Istota interpretacji:

Czy nieumorzona wartość zaliczonych do inwestycji w obcym środku trwałym nakładów stanowi koszt uzyskania przychodu dla Spółki - w przypadku gdy firma, która wynajmuje Spółce pomieszczenia zgodzi się na zakup poczynionych nakładów?2. W przypadku, gdy spółka, która wynajmuje pomieszczenia nie zgodzi się na zakup poczynionych nakładów to czy nieumorzona wartość stanowić może koszt uzyskania przychodu dla Spółki?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący opis zdarzenia przyszłego.

Spółka zajmuje się przetwarzaniem danych informatycznych. w celu wykonywania działalności wynajmuje pomieszczenia od innej firmy. w związku z dostosowaniem wynajmowanych pomieszczeń do potrzeb Spółki, dokonała ona nakładów, które zaliczone zostały do inwestycji w obcym środku trwałym.

Zarząd Spółki rozważa zmianę siedziby z powodu znacznego rozwoju Firmy, co powoduje, że wynajmowane do tej pory pomieszczenia są niewystarczające do zrealizowania wszystkich zleceń. w związku z powyższym, Spółka chce sprzedać poczynione nakłady firmie wynajmującej jej te pomieszczenia.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. Czy nieumorzona wartość zaliczonych do inwestycji w obcym środku trwałym nakładów stanowi koszt uzyskania przychodu dla Spółki - w przypadku gdy firma, która wynajmuje Spółce pomieszczenia zgodzi się na zakup poczynionych nakładów...
2. W przypadku, gdy spółka, która wynajmuje pomieszczenia nie zgodzi się na zakup poczynionych nakładów to czy nieumorzona wartość stanowić może koszt uzyskania przychodu dla Spółki...

Zdaniem Wnioskodawcy, w pierwszym oraz drugim przypadku nieumorzona wartość inwestycji w obcym środku trwałym stanowi koszt uzyskania przychodu.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (Poniesione nakłady na przystosowanie pomieszczeń do prowadzonej działalności służą osiągnięciu przychodów).

Natomiast w art. 16 ust. 1 pkt 1 za koszty niestanowiące kosztów uzyskania pochodów uważa się wydatki na nabycie lub wytworzenie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, (…), są jednak koszem uzyskania przychodów, (…), w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia (inwestycja, która została sprzedana zgodnie z tym artykułem stanowi koszt uzyskania przychodu).

Natomiast art. 16 ust. 1 pkt 6 wyłącza z kosztów uzyskania przychodów straty powstałe w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności (w przypadku przedstawionym powyżej likwidacja inwestycji w obcym środku nastąpi z przyczyn ekonomicznych nie związanych z wymienionymi w art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy, dlatego nieumorzona wartość stanowi koszt uzyskania przychodu).

Przedstawione stanowiska są zgodne z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 04.11.2008 r. nr II FSK 1035/07 oraz z pismem Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 1996 r. nr PO3-BO-722/855/96.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. u. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (…).

Z powyższego wynika zatem, że o możliwości zaliczenia określonego wydatku do kosztów uzyskania przychodów decyduje łączne spełnienie następujących warunków:

• pomiędzy tym wydatkiem a przychodami istnieje związek przyczynowo - skutkowy tego typu, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie oraz zwiększenie przychodów lub zachowanie bądź zabezpieczenie już istniejącego źródła przychodów,

• wydatek nie został wymieniony w art. 16 ust. 1 ww. ustawy zawierającym katalog wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów.

Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów dla celów podatku dochodowego każdy wydatek, poza wyraźnie wymienionymi w art. 16 ust. 1 ww. ustawy, wymaga indywidualnej oceny pod kątem związku z przychodem i racjonalności działania dla osiągnięcia tego przychodu. Generalnie zaś można przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodu są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów oraz zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a - 16m, z uwzględnieniem art. 16.

W myśl art. 16a ust. 1 ww. ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
3. inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Amortyzacji podlegają również, stosownie do art. 16a ust. 2 tej ustawy, z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od przewidywanego okresu używania:

1. przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej "inwestycjami w obcych środkach trwałych",
2. budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie, (…).

W przypadku zakończenia umowy najmu i zwrotu obcego środka trwałego, gdy okres jego używania nie był wystarczający, aby poniesione na niego nakłady zostały odpisane w koszty uzyskania przychodów, podatnik nie ma możliwości dalszego dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Zgodnie bowiem z art. 16c pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, amortyzacji nie podlegają składniki majątku, które nie są używane na skutek zaprzestania działalności, w której te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaprzestano tej działalności.

Zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.

Tak więc, Spółka nie ma też możliwości zaliczenia wcześniej poniesionych wydatków stanowiących inwestycję w obcym środku trwałym bezpośrednio do kosztów podatkowych w wysokości niezamortyzowanej części tej inwestycji, na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy. Rozwiązanie umowy dzierżawy nie spowoduje bowiem likwidacji rozumianej jako zużycie (zniszczenie).

Odnosząc powyższe przepisy do przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego, w ocenie tutejszego Organu, gdy przed pełnym zamortyzowaniem inwestycji w obcym środku trwałym dojdzie do wygaśnięcia umowy najmu i przekazania wynajmowanych pomieszczeń właścicielowi, niezamortyzowana część tej inwestycji nie będzie stanowić kosztów uzyskania przychodów. u Spółki amortyzującej dotychczas inwestycję w obcym środku trwałym nie dochodzi bowiem do fizycznej jej likwidacji, rozumianej jako jej zużycie (zniszczenie), lecz do zaprzestania jej użytkowania w związku z wygaśnięciem umowy najmu.

Spółka nie ma bowiem w tym przypadku do czynienia ze stratą amortyzowanej inwestycji w obcym środku trwałym, lecz z wydaniem (zwrotem) pomieszczeń właścicielowi na podstawie postanowień ww. umowy.

Zatem, z uwagi na powyższe, a także na przepis art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. braku fizycznej likwidacji, nieumorzona wartość inwestycji w obcym środku trwałym nie będzie stanowić dla Spółki kosztów uzyskania przychodów. Nie ma tu znaczenia, czy Wynajmujący odkupi od Spółki poczynione nakłady, czy też nie.

Reasumując, rozwiązanie umowy najmu nie daje Spółce prawa do zaliczenia w koszty niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym. w takim przypadku jedyną formą rekompensaty dla Spółki może być zwrot poniesionych nakładów po zakończeniu umowy najmu w ramach rozliczenia pomiędzy stronami umowy najmu.

Jednocześnie dodać należy, iż jeżeli na rzecz Wnioskodawcy doszłoby do zwrotu poczynionych nakładów, wówczas na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, do przychodów zostanie zaliczona jedynie ta część otrzymanej kwoty, która przekraczać będzie wartość niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Nadmienia się również, że powołany przez Spółkę wyrok NSA z dnia 04.11.2008 r. sygn. II FSK 1035/07, prezentujący odmienne stanowisko, nie może stanowić podstawy do wydania przez tut. Organ interpretacji indywidualnej uznającej stanowisko Wnioskodawcy za prawidłowe, gdyż rozstrzygnięcie te wydane zostało w indywidualnej sprawie konkretnego zainteresowanego i w oparciu o przedstawiony przez niego stan faktyczny.

Rozstrzygnięcia dokonane przez Sąd czy inne organy podatkowe nie posiadają waloru wykładni powszechnej, co oznacza, że organy podatkowe nie są związane rozstrzygnięciami sądów administracyjnych, czy innych organów w indywidualnych sprawach.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.