• nieprawidłowe w zakresie pytania 1,
• prawidłowe w zakresie pytania 2 i 3.

UZASADNIENIE

W dniu 02.11.2007 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodu.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka zorganizowała w związku z 10-leciem jej działalności imprezę reklamową, której celem była promocja marki. W imprezie udział wzięli m.in. przedstawiciele firm współpracujących ze Spółką, wybrane klientki, przedstawiciele prasy oraz przedstawiciele show-biznesu (aktorzy, piosenkarze), których obecność podnieść miała rangę organizowanego wydarzenia w kategoriach marketingowych. Impreza miała charakter promocyjny - połączona została z prezentacją wyrobów, pokazem mody, rozpowszechnianiem znaków firmowych itd. Celem organizatorów było szeroko pojęte budowanie image firmy, nie tylko wśród uczestników imprezy, ale przede wszystkim wśród obecnych i potencjalnych klientów - impreza była szeroko relacjonowana w mediach (prasa, telewizja, internet), dzięki czemu informacje o samej Spółce, jej marce oraz produktach zostały zaprezentowane szerokiemu gronu odbiorców. W trakcie imprezy uczestnikom rozdawano kalendarze i koszulki z logo firmy.

W kalendarzach zamieszczono zdjęcia z sesji fotograficznej, która odbyła się jakiś czas przed imprezą promocyjną. W sesji tej udział brały gwiazdy, które prezentowały ubrania marki X. Zdjęcia z sesji fotograficznej zostały także zawieszone w sklepach, w celu promocji marki. Za udział w sesji fotograficznej gwiazdy otrzymały honoraria.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. Czy na gruncie ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są ponoszone przez Spółkę wydatki związane ze zorganizowaniem imprezy?
2. Czy na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wydatki związane z nabyciem gadżetów reklamowych z logo Spółki, nieodpłatnie przekazywanych na rzecz uczestników imprezy mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów?
3. Czy na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są wydatki związane z organizacją sesji fotograficznej, z której zdjęcia zamieszczono w sklepach w celu promowania marki oraz wykorzystano do wyprodukowania kalendarzy?

Zdanie Wnioskodawcy w kontekście wyżej przedstawionych pytań jest następujące.

Ad. 1.

Spółka stoi na stanowisku, iż poniesione przez nią wydatki na organizację imprezy promocyjnej mają charakter reklamowy, a tym samym mogą stanowić koszt uzyskania przychodów. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych "kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1." Podatnicy mają zatem prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów poniesione wydatki pod warunkiem łącznego spełnienia dwóch warunków:

• wydatki spełniają definicję kosztów określoną w art. 15 ust. 1 ww. ustawy,
• wydatki nie zostały wymienione w katalogu art. 16 ust. 1 ww. ustawy.

Stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 28, "nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych."

Kosztami uzyskania przychodów są natomiast wydatki poniesione na cele reklamy Spółki (jako nie wymienione w katalogu negatywnym) - o ile spełniają one definicję art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych.

W przedmiotowej kwestii, dla ustalenia, czy poniesione wydatki mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, kluczowe winno być zatem rozstrzygnięcie:

• czy wydatki poniesione przez Spółkę pozostają w związku z przychodami lub w związku z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródeł przychodów,
• czy wydatki te posiadają charakter reprezentacyjny czy reklamowy.

Pierwszy ze wskazanych powyżej warunków jest w przedmiotowym przypadku spełniony - Spółka zorganizowała imprezę w celu promowania marki, kolekcji, a tym samym jej celem było wywarcie wpływu na wysokość uzyskiwanych przez Spółkę przychodów.

Odnosząc się do drugiej kwestii (kwalifikacji poniesionych wydatków do wydatków reklamowych lub reprezentacyjnych), jako że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawierają definicji reprezentacji ani reklamy, należy sięgnąć do definicji zawartych w słowniku języka polskiego. "Słownik języka polskiego" pod redakcją profesora Stanisława Dubisza, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003 r., reprezentację określa jako:

• okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia, związaną ze stanowiskiem, pozycją społeczną.

