W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca zajmuje się budową i sprzedażą lokali mieszkalnych (działalność deweloperska). W związku z tą działalnością, Wnioskodawca ponosi koszty sprzedaży tych lokali, na które składają się: prowizje dla pośredników, których zadaniem jest znalezienie klientów na lokale mieszkalne oraz koszty reklamy. Koszty te zostały aktywowane na rozliczeniach międzyokresowych kosztów. Do dnia 31 grudnia 2006r. koszty sprzedaży Spółka rozpoznawała podatkowo jako koszty uzyskania przychodu w dacie uzyskania przychodu ze sprzedaży lokali mieszkalnych - w części wynikającej z ustalonej proporcji: ceny sprzedaży poszczególnych lokali mieszkalnych do ogólnych planowanych przychodów ze sprzedaży lokali mieszkalnych. Od dnia 1 stycznia 2007 r. Spółka rozpoznaje (potrąca) powyższe koszty sprzedaży jako pośrednie koszty podatkowe w momencie ich poniesienia (jednorazowo).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Jak należy rozpoznać koszty sprzedaży lat poprzednich, których część odnosząca się do niesprzedanych lokali na dzień 31 grudnia 2006 r. nie została rozpoznana jako koszt uzyskania przychodów w 2006 r.? Czy dla tych nierozliczonych podatkowo kosztów sprzedaży można stosować metodę przyjętą w poprzednich latach, tzn. odpowiednią część kosztów uznawać jako koszt podatkowy w okresach miesięcznych (roku), w których Wnioskodawca uzyskuje przychody ze sprzedaży lokali mieszkalnych aż do momentu sprzedaży ostatniego lokalu, a koszty sprzedaży ponoszone od dnia 1 stycznia 2007 r. na bieżąco rozpoznawać jako koszty uzyskania przychodu, czy też koszty sprzedaży lat ubiegłych powinny były być potrącone jednorazowo w dacie ich poniesienia (poniesienie rozumiane w oparciu o stan prawny sprzed 1 stycznia 2007 r.?

Działalność deweloperska polegająca na budowie budynków wraz ze znajdującymi się w nich mieszkaniami z przeznaczeniem na sprzedaż jest zaliczana do działalności produkcyjnej, a powstające w jej wyniku mieszkania stanowią wyroby gotowe. Budowę lokali mieszkalnych przez Spółkę należy zatem traktować jako działalność polegającą na wytworzeniu produktów przeznaczonych do sprzedaży. Wszelkie koszty związane z budową lokali mieszkalnych w momencie ich sprzedaży będą stanowić więc koszty uzyskania przychodów, ponieważ związane są z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą i mają wpływ na wielkość osiąganego przychodu ze sprzedaży lokali mieszkalnych. W opinii Wnioskodawcy, możliwe jest powiązanie rodzajowo i kwotowo poniesionych wydatków zaliczonych przez Spółkę do kosztów sprzedaży z konkretnymi, osiągniętymi (osiąganymi) przez Spółkę przychodami z tytułu sprzedaży tych lokali. W związku z powyższym Spółka ma prawo rozpoznać (potrącić) koszty sprzedaży jako koszty uzyskania przychodów związane z budową lokali mieszkalnych i w roku podatkowym (miesiącu), w którym uzyska ona przychody ze sprzedaży tych lokali. W tym przypadku - w opinii Spółki - chociaż koszty sprzedaży nie kształtują kosztu wytworzenia produktów (lokali mieszkalnych), to jednak zasada ich potrącania w czasie jest tożsama z zasadą potrącania kosztów wytworzenia produktu.

W opinii Wnioskodawcy, odnoszenie kosztów sprzedaży w koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do wartości przychodów ze sprzedaży (przychodów należnych) jest poprawne, ponieważ w ten sposób koszty te odnoszą się do okresu, jakiego dotyczą tj. okresu, w którym uzyskano przychody. Tym samym także dla celów podatkowych ujęcie kosztów opiera się na zasadzie współmierności przychodów i kosztów. Pomimo że koszty sprzedaży nie stanowią kosztów bezpośrednich (wytworzenia), to w przedstawionym stanie faktycznym koszty te dotyczyły (oraz dotyczą) okresu przekraczającego rok podatkowy oraz jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2006 r. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Natomiast od dnia 1 stycznia 2007 r. definicja kosztów została poszerzona o koszty poniesione w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy, stanowić mogą koszty uzyskania przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów. Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że podatnik prowadzi działalność deweloperską polegającą na budowie i sprzedaży lokali mieszkalnych. W związku z tą działalnością ponosi koszty w postaci prowizji dla pośredników oraz koszty reklamy, które będą stanowić koszty uzyskania przychodów, ponieważ związane są z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą i mają wpływ na wielkość osiąganego przychodu. Równocześnie o poprawności dokonania odliczenia od przychodów poniesionych wydatków decyduje także właściwe ustalenie okresu (momentu), w którym można dokonać potrącenia poniesionych wydatków.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych przewiduje dwie kategorie kosztów, a mianowicie:

• koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami,
• koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami.
  
  

Do pierwszej kategorii kosztów należy zaliczyć koszty, których poniesienie wpłynęło bezpośrednio na uzyskanie konkretnego przychodu, druga zaś kategoria obejmuje wszelkie inne koszty dotyczące całokształtu działalności podatnika związane z jego funkcjonowaniem. Z opisu stanu faktycznego wynika, iż poniesione wydatki na prowizje dla pośredników oraz koszty reklamy stanowią koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami.

Zasady przypisywania kosztów uzyskania przychodów do właściwego okresu podatkowego w stanie prawnym obowiązującym do 31.12.2006 r. regulował art. 15 ust. 4 ww. ustawy. Zgodnie z nim koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącalne także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone, co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba że ich zarachowanie nie było możliwe; w tym przypadku są one potrącalne w roku, w którym zostały poniesione. Z brzmienia powołanego przepisu wynika ogólna zasada potrącalności kosztów, zgodnie z którą, o ile poniesione wydatki spełniają warunki określone w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a jednocześnie ich poniesienie wpływa na wartość osiąganych przychodów, podatnik ma prawo odliczyć od przychodów koszty ich uzyskania w roku podatkowym, którego te koszty dotyczą, tj. w roku, w którym w efekcie poniesienia tych kosztów osiągnął przychód podlegający opodatkowaniu. Zasada ta znajduje zatem zastosowanie do kosztów poniesionych do 31.12.2006 r.

Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 4d obowiązującego od 01.01.2007 r., koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów (art. 15 ust. 4e ustawy).

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.