Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 29 listopada 2007 r. (data wpływu 12 grudnia 2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z "odszkodowaniem" wypłaconym z tytułu wydatków poniesionych przez inny podmiot na usługi detektywistyczne -jest nieprawidłowe.

W dniu 12 grudnia 2007 r. wpłynął do tut. organu wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zakwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z - jak określiła Spółka - "odszkodowaniem" wypłaconym na rzecz innego podmiotu (spółki powiązanej z nią kapitałowo) z tytułu wydatków poniesionych przez ten podmiot na usługi detektywistyczne (na prowadzenie "dochodzenia").

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe.

Spółka jest przedsiębiorstwem prowadzącym działalność na terenie Polski w zakresie napraw monitorów komputerowych, między innymi na rzecz holenderskiego przedsiębiorstwa "T.".

Wyżej wymieniona spółka holenderska kupuje uszkodzone monitory, które następnie są przywożone do Polski, gdzie Wnioskująca Spółka dokonuje ich naprawy. Naprawione monitory są wywożone z powrotem do Holandii i odsprzedawane klientom. Monitory przez cały czas naprawy pozostają własnością podmiotu holenderskiego. Spółka otrzymuje od podmiotu holenderskiego wynagrodzenie zależne od ilości naprawionych i odesłanych monitorów.

W latach 2005-2006 w Spółce odnotowano kradzieże monitorów z magazynów.

Z tego względu inna spółka powiązana - "I."- zleciła firmie detektywistycznej przeprowadzenie dochodzenia, w czasie którego zdołano ustalić, że osobami odpowiedzialnymi za kradzieże monitorów są pracownicy Spółki.

W związku z powyższym, wskazane wyżej podmioty zagraniczne zażądały od Spółki zwrotu wartości skradzionych monitorów (równej wartości ich zakupu od klientów).

Dodatkowo spółka holenderska "I." zażądała od Wnioskodawcy zwrotu kosztów zaangażowania podmiotów zajmujących się profesjonalnie prowadzeniem dochodzenia mającego na celu identyfikację sprawców kradzieży.

Jednocześnie Spółka "T." zagroziła zerwaniem współpracy handlowej ze Spółką.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Spółka zawarła z ww. podmiotami holenderskimi pisemną ugodę, na mocy której Spółka zobowiązała się do zapłaty na rzecz tych spółek odszkodowania, z drugiej strony, pod warunkiem zapłaty powyższego odszkodowania spółka "T." zobowiązała się do kontynuowania współpracy handlowej ze Spółką oraz do kontynuowania zamówień w tej firmie.

Powyższe odszkodowanie odzwierciedla rzeczywiste straty holenderskich spółek, w tym:

• wartość skradzionych monitorów będących własnością "T." oraz

• koszty postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego na zlecenie "I."

Spółka podniosła, że w latach 2005-2006 "T." był dla wnioskodawcy głównym zleceniodawcą i jest rozważane, aby holenderscy klienci podmiotu holenderskiego zostali przekazani do Spółki i bezpośrednio przez nich obsługiwani. Z drugiej strony, odstąpienie przez "T." od współpracy handlowej spowodowałoby znaczne zmniejszenie przychodów Spółki.

Z tego względu zapłata odszkodowania przez Spółkę na rzecz podmiotów holenderskich zagwarantowałoby zachowanie i zabezpieczenie współpracy z obiema spółkami nadrzędnymi.

Dodatkowo Spółka wskazała, że wykorzystała raport przygotowany na zlecenie "I." w celu identyfikacji sprawców kradzieży w Spółce. Na podstawie zgromadzonych dowodów z osobami tymi rozwiązano umowy o pracę. Dodatkowo, na podstawie tego raportu, Spółka zmieniła swoje wewnętrzne procedury tak, by unikać podobnych zdarzeń w przyszłości.