Z utrwalonej praktyki organów podatkowych (a także orzecznictwa sądów administracyjnych), opartej przede wszystkim na definicji słownikowej wynika, iż pojęcie to powinno być rozumiane jako okazałość, wystawność, tworzenie i utrwalanie pozytywnego wizerunku firmy.

Z kolei reklama jest definiowana jako:

• działanie polegające na zachęceniu potencjalnych klientów do zakupu określonych towarów lub usług,
• napis, rysunek, film, plakat itp. służące temu celowi - efekt czyjejś celowej działalności dotyczące własnego wizerunku w środowiskach opiniotwórczych (opinia).

Reklamą jest więc działanie mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zawarcia umowy, nabywania towarów, korzystania z oferowanych usług. Reklama może być prowadzona poprzez rozpowszechnianie informacji o towarach, miejscach nabycia, chwalenie kogoś i zalecanie czegoś. Pojęcie "reklama" oznacza więc wszelkie działania podmiotu gospodarczego mające kształtować popyt poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o towarach, w celu zachęcenia ich do nabywania towarów właśnie od tego, a nie innego podmiotu gospodarczego. Reklama może dotyczyć nie tylko oferowanych towarów, ale również samej firmy i jej znaku. Reklama winna być co do zasady rozumiana jako rozpowszechnianie informacji o towarach. Przykładowo, zgodnie z treścią pisma Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 1996 r., sygn. PO 3-MD-722-131/96, reklama to "rozpowszechnianie informacji o towarach i usługach, ich zaletach, wartości, miejscach i możliwościach nabycia, w celu zachęty do nabywania towarów i korzystania z określonych usług."

Opisana w stanie faktycznym organizacja imprezy promującej markę miała na celu promocję marki Spółki, poprzez odpowiednie zaprezentowanie i eksponowanie produktów. W ocenie Spółki, charakter zorganizowanej przez nią imprezy promującej markę powoduje, iż ma ona charakter reklamowy, a nie reprezentacyjny.

Na możliwość zaliczenia wydatków związanych z promocją marki do wydatków reklamowych wskazał Podlaski Urząd Skarbowy w piśmie z dnia 20.06.2007 r. sygn. PO-II/423/31/BŚ/07, zgodnie z którym: "z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Spółdzielnia bierze udział w organizowaniu imprezy o nazwie "XXX", podczas której przekazywane są informacje o Jej wyrobach i ich zaletach. Prezentowane są wyroby Spółdzielni, rozdawane katalogi i ulotki informacyjne. W trakcie imprezy organizowane są konkursy, w których można wygrać nagrody - produkty Spółdzielni. Działania takie stanowią element reklamy Firmy i Jej wyrobów, a tym samym wydatki na nią poniesione stanowią koszty uzyskania przychodów."

Ad. 2.

W odniesieniu do wydatków związanych z nabyciem gadżetów opatrzonych logo firmy, przekazanych uczestnikom imprezy, w ocenie Spółki wydatki te również posiadają charakter reklamowy, a tym samym mogą stanowić koszt uzyskania przychodów.

W ocenie Spółki, nieodpłatne przekazywanie klientom gadżetów (kalendarze, koszulki) opatrzonych logo Spółki służy zachęceniu klientów do nabywania towarów Spółki. Poprzez eksponowanie swego logo Spółka dąży bowiem do zwiększenia poziomu rozpoznawalności swojej marki (a tym samym również asortymentu) na rynku i w konsekwencji do zachęcania klientów do nabywania oferowanych przez nią towarów. Zamiarem Spółki w przypadku przedmiotowych gadżetów nie było przy tym przekazywanie klientom upominków symbolizujących okazałość, wystawność, mających za cel stworzenie i utrwalenie pozytywnego wizerunku Spółki. Spółka nie przekazywała klientom gadżetów bez logo, posiadających prestiżowy charakter oraz większą wartość dla kontrahentów - spełniających funkcję reprezentacyjną.

Na możliwość zaliczenia wydatków na gadżety reklamowe oznaczone logo firmy do wydatków reklamowych, wskazują ostatnie interpretacje organów podatkowych. Przykładowo w piśmie Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego w Sosnowcu z dnia 07.05.2007r. sygn. PSUS/PB-R I-PDP/423-44/P/106/07/WS/52697, organ stwierdził, iż "(...) należy stwierdzić, iż wydatki związane z zakupem upominków dla kontrahentów w postaci kalendarzy, długopisów, apaszek i krawatów opatrzonych w logo firmy można potraktować jako reklamę i zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, jeśli przekazanie ich przez Spółkę spełnia znamiona reklamy."

