Istota interpretacji:

Czy stanowią koszty uzyskania przychodów wydatki: 1. na nabycie przedmiotów przekazywanych kontrahentom, potencjalny m klientom Spółki: - opatrzonych tylko logo Spółki, - opatrzonych tylko marką wyrobu sprzedawanego przez Spółkę, - opatrzonych marką wyrobu sprzedawanego przez Spółkę wraz z elementami wartościującymi, reklamującymi dany wyrób, grupę wyrobów. 2. na reklamę w prasie zawierającą tylko logo i nazwę Spółki lub tylko markę wyrobu sprzedawanego przez Spółkę .

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka w celu zwiększenia sprzedaży podejmuje różnorodne działania o charakterze marketingowym, promocyjnym, w tym również reklamowym. W związku z tymi działaniami ponoszony jest szereg wydatków, które można podzielić na różne kategorie. Jedną z kategorii są wydatki ponoszone na nabycie różnych przedmiotów, które następnie są nieodpłatnie przekazywane kontrahentom podczas spotkań handlowych, na targach. Przekazywanymi przedmiotami są: pendrive, plecaki, wiertarki, długopisy, polary, t-shirty, koszulki, kubki, słodycze, flagi, parasole, banery, portfele, kalendarze, itp. Są to przedmioty o niewielkiej wartości, z reguły poniżej 50 zł. Jednostkowa wartość przekazywanych przedmiotów nie przekracza 100 zł. Na ww. przedmiotach umieszczone jest samo logo firmy lub marka wyrobu sprzedawanego przez Spółkę, nazwa danej grupy towarowej lub marka wyrobu gotowego z komentarzem wartościującym.

Inną kategorią wydatków reklamowych jest umieszczanie reklam w prasie. Są to reklamy zarówno wyrobów, które sprzedaje Spółka jak również tzw. reklamy, na których znajduje się samo logo Spółki, nazwa Spółki, adres, tel., fax, e-mail, mające na celu utrwalenie wizerunku Spółki na rynku. Reklama ta związana była również z utrwaleniem nowej nazwy Spółki w świadomości kontrahentów i potencjalnych klientów .

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy stanowią koszty uzyskania przychodów wydatki:

1. na nabycie przedmiotów przekazywanych kontrahentom, potencjalnym klientom Spółki:

nbspnbsp - opatrzonych tylko logo Spółki,
nbspnbsp - opatrzonych tylko marką wyrobu sprzedawanego przez Spółkę,
nbspnbsp - opatrzonych marką wyrobu sprzedawanego przez Spółkę wraz z elementami wartościującymi, reklamującymi dany wyrób, grupę wyrobów.
2. na reklamę w prasie zawierającą tylko logo i nazwę Spółki lub tylko markę wyrobu sprzedawanego przez Spółkę .

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki na nabycie przedmiotów, które po oznakowaniu logo firmy lub marką wyrobu gotowego są przekazywane przez Spółkę klientom i potencjalnym kontrahentom Spółki oraz wydatki na reklamę w prasie, zawierającą tylko logo i nazwę Spółki czy też tylko markę wyrobu gotowego stanowią koszty uzyskania przychodów. Celem przekazania tak oznaczonych przedmiotów, jak i wyżej wymienionej reklamy w prasie jest budowanie wizerunku i podtrzymywanie świadomości marki u bezpośrednich i pośrednich klientów Spółki. W niektórych przypadkach reklama marki jest skojarzona z reklamą konkretnego produktu (w przypadku, gdy na przekazywanym przedmiocie obok logo firmy widnieje nazwa grupy produktowej). Takie działania Spółki wspomagają utrzymanie lub prowadzą do zwiększenia poziomu sprzedaży Spółki. Ponoszone w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą wydatki poprzez kształtowanie świadomości marki oraz/lub przekazywanie informacji o asortymencie Spółki mają na celu zwiększenie zakupów produktów Spółki przez osoby/podmioty będące bezpośrednimi odbiorcami akcji marketingowej.

