. w sprawie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wszelkich wydatków związanych z utrzymaniem budynku nie jest prawidłowe.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 11 sierpnia 2005 r. (data wpływu pisma 17.08.2005r.) Jednostka zwróciła się z wnioskiem o udzielenie na podstawie art. 14a Ordynacji podatkowej, interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania przepisów prawa podatkowego w Jej indywidualnej sprawie.
Spółka przedstawiła następujący stan faktyczny:
Spółka jest właścicielem budynku przeznaczonego do czasowego zamieszkania pracowników i ewentualnych gości, zlokalizowanego w X poza terenem zakładu, który wykorzystuje na potrzeby prowadzonej przez siebie działalności. Budynek ten stanowi środek trwały Spółki. Wszelkie wydatki związane z utrzymaniem powyższego budynku, jak również odpisy amortyzacyjne zaliczane są przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów.
Zdaniem Spółki wszystkie wydatki oraz odpisy amortyzacyjne w związku z wykorzystywaniem rzeczonego budynku są kosztem uzyskania przychodu, w oparciu o przepisy art. 15 ust. 1 oraz 16a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ponieważ zatrudnienie pracowników jest związane z prowadzeniem działalności ukierunkowanej z osiągnięciem przychodu. Wobec powyższego zdaniem Spółki kosztami uzyskania przychodów są zarówno koszty bezpośrednio, jak i pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami, oraz koszty dotyczące całokształtu działalności podatnika, związane z funkcjonowaniem firmy.
Tutejszy organ podatkowy po przeanalizowaniu stanu faktycznego przedstawia następujące stanowisko:
Przepisy art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 ze zm. zwanej dalej "ustawą") stanowią, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.1 ustawy. Zatem kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki (po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie) związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Zaliczenie danego wydatku do kosztów uzależnione jest od oceny jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz możliwością osiągnięcia przychodu. Są to więc koszty bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwanym przychodem oraz koszty dotyczące całokształtu prowadzonej działalności, związane z funkcjonowaniem firmy. Bezspornym jest, że Spółka jest właścicielem budynku. Fakt, że w przedmiotowym budynku zamieszkują pracownicy nie jest wystarczającą przesłanką do uznania wydatków ponoszonych przez Jednostkę na utrzymanie tego budynku, do kosztów uzyskania przychodów. Brak jest bowiem w przedstawionej sytuacji - zdaniem tutejszego organu podatkowego jakiegokolwiek powiązania w/w. wydatków z uzyskiwanymi przychodami. Wydatki ponoszone na utrzymanie budynku winny być ściśle związane z prowadzoną działalnością. Wydatki mieszkaniowe pracowników są ich osobistymi wydatkami, żadne przepisy nie zobowiązują pracodawcy do ponoszenia tych kosztów. Zatem wydatki poniesione przez Spółkę z tytułu utrzymania budynku nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy, gdyż nie wykazano ich związku z przychodami. Jedynie w sytuacji gdyby Spółka osiągała przychody z tytułu wynajmu tych mieszkań, (pobierała czynsz) wydatki na ich utrzymanie stanowiłyby koszty uzyskania przychodów Spółki. Jednakże w piśmie takiego warunku nie przedstawiono.
Jednostka wskazuje również w stanie faktycznym, że w budynku zamieszkują ewentualni goście, co świadczy o tym, że część budynku przeznaczona jest na cele hotelowe dla gości ale w swoim stanowisku nie potwierdziła czy fakt ten ma związek z prowadzoną działalnością tj. czy pobiera opłaty za pobyt gości, a jeśli nie, to czy pobyt gości związany jest z kontaktami zawodowymi czy też nie ma on związku ze sprawami prowadzonymi przez Spółkę w ramach prowadzonej działalności. Aby uznać te wydatki za koszty uzyskania przychodów Spółka winna wykazać, iż są one bezpośrednio lub pośrednio związane z prowadzoną działalnością bądź o charakterze usług hotelowych bądź z inną formą działalności firmy np. pobytem kontrahentów.
W przypadku gdy budynek nie jest wykorzystywany do działalności gospodarczej nie spełnia on warunków określonych w art. 16a ust.1 ustawy, zgodnie z którym amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytwarzane we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania między innymi budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością. Spółka nie może zaliczyć w ciężar kosztów uzyskania przychodów, odpisów amortyzacyjnych takiego budynku.
Wobec powyższego postanowiono jak w sentencji.
Niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę i stanu prawnego obowiązującego w czasie zaistnienia opisanej sytuacji.
Ponadto informuje się, iż zgodnie z art. 14b § 1 oraz art. 14b § 2 ustawy Ordynacja podatkowa niniejsza interpretacja ta nie jest wiążąca dla podatnika, ale jest wiążąca dla organów podatkowych i organów kontroli skarbowej właściwych dla Spółki do czasu jej zmiany lub uchylenia przez organ odwoławczy oraz do czasu zmiany przepisów prawnych.
Stosownie do postanowień art. 14a § 4, art. 236 § 2 pkt 1 oraz art. 223 § 1 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej, na niniejsze postanowienie służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu za pośrednictwem Naczelnika Opolskiego Urzędu Skarbowego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia.
Zgodnie z art.1 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej (Dz. U z 2004 r. Nr 253, poz. 2532 ze zm.), podania i załączniki do podań składane w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej podlegają opłacie skarbowej. Szczegółowy wykaz przedmiotów opłaty skarbowej zawiera załącznik do wyżej wymienionej ustawy. Zgodnie z poz. 1 części l tego załącznika opłata skarbowa od podania wynosi 5 zł. natomiast zgodnie z poz. 2 opłata skarbowa od załącznika do podania wynosi 50gr.