Podobną opinię wyraził Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu w postanowieniu z dnia 21.08.2007 r. sygn. PDII/423-219/1/07/ŁW, w myśl którego "wydatki na nabycie gadżetów, które są przekazywane kontrahentom oraz wydatki na opatrzenie ich logo Spółki stanowią formę reklamy." Reklama zgodnie z definicją zaczerpniętą z pisma Ministra Finansów z dnia 17.07.1995 r. (PO4/AK-722-702/95)oznacza "rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach, wartości, miejscach i możliwościach nabycia, chwalenie kogoś, zalecanie czegoś." Rozpowszechnianie nazwy Spółki i jej graficznej prezentacji w postaci logo stanowi wyraz reklamy, a wydatki z nią związane mogą stanowić koszty podatkowe, jednakże pod warunkiem, że przedmiotowe gadżety trafiają do realnych bądź potencjalnych kontrahentów Spółki. Obowiązująca od 1 stycznia 2007 r. nowelizacja ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zniosła obostrzenia w zakresie możliwości zaliczania wydatków na reklamę do kosztów podatkowych, zatem wydatki te mogą stanowić koszt uzyskania przychodów w pełnej wysokości."

Nadto, zgodnie z informacją zamieszczoną na stronie internetowej Krajowej Informacji Podatkowej, "reprezentacja to w szczególności:

1. prezenty dla kontrahentów - które nie mają charakteru reklamowego (portfel, pióro, kalendarz, alkohol, kosmetyki, itp.); oznakowanie prezentu logo firmy przesądza o tym, że prezent ma charakter reklamowy i wydatek na jego zakup może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów (koszulka, długopis, kartka świąteczna, kubek, smycz, karteczki samoprzylepne, kalendarz itp.) (...)."

W kwestii kwalifikacji wydatków opatrzonych logo firmy wskazać należy na wyrok NSA z dnia 31 maja 2005 r., sygn. FSK 2366/04, zgodnie z którym "użyte w prawie podatkowym pojęcie reprezentacji nie musi odnosić się do okazałości, wystawności, a raczej do dobrego prezentowania się firmy, które może polegać na odpowiednim ubiorze pracowników, wystroju firmy, jej logo, tablicach informacyjnych, sposobie podejmowania kontrahentów. Dlatego towary użyte przez stronę skarżącą w postaci parasoli, koszulek i długopisów z logo firmy mieszczą się w pojęciu reprezentacji, o którym mowa w art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT

z 1993 r." Wyrok ten został wydany na gruncie ustawy o VAT. Nie można jednak wykluczyć ewentualnego ryzyka z nim związanego.

Ad. 3.

Zdaniem Spółki, wydatki związane z organizacją sesji fotograficznej są kosztami reklamy i konsekwentnie stanowią one koszty uzyskania przychodów.

Spółka jest zdania, że wydatki na organizację sesji fotograficznej spełniają definicję kosztów określoną w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jako wydatki wywierające wpływ na wysokość przyszłych przychodów. Spółka organizując sesję fotograficzną miała na celu promocję marki, gdyż powstałe w wyniku sesji zdjęcia zostały zamieszczone w kalendarzach opatrzonych logo Spółki (które rozdawane były uczestnikom imprezy promującej markę), a także rozwieszone w sklepach Spółki. Umieszczenie zdjęć zarówno w witrynach sklepowych oraz w kalendarzach miało na celu zaprezentowanie marki Spółki oraz jej produktów szerokiemu gronu odbiorców - zarówno uczestnikom imprezy reklamowej, jak i obecnym i potencjalnym klientom Spółki - co w intencji Spółki doprowadzić miało do zwiększenia sprzedaży promowanych produktów, co znalazłoby odzwierciedlenie w wysokości przyszłych przychodów. W związku z powyższym Spółka jest zdania, iż jest uprawniona do zaliczenