Istota interpretacji:

Czy wypłacane kierowcom diety i inne należności związane z odbywaniem przez nich wyjazdów służbowych w rozumieniu art. 775Kodeksu pracy są kosztami uzyskania przychodów dla Spółki?

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 23 czerwca 2009 r. (data wpływu 29 czerwca 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego i jego uzupełnieniu z dnia 7 września 2009 r. (data wpływu 11 września 2009 r.), dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji podatkowej diet i innych należności związanych z wyjazdami służbowymi pracowników -jest prawidłowe.

W dniu 29 czerwca 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej m.in. podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji podatkowej diet i innych należności związanych z wyjazdami służbowymi pracowników. Został on uzupełniony w dniu 11 września 2009 r., w odpowiedzi na wezwanie tutejszego organu z dnia 1 września 2009 r. Nr ITPB3/423-344/09-2/MT, ITPB1/415-571/09-2/BK do uzupełnienia braków formalnych wniosku.

W przedmiotowym wniosku i jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka prowadząc działalność spedycyjno - transportową zatrudnia kierowców, którzy wykonują przewozy na terenie kraju i zagranicą. Kierowcy są zatrudnieni na podstawie umowy o pracę, według której miejscem wykonywania pracy jest siedziba firmy. Koszty z tytułu podróży służbowych zatrudnionych kierowców na terenie kraju i Unii Europejskiej Wnioskodawca wprowadza do ksiąg rachunkowych jako koszt uzyskania przychodu do wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku od osób fizycznych nie opodatkowuje diet otrzymywanych przez pracowników.

W uchwale Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2008 r. (sygn. akt II PZP 11/08) - podjętej w składzie siedmiu sędziów - uznano, że kierowca transportu międzynarodowego odbywający różne trasy w ramach wykonywania umówionej pracy, na określonym w umowie obszarze jako miejscu świadczenia pracy nie jest w podróży służbowej w rozumieniu art. 775§ 1 Kodeksu pracy. Natomiast w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 lutego 2009 r. (sygn. akt I SA/Po 1303/08), stwierdzono, że przepisy podatkowe nie definiują pojęcia "podróży służbowej", w związku z czym należy posiłkować się Kodeksem pracy, z którego wynika, że podróżą służbową jest wykonywanie przez pracownika na polecenie pracodawcy zadań służbowych poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy. W związku z powyższym Sąd orzekł, że kierowca może odbywać podróże służbowe i otrzymywać należności z tego tytułu w postaci diet. W uzasadnieniu wyroku wskazano również, że na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku są diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika. Wnioskodawca nadmienił ponadto, że podczas niedawnej kontroli Państwowej Inspekcji Pracy w jego firmie, kontrolujący stwierdził, że kierowcy powinni mieć naliczone delegacje, a tym samym wyrównaną różnicę kosztów wynikających z utrzymania między tym czasem, kiedy pracują w miejscu siedziby firmy a kosztami, które ponoszą będąc w podróży służbowej za granicą.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1. Czy wypłacane kierowcom diety i inne należności związane z odbywaniem przez nich wyjazdów służbowych w rozumieniu art. 775ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) są kosztami uzyskania przychodu dla Spółki...
2. Czy wypłacane pracownikom diety są wolne od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych...

Niniejsza interpretacja indywidualna stanowi ocenę stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania pierwszego.

Wniosek Spółki w zakresie pytania drugiego będzie przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.

Zdaniem Wnioskodawcy, wypłacone diety u pracodawcy stanowią koszty uzyskania przychodów. Wyjazdy kierowców są podróżą służbową w rozumieniu art. 775Kodeksu pracy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać celowość wydatku, tj. istnienie związku przyczynowego pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Nie ma przy tym znaczenia, czy dany wydatek przyniósł oczekiwany skutek w postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenie ich źródła. Istotne jest, czy w momencie jego ponoszenia podatnik mógł – obiektywnie oceniając – oczekiwać takiego efektu.

A zatem, zgodnie z definicją kosztów uzyskania przychodów, zawartą w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, do tej kategorii zalicza się koszty, które spełniają łącznie następujące warunki:

• zostały poniesione przez podatnika,
• pozostają w związku z prowadzoną przez niego działalnością,
• ich poniesienie miało na celu uzyskanie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów,
• nie zostały wyłączone z kategorii kosztów podatkowych mocą art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W przedstawionym stanie faktycznym, Spółka prowadząca działalność spedycyjno - transportową ponosi koszty w postaci wypłaty diet i innych należności związanych z krajowymi i zagranicznymi podróżami służbowymi zatrudnionych przez nią kierowców.

Obowiązek wypłaty przez pracodawcę należności przysługujących pracownikowi wykonującemu na jego polecenie zadania służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową wynika z art. 775§ 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.). Zgodnie z § 3 tego artykułu, warunki wypłacania tych należności pracownikowi zatrudnionemu u innego pracodawcy niż państwowa lub samorządowa jednostka sfery budżetowej określa się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania.

Postanowienia tych dokumentów nie mogą jednak ustalać diety za dobę podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju w wysokości niższej niż dieta z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju określona odpowiednio w:

1. rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługującej pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. z 2002 r. Nr 236, poz. 1990 ze zm.),
2. rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługującej pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. z 2002 r. Nr 236, poz. 1991 ze zm.) (art. 775§ 4 Kodeksu pracy).

Wydatki w postaci wypłat należności przysługujących pracownikom z tytułu odbywania wyjazdów służbowych poza siedzibę firmy, stanowiącą ich miejsce pracy, są kosztami prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej.Służą one osiąganiu przychodów przez Spółkę, a zatem spełniają przesłankę celowości wynikającą z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Ponadto, w katalogu wyłączeń zawartym w art. 16 ust. 1 omawianej ustawy nie zawarto zakazu, ani jakiegokolwiek ograniczenia co do możliwości zaliczenia tego rodzaju wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

W konsekwencji, diety i inne należności wypłacane pracownikom z tytułu odbywania przez nich podróży służbowych w rozumieniu art. 775§ 1 Kodeksu pracy mogą być zaliczane przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów.

Jednocześnie należy wyjaśnić, że należności wypłacane pracownikom w związku z ich wyjazdami służbowymi co do zasady mogą być kosztami uzyskania przychodów pracodawcy również w przypadku, gdy stanowią element wynagrodzenia pracowników.

Należy ponadto wskazać, że zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), interpretacja indywidualna dotyczyć może wyłącznie przepisów prawa podatkowego. Wobec powyższego, kwestia możliwości uznania krajowych i zagranicznych wyjazdów kierowców zatrudnionych w firmie spedycyjno - transportowej za podróż służbową w rozumieniu art. 775§ 1 Kodeksu pracy, jako regulowana przepisami prawa pracy, nie była przedmiotem oceny tutejszego organu.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu jej datowania.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80 - 219 Gdańsk po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.