Zdaniem Spółki, przy prawidłowo udokumentowanym wydatku, pozostaje ocenić, czy nie jest on wymieniony w katalogu wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów zawartym w art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 ww. ustawy, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów wydatki na reprezentację. Spółka zwraca uwagę, że przepisy nie definiują pojęcia reprezentacji, dlatego należy wspomóc się definicją słownikową, która za reprezentację uznaje okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia związaną ze stanowiskiem, pozycją społeczną. ("Słownik języka polskiego" pod red. prof. Stanisława Dubisza).

Spółka wskazuje, że z kolei reklama to zarówno działania polegające na zachęceniu potencjalnych klientów do zakupu określonych towarów i usług, jak i efekt czyjejś celowej działalności dotyczący własnego wizerunku w środowiskach opiniotwórczych. Zdaniem Spółki, przekazanie towarów oznaczonych samym logo Spółki lub marką wyrobu oraz reklama w prasie zawierająca tylko logo Spółki lub markę wyrobu nie wyczerpuje znamion pojęcia reprezentacja. Celem przekazania towarów i ww. reklamy w prasie nie jest bowiem okazanie wystawności, czy podkreślenie pozycji Spółki wobec jej kontrahentów. Powyższe działania są wyłącznie nośnikami logo firmy, marki wyrobów, a ich rodzaj powoduje, że przekaz jaki niosą jest dużo trwalszy i o szerszym oddziaływaniu, niż w przypadku folderów czy ulotek i ma na celu zareklamowanie Spółki, jej działalności oraz zachęcenia do korzystania z jej produktów.

Podobne stanowisko zawarto w postanowieniach w sprawie interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego wydane przez:

• Naczelnika Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego z dnia 17.09.2007 r. nr 1471/DPR2/423-132/07/JB/1,
• Naczelnika Podlaskiego Urzędu Skarbowego z dnia 07.03.2007 r. nr PO-II/423/2/AN/07;
• Naczelnika Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego z dnia 11.12.2006 r., nr 1472/ROP1/423-296/06/RM.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Podatnik ma możliwość odliczenia od przychodów kosztów ich uzyskania, pod tym jednak warunkiem, że mają one związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma, bądź też może mieć wpływ na wielkość osiąganych przychodów lub służyć zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła przychodów. Warunkiem zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów jest również to, aby dany wydatek nie był zawarty w katalogu wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Wyłączone z kosztów uzyskania przychodów są, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 ww. ustawy, koszty reprezentacji, w szczególności poniesione na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.

Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji reprezentacji ani reklamy. Zatem należy odwołać się do wykładni językowej tych pojęć. "Słownik języka polskiego" pod redakcją profesora Stanisława Dubisza definiuje reprezentację jako okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia związaną ze stanowiskiem, pozycją społeczną. Przenosząc tę definicję na grunt ustawy podatkowej, zgodnie z przyjętym od lat poglądem doktryny prawa podatkowego, należy uznać, że reprezentacja to występowanie w imieniu podatnika (firmy) wiążące się z okazałością, wytwornością, w celu wywołania jak najlepszego wrażenia przy reprezentowaniu firmy. Celem wydatków na reprezentację jest m.in. kształtowanie i utrwalanie określonego wizerunku zewnętrznego firmy w oczach klientów, kontrahentów i opinii publicznej.

Natomiast reklama to działania podmiotu gospodarczego kształtujące popyt na dane towary, usługi lub markę, poprzez poszerzenie wiedzy o nich, mające na celu zachęcenie jak największej liczby potencjalnych klientów do zakupu towarów lub usług tego podmiotu gospodarczego.