W związku z powyższym Wnioskodawca zadał następujące pytania:

1. Czy Spółka ma prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odszkodowanie wypłacane na rzecz swojego kontrahenta z tytułu skradzionych monitorów?
2. Czy spółka ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odszkodowanie wypłacone na rzecz swojego kontrahenta z tytułu poniesionych przez niego kosztów dochodzenia przeprowadzonego przez wynajętą przez kontrahenta firmę detektywistyczną?

Przedmiot niniejszej interpretacji indywidualnej stanowi odpowiedź na pytanie drugie. Wniosek Spółki w zakresie pytania pierwszego zostanie rozpatrzony odrębną interpretacją indywidualną.

W odniesieniu do sformułowanych pytań Wnioskodawca wskazał treść art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zdaniem Spółki ze względu na brzmienie ww. przepisów, kary umowne i odszkodowania z innego tytułu niż wskazane w art. 16 ust. 1 punkcie 22, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów pod warunkiem istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy karą (odszkodowaniem) a możliwością zabezpieczenia bądź zachowania źródeł przychodów.

Spółka podniosła, że odszkodowanie, które zostanie wypłacone przez Spółkę na rzecz podmiotów zagranicznych nie mieści się w żadnej z kategorii odszkodowań i kar umownych określonych w art. 16 ust. 1 pkt 22 powołanej ustawy. Istotą tego przepisu jest bowiem nie zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kar i odszkodowań związanych z wadami dostarczonych towarów lub usług lub zwłoką w dostarczeniu towarów wolnych od wad. Zatem przepis ten nie ogranicza natomiast możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków w przypadku, gdy towar nie zostanie w ogóle dostarczony lub usługa nie zostanie wykonana.

Ponadto Wnioskodawca podniósł, że wypłata odszkodowań stanowi warunek dalszej współpracy handlowej z ww. podmiotami.

W konsekwencji stanowi warunek generowania przychodów w związku z usługami świadczonymi przez Spółkę na rzecz "T." z tego względu należy uznać, że wydatek ten zostanie poniesiony w celu uzyskania przychodów, a przynajmniej w celu zachowania i zabezpieczenia istniejących źródeł przychodów (w tym zabezpieczenia przychodów realizowanych w związku z zamówieniami "T.").

W opinii Spółki, jej stanowisko znajduje potwierdzenie w piśmie Ministra Finansów z dnia 3 września 1999 r. znak PB3-2470/GM-722-357/99 oraz wydanych przez organy podatkowe interpretacjach prawa podatkowego, np. w piśmie z dnia 25 maja 2007 r. znak US/I/1 415/5/2007, w których potwierdzono możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty wypłaconej kontrahentowi będącej równowartością utraconego w wyniku kradzieży transportowanego przez podatnika towaru.

Podobnie wypowiedziała się - zdaniem Spółki - Izba Skarbowa w Katowicach, która w decyzji z dnia 18 września 2007 r. znak IBPB1/415-6/07/BK/KAN-39/07/07 wskazało, że "jeżeli kara umowna przysługuje wierzycielowi z innego tytułu niż wymienionego w ustawie, zapłacenie kary stanowić będzie u płacącego koszt uzyskania przychodu", a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 maja 2007 r.- sygn. akt I SA/Kr 1590/05, w którym wskazano, że kara umowna za nie wywiązanie się z umowy (niedostarczenie towarów) może być kosztem uzyskania przychodu, nie została bowiem w ustawie wyłączona z kategorii kosztów uzyskania przychodów.

Biorąc pod uwagę całokształt przedstawionych argumentów, a w szczególności rozszerzoną od 1 stycznia 2007 r. definicje kosztów uzyskania przychodów zawartą w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Spółka wnosi o potwierdzenie, że ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odszkodowanie wypłacone na rzecz "I." z tytułu poniesionych kosztów dochodzenia.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Przywołana regulacja wskazuje, iż definicja kosztów uzyskania przychodów - dla celów podatku dochodowego - składa się z dwóch podstawowych elementów, które łącznie tworzą swego rodzaju normatywną klauzulę generalną.’

