W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Działając na podstawie ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. o stopniach górniczych, honorowych szpadach górniczych i mundurach górniczych, która reguluje warunki i tryb nadawania stopni górniczych oraz zasady dotyczące noszenia mundurów, Wnioskodawca zlecił uszycie dla wybranych pracowników Spółki galowych mundurów górniczych. Mundury te będą szyte na miarę i zostaną następnie przekazane na własność pracownikom. Oprócz mundurów pracownicy otrzymają jeszcze pozostałe elementy stanowiące część składową zestawu galowego (tj. płaszcz, czako, szalik, rękawice i pióropusz). Zgodnie z powołaną ustawą o stopniach górniczych (art. 10) osoba posiadająca stopień górniczy ma prawo noszenia uroczystego munduru górniczego. Mundur noszony jest podczas: świąt państwowych, Dnia Górnika, uroczystości dekoracji orderami, odznaczeniami państwowymi i odznakami, uroczystości nadania stopnia górniczego i wręczenia honorowej szpady górniczej, innych uroczystości, ceremonii i wystąpień ważnych dla środowiska górniczego (art. 11 ustawy o stopniach górniczych). Wnioskodawca nie zawarł w żadnym z wewnętrznych Regulaminów ani w Zakładowym Układzie Zbiorowym obowiązku posiadania i noszenia mundurów galowych przez osoby posiadające stopnie górnicze. Wnioskodawca postanowił, że poniesie całość kosztów związanych z zakupem stroju galowego dla poszczególnych pracowników, pod warunkiem, że uprawnieni pracownicy wystąpią o tę refundację. Przedmiotowe stroje galowe zostaną przekazane na własność pracownikom (nie będą stanowić własności Spółki).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych.

Czy Spółka, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 57 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, będzie uprawniona do zaliczenia kwot wydatkowanych na zakup górniczego stroju galowego pracownikowi (pozostawieniu stroju do dyspozycji pracownika), zakładając równocześnie, iż kwoty wydatkowane na zakup mundurów będą przez Spółkę potraktowane jako składnik wynagrodzenia pracownika, a co za tym idzie będą stanowić przychód poszczególnych pracowników z tytułu stosunku pracy?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy. Przepis ten enumeratywnie wymienia przypadki kosztów, których podatnik nie może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.

Spółka w ramach swojej działalności podjęła decyzję, że dla swoich pracowników, którzy posiadają uprawnienia do galowego munduru górniczego, zakupi opisany w stanie faktycznym mundur galowy wraz ze stosownymi dodatkami (tj. płaszcz, czako, szalik, rękawice i pióropusz) i przekaże tym pracownikom, jednakże bez obciążania ich bezpośrednio kosztem zakupu munduru galowego wraz z dodatkami. Działając w ramach przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Spółka doliczy cały wydatek poniesiony na zakup górniczego stroju galowego do przychodu osiąganego przez poszczególnych pracowników ze stosunku pracy.

Powyższy sposób kwalifikacji wydatku pozwala zdaniem Spółki na zaliczenie wydatku do kosztu uzyskania przychodów, a co za tym idzie wykazanie go zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 57 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w momencie przekazania pracownikowi zakupionego dla niego górniczego stroju galowego. W opinii Spółki, wydatek ten jest uzasadniony ekonomicznie, gdyż stopnie górnicze, o których mowa w ustawie o stopniach górniczych oraz uprawnienia do noszenia munduru górniczego posiadają pracownicy górnictwa, którzy odnieśli szczególne osiągnięcia w pracy górniczej lub w dziedzinie górnictwa (art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy o stopniach górniczych).

Dlatego też Spółka poniosła wydatek na dodatkowy element motywacyjny pracowników, jakim jest pokrycie całości wydatków na strój galowy, czym zdaniem Spółki, spełnia przesłanki zawarte w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Powyższe stanowisko znalazło również potwierdzenie w orzecznictwie organów podatkowych. Przykładem tego jest postanowienie Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego z dnia 21 listopada 2006 r. (sygn. DP/423-0141/06), w którym wskazano, iż "na mocy ustawy z dnia 02.12.1994 r. o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 1995 r. nr 5, poz. 25) skreślony został art. 16 ust. 1 pkt 35 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który stanowił, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków ponoszonych przez podatnika na rzecz pracowników, jeżeli obowiązek ich ponoszenia nie wynikał z układu zbiorowego pracy lub innych aktów prawnych.

W wyniku powyższej nowelizacji, wszelkie wydatki ponoszone przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych na rzecz swoich pracowników, tj. zarówno wydatki bezpośrednie, wynikające z zatrudnienia, jak i pośrednie (nawet jeżeli obowiązek ich ponoszenia nie wynika z układu zbiorowego pracy lub innych aktów prawnych) od 01.01.1995 r., stanowią koszty uzyskania przychodów, o ile pomiędzy poniesionym wydatkiem na rzecz pracownika a przychodem osiąganym przez Spółkę istnieje związek przyczynowo-skutkowy."

Dlatego też zdaniem organu, "wszelkie świadczenia na rzecz pracownika są kosztem uzyskania przychodu pracodawcy będącego osobą prawną niezależnie od tego czy podstawą ich wypłaty był Kodeks pracy, wydane na jego podstawie przepisy wykonawcze, układ zbiorowy pracy, zakładowa umowa zbiorowa, orzeczenie sądu pracy czy indywidualna umowa między pracodawcą i pracownikiem chyba, że przepisy podatkowe w sposób wyraźny taką możliwość ograniczą lub wyłączą. (...) Oczywiście ta kategoria kosztów, podobnie jak i każda inna, aby mogła zostać odliczona od przychodów przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym, musi spełniać wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kryterium pozytywne, co oznacza, że konieczne jest związanie otrzymanych przez pracowników świadczeń z osiągniętym przez podatnika-pracodawcę przychodem.

Jednocześnie z przepisu art. 16 ust. 1 pkt 57 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynika, że jedynie niewypłacone, niedokonane lub niepostawione do dyspozycji świadczenia, należne pracownikom w związku z pozostawaniem w stosunku pracy nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych."

Reasumując, w opinii Spółki, wobec spełnienia przesłanek zarówno art. 15 ust. 1 jak i art. 16 ust. 1 pkt 57 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Spółka będzie uprawniona do zaliczenia całości wydatków związanych z zakupem i przekazaniem górniczych strojów galowych poszczególnym pracownikom do kosztów uzyskania przychodów, wobec faktu, iż kwoty te będą stanowić element wynagrodzenia pracowników ze stosunku pracy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie nadmienia się, iż w zakresie zdarzenia przyszłego dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych została wydana odrębna interpretacja z dnia 28 marca 2008 r. nr ILPB1/415-17/08-2/RP.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje