Istota interpretacji:

Czy Wnioskodawczyni ma prawo zaliczyć koszty poniesione z tytułu umowy o świadczenie usług polegających na nadzorowaniu inwestycji w przedstawionym powyżej stanie faktycznym bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, która dzierżawi obiekt hotelowy od podmiotu trzeciego, będącego jednocześnie właścicielem obiektu i inwestorem. Zgodnie z umową dzierżawy, Wnioskodawczyni w trakcie trwania procesu inwestycyjnego pełni funkcję doradczą i ma prawo dokonywać przeglądu wykonywanych prac pod kątem ich jakości i zgodności z dokumentacją projektową inwestycji prowadzonej przez podmiot trzeci. W trakcie budowy przez podmiot trzeci obiektu hotelowego, który po zakończeniu został przekazany w dzierżawę Wnioskodawczyni, Wnioskodawczyni zawarła z osobą prowadzącą działalność gospodarczą umowę o świadczenie usług w postaci nadzoru nad realizacją przedmiotowej inwestycji m.in. w zakresie zachowania przez inwestora standardów obowiązujących w hotelach sieci X.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawczyni ma prawo zaliczyć koszty poniesione z tytułu umowy o świadczenie usług polegających na nadzorowaniu inwestycji w przedstawionym powyżej stanie faktycznym bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych...

Zdaniem Wnioskodawcy, koszty poniesione przez Spółkę z tytułu zawartej umowy o świadczenie usług polegających na nadzorowaniu obcej inwestycji, która po jej zakończeniu będzie stanowić przedmiot dzierżawy można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w dacie poniesienia. Wydatki te nie wpływają bowiem, nawet w pośredni sposób na ulepszenie dzierżawionego obiektu.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 tej ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Z kosztów uzyskania przychodów zostały wyłączone wydatki wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy. Warto nadmienić, iż niniejszy przepis nie wyłącza kosztów poniesionych przez Spółkę, a przedstawionych w zaistniałym stanie faktycznym.

Zgodnie z przyjętą praktyką, inwestycjami w obcych środkach trwałych są nakłady poczynione na ulepszenie, tj. przebudowę, rozbudowę rekonstrukcję, adaptację lub modernizację środków trwałych dzierżawionych lub wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie innej umowy, które powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania.

W przedmiotowej sytuacji, wydatki ponoszone przez Wnioskodawczynię na nadzór nie mają wpływu na wartość nieruchomości będącej własnością podmiotu trzeciego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,

• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

• został właściwie udokumentowany,

• nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
  
  

Powyższe oznacza, iż podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo – skutkowy. Przy czym kosztami uzyskania przychodów są zarówno koszty bezpośrednio, jak i pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami, dotyczące całokształtu działalności podatnika, związane z funkcjonowaniem firmy i wywiązywaniem się przez niego z obowiązków nałożonych innymi przepisami prawa, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów, a także w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, tak aby to źródło przyniosło (przynosiło) przychody także w przyszłości.

Obowiązkiem podatników, jako odnoszących ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów jest wykazanie, w oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu, a uzyskaniem przychodu (w tym zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z treścią powołanego art. 15 ust. 1 ww. ustawy.

Ze stanu faktycznego sprawy wynika, iż Spółka poniosła koszty z tyt. zawartej umowy o świadczenie usług polegających na nadzorowaniu obcej inwestycji – obiektu hotelowego. Hotel ten, po zakończeniu jego budowy, wykorzystuje dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie umowy dzierżawy.

Odnosząc powyższe do przedstawionego stanu faktycznego stwierdzić należy, iż poniesione koszty związane z budową (w tym z tyt. nadzorowania obcej inwestycji) zapewne doprowadziły do uzyskania przychodów. Jednakże, koszty te – zdaniem tut. Organu - obciążają właściciela tego obiektu, a nie jego dzierżawcę. Są one bowiem związane z uzyskaniem przez niego przychodu z tytułu czynszu, jaki otrzymuje od Wnioskodawcy.

Zatem nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów Spółki, skoro w trakcie budowy nie była Ona dzierżawcą obiektu, a ponosiła wydatki z nim związane.

Tutejszy Organ podziela również stanowisko Wnioskodawcy, iż przedmiotowe wydatki nie mogą stanowić inwestycji w obcym środku trwałym.

Zgodnie bowiem z treścią art. 16a ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od przewidywanego okresu używania przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej "inwestycjami w obcych środkach trwałych".

Zatem, tylko nakłady ponoszone na ulepszenie środków trwałych dzierżawionych, najmowanych są inwestycją w obcym środku trwałym.

W świetle powyższego, Spółka nie może zaliczyć poniesionych wydatków z tytułu umowy o świadczenie usług polegających na nadzorowaniu obcej inwestycji do kosztów uzyskania przychodów.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.