Pierwszy z tych elementów określić można mianem przesłanki pozytywnej, zakładającej spełnienie łączne dwóch warunków, tj.:

• konieczność faktycznego, co do zasady, poniesienia wydatku,

• poniesienie wydatku musi nastąpić w celu osiągnięcia przychodu, względnie zabezpieczenia bądź zachowania źródeł przychodów.

Tak więc dany podmiot gospodarczy ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów poniesionych wydatków po wyłączeniu tych, których możliwość odliczenia jest wprost ograniczona w ustawie - zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio związanych z uzyskiwanymi przychodami, pod warunkiem, że ich poniesienie ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, może mieć wpływ na wielkość osiągniętego, lub wiąże się z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów.

W konsekwencji nie każdy wydatek ponoszony w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą stanowić może koszt uzyskania przychodów i jako taki podlegać odliczeniu od podstawy opodatkowania. Skoro bowiem ustawodawca wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z określonym celem, to musi być on widoczny. Ponoszone koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać go jako realny.

Najwłaściwsza i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:

• przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz

• potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu, względnie zachowania albo zabezpieczeniem źródła przychodów.

Obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu, zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej.

Drugi z elementów zawartych we wskazanym przepisie stanowi przesłankę negatywną, zgodnie z którą, ponoszony wydatek nie został ujęty w katalogu wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów. Do katalogu tego należą m.in. wydatki, które nie są zaliczane do kosztów podatkowych po przekroczeniu ustawowo określonych limitów, gdy nie spełnią określonych warunków, bądź ze względu na swój charakter bezwzględnie nie stanowią kosztów podatkowych. Art. 16 ust. 1 ustawy zawiera enumeratywną listę wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów, co oznacza, iż każdy koszt dający się zakwalifikować do którejkolwiek z pozycji wymienionej na tej liście nie będzie mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, nawet jeśli był poniesiony w celu osiągnięcia przychodów. W zamkniętym katalogu wydatków nie zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów, ustawodawca uwzględnił kary umowne i odszkodowania z tytułu:

• wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług,

• zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad,

• zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonywanych robót i usług (art. 16 ust. 1 pkt 22).

Wymienione w treści przepisu kary umowne i odszkodowania wiążą się z nienależytym wykonaniem zobowiązań. Celem tego przepisu jest zatem uniemożliwienie pomniejszenia podstawy opodatkowania o koszty poniesione w związku z nienależytym wykonaniem zobowiązania. Z powyższego wynika, że ustawodawca wyłączył z kosztów uzyskania przychodów wydatki związane z karą za wadliwie wykonaną usługę, bądź za zwłokę w usunięciu powstałych wad. Nie odniósł się natomiast do kar umownych i odszkodowań należnych z tytułu nie wykonania usługi. Wskazane wyłączenie nie obejmuje zatem wydatków związanych z odpowiedzialnością kontraktową z tytułu innego rodzaju uchybień w wykonaniu zobowiązania umownego. Oznacza to, że kary umowne i odszkodowania inne niż wymienione, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów pod warunkiem, że spełniają ogólny warunek określony w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Badając istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem przedmiotowego kosztu, a osiąganiem przychodów przez Spółkę, należy stwierdzić, że zapłata odszkodowania nie przekłada się w sposób bezpośredni na przychody podatkowe. Może ona stanowić jedynie pośredni koszt uzyskania przychodów, jeżeli jest racjonalnie i ekonomicznie uzasadniona jako zmierzająca do osiągnięcia przychodów, bądź zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Ocena celowości analizowanego wydatku wymagać będzie uwzględnienia między innymi takich czynników, jak powód zerwania umowy, czy też sposób umownego ukształtowania elementów odszkodowania.

Uregulowania dotyczące kar umownych i odszkodowań posługują się terminologią prawa cywilnego. Zawarte są w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. z 1964 r., Nr 16, poz. 93 ze zm.).

Zgodnie z art. 471 Kodeksu cywilnego dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Natomiast w myśl art. 472 - jeżeli ze szczególnego przepisu ustawy albo z czynności prawnej nie wynika nic innego, dłużnik odpowiedzialny jest za niezachowanie należytej staranności.