Reklama może być realizowana za pomocą rozmaitych środków wyrazu oraz przy użyciu zróżnicowanych środków przekazu, w tym poprzez rozpowszechnianie logo firmy. Za logo uznać należy znak handlowy o charakterze graficznym, używany przez daną firmę do identyfikowania marki swojego produktu lub oferowanych usług oraz odróżniania ich od innych (por. J. Thomas Russell. W. Ronald Lane, Reklama według Ottona Kleppnera; Wydawnictwo FELBERG SJA, 2000 r., s. 621). Logo może obejmować zarówno nazwę przedsiębiorcy, jej skrót jak też nazwę konkretnego produktu lub usługi. Każda z tych form, jeżeli jest stosowana w określonych okolicznościach spełnia funkcje reklamowe. Identyfikowana bowiem jest z daną firmą i oferowanymi przez nią towarami lub usługami, zwiększając ich rozpoznawalność oraz pośrednio zachęcając do ich nabycia.

Właściwa kwalifikacja wydatku i ocena, czy ma on związek z przychodami możliwa jest na podstawie całokształtu działalności prowadzonej przez podatnika, rozmiarów wydatków, ustalenia kręgu obdarowanych, okoliczności wręczania prezentów, itp.

Samo oznaczenie przedmiotu logo firmy lub marką wyrobu sprzedawanego przez Spółkę czy też marką wyrobu wraz z elementami wartościującymi, nie przesądza jeszcze o jego reklamowym charakterze. Przekazywanie prezentów o dużej wartości mimo, że są oznakowane we wskazany wyżej sposób wskazuje na to, że jest to de facto reprezentacja.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Spółka w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą nieodpłatnie przekazuje kontrahentom podczas spotkań handlowych i targów przedmioty opatrzone logo Spółki lub marką wyrobu sprzedawanego przez Spółkę czy też marką wyrobu wraz z elementami wartościującymi, (pendrive, plecaki, wiertarki, długopisy, polary, t-shirty, koszulki, kubki, słodycze, flagi, parasole, banery, portfele, kalendarze, itp.) o wartości jednostkowej nie przekraczającej 100 zł. Ponadto Spółka zamieszcza reklamy w prasie, zawierające tylko logo i nazwę Spółki lub markę wyrobu sprzedawanego przez Spółkę.

W przypadku upominków o niewielkiej wartości należy stwierdzić, iż co do zasady, drobne przedmioty nie mają charakteru reprezentacyjnego - ich obecność jest dziś bowiem tak powszechna, że nie przyczynia się w znacznym stopniu do budowy wizerunku firmy i raczej to ich brak może uchodzić za odstępstwo od zwyczajowego postępowania. Zatem biorąc pod uwagę fakt, iż wartość jednostkowa tych przedmiotów jest niska, wydatki poniesione na ich zakup nie spełniają kryterium okazałości, czy wystawności, tj. elementów wyznaczających granice pojęcia "reprezentacji", w konsekwencji nie podlegają wyłączeniu określonemu w art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zatem w ocenie tutejszego Organu, działania Spółki polegające zarówno na przekazywaniu przedmiotów firmowych w postaci pendrive, plecaków, wiertarek, długopisów, polarów, t-shirtów, koszulek, kubków, słodyczy, flag, parasoli, banerów, portfeli, kalendarzy, itp., opatrzonych logo Spółki lub marką wyrobu sprzedawanego przez Spółkę czy też marką wyrobu wraz z elementami wartościującymi, przeznaczonych do nieodpłatnego rozprowadzenia na spotkaniach handlowych i targach wśród kontrahentów, jak i zamieszczaniu reklam w prasie, zawierających logo i nazwę Spółki lub markę wyrobu sprzedawanego przez Spółkę, spełniają funkcję reklamową, gdyż zmierzają do zwiększenia rozpoznawalności firmy na rynku, poznania cech jakościowych oferowanych wyrobów, ich zalet technicznych, co w efekcie wpływa na zwiększenie zainteresowania oferowanymi towarami, a także zachęca do współpracy i tym samym może wpływać na zwiększenie przychodów.

Reasumując, wydatki poniesione przez Spółkę na nabycie wskazanych wyżej przedmiotów oraz reklamę w prasie, jako pozostające w ścisłym związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, stanowią koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.