Na podstawie art. 474 stosownie do którego dłużnik odpowiedzialny jest za własne działanie lub zaniechanie, za działania i zaniechania osób, z których pomocą zobowiązanie wykonuje, jak również osób, którym wykonanie zobowiązania powierza. Przepis art. 483 § 1 k.c. zaś stwierdza, iż można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego (np. zobowiązań, które polegają na dostawie towarów lub wykonaniu usług) nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kary umownej).

Obowiązek zapłaty kary umownej może wynikać wyłącznie z postanowień umowy i należy się ona wierzycielowi w umówionej wysokości, niezależnie od rozmiaru poniesionej szkody. Odszkodowania są natomiast sposobem naprawienia szkody, a zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Kary umowne i odszkodowania to różne instytucje prawne, chociaż obie związane są z naprawieniem szkody powstałej na skutek niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania.

Odnosząc się do stanu faktycznego stwierdzić należy, że w związku z kradzieżą monitorów, usługa naprawy zlecona przez "T.". nie została wykonana. Zatem nie doszło do wykonania umowy, gdyż zaistniała sytuacja, która uniemożliwiła naprawy i wydanie rzeczy usługobiorcy. W konsekwencji w przedmiotowej sprawie nie będzie miał odniesienia przepis art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wykluczający z kosztów uzyskania przychodów wydatki dotyczące kar i odszkodowań z tytułu wadliwie wykonanej usługi.

Także wskazane przez Spółkę tzw. "odszkodowanie" wypłacone na podstawie pisemnej umowy (pisemnej ugody) na rzecz "I." przysługuje temu podmiotowi z innego tytułu niż wymienione w cytowanym przepisie art. 16 ust. 1 pkt 22 powołanej ustawy.

Do rozważenia pozostaje zatem kwestia celu poniesionego wydatku w kontekście jego wpływu na osiągane przez podatnika przychody oraz zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów. Kosztami uzyskania przychodu są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, poniesione na ww. cele.

W ocenie tut. organu w przedmiotowej sprawie taki związek nie zachodzi. Związku tego nie wykazał również sam Wnioskodawca. Podatnik nie wykazał, że celem wydatku będzie uzyskanie przychodu, zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów.

W kontekście racjonalności działań Spółki i możliwości spełnienia przesłanek wynikających z treści przepisu art. 15 ust. 1 cyt. ustawy przychodów wskazać należy, że naprawa monitorów była dokonywana na rzecz "T." nie zaś "I."

Z przedstawionego stanu faktycznego w żadnej mierze nie wynika, by Spółka kooperowała z - jak określiła - spółką nadrzędną ("I.") przy naprawie skradzionych monitorów i w związku z tą współpracą uzyskiwała jakiekolwiek przychody.

Spółka nie przedstawiła uzasadnienia faktycznego, które usprawiedliwiałoby konieczność wynajęcia firmy detektywistycznej przez inny podmiot. Nie przedstawiła również podstawy prawnej, która dawałaby umocowanie innemu podmiotowi gospodarczemu do działania w jej imieniu - w tym zlecania firmie detektywistycznej prowadzenie "dochodzenia" w celu wyjaśnienia kradzieży monitorów w Spółce.

Ponadto Wnioskodawca nie wyjaśnił także, czy zwrócił się o pomoc do właściwych organów ścigania oraz nie przedstawił powodów, czynników, które zadecydowały, iż sam, poprzez usprawnienia organizacji pracy i kontroli, nie mógł wyeliminować dokonywanych na przestrzeni 2 lat kradzieży. W końcu, co istotne, dlaczego Spółka sama nie skorzystała z usług firmy detektywistycznej i w tym względzie zmuszona była do pośrednictwa innego, zagranicznego podmiotu.

W świetle powyższego podniesiony argument Spółki, iż wypłata odszkodowań stanowi warunek dalszej współpracy handlowej z ww. podmiotem, nie znajduje uzasadnienia j należy uznać go za chybiony, nie poparty przekonującymi argumentami i wskazaniem konkretnych dowodów.

Nie można również wywieść, jakiego rodzaju szkodę - w wyniku działania lub zaniechania Wnioskodawcy - poniosła spółka "I.", by istniały podstawy do zawarcia, jak wskazano we wniosku, ugody w postaci umowy stanowiącej podstawę do wypłaty odszkodowania. Wnioskodawca nie uzasadnił w żadnym stopniu, nie uprawdopodobnił na podstawie jakich okoliczności czy dokumentów wywiódł stwierdzenie, że spółka "I." - spółka "nadrzędna", która razem ze Spółką wchodzi w skład organizacji grupującej podmioty gospodarcze powiązane ze sobą - zerwie współpracę ze Spółką.

Innymi słowy za nierealne należy uznać "groźby" zerwania współpracy handlowej miedzy podmiotami powiązanymi w związku z brakiem rozliczenia wydatku, który w świetle ogółu ponoszonych kosztów i osiąganych przychodów oraz skali dokonywanych operacji gospodarczych ma, co do zasady, marginalne znaczenie.

W tym kontekście, wskazane przez Spółkę "groźby" zerwania współpracy handlowej z podmiotem powiązanym należy uznać za gołosłowne.

Reasumując, powoływanie się przez Spółkę na fakt zawarcia umowy o wypłacie tzw. "odszkodowania" nie można uznać za racjonalne, stosowane w codziennych warunkach gospodarczych działanie podmiotu gospodarczego. W konsekwencji brak jest podstaw, by stwierdzić, że wydatek na tzw. "odszkodowanie" stanowiący zwrot zapłaty za usługi biura detektywistycznego będzie racjonalny, uzasadniony i służyć będzie osiągnięciu, bądź zabezpieczeniu czy też zachowaniu przychodu. Tym samym kwota ewentualnie wypłaconego kontrahentowi "odszkodowania" nie będzie stanowić kosztu uzyskania przychodów.

Na marginesie sprawy zauważyć należy, że jakiekolwiek zawinienie ze strony podatnika poprzez niezachowanie staranności wymaganej w danych warunkach, niedopełnienie obowiązków ciążących na podatniku w celu uniknięcia szkody uniemożliwia przyjęcie, że powstała szkoda stanowi stratę. Jedynie straty powstałe w trakcie normalnego, racjonalnego działania podatnika w celu osiągnięcia przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej mogą być uznane za koszt uzyskania przychodu. Strata powinna wynikać ze źródła, którego zaistnienie jest pochodną zdarzeń niezależnych od woli podatnika. Zdarzenie zależne od woli podatnika, to niewątpliwie organizacja pracy m.in. sposób wydawania towaru i organizacja kontroli.

Kradzież jest zdarzeniem losowym, które może mieć wpływ na podstawę opodatkowania tylko wtedy, gdy podatnik dołożył należytej staranności w celu jej uniknięcia. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie podkreślano, że wydatków i strat wynikających z zaniedbań oraz nieracjonalnych działań w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej podatnik nie można przerzucać na Skarb Państwa.

Z opisanej sytuacji wynika, że niewłaściwa organizacja pracy i kontroli umożliwiła na przestrzeni dwóch lat dokonywanie kradzieży przedmiotów oddanych usługodawcy do naprawy, co jednoznacznie świadczy o braku nadzoru i profesjonalnego, starannego działania podmiotu gospodarczego.

Odnośnie przytoczonych we wniosku: wyroku sądu administracyjnego oraz pism organów podatkowych, wyjaśnić należy, że są one wydawane w indywidualnych sprawach i nie wiążą organu podatkowego właściwego do wydania interpretacji indywidualnej.

Mając na uwadze powyższe, zajęte przez Spółkę stanowisko w kwestii oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego, zgodnie z którym można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki na odszkodowanie wypłacone na rzecz kontrahenta z tytułu zapłaty przez niego za usługi biura detektywistycznego - uznaje się za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, 87 - 100 Toruń, ul. Św. Jakuba 20.

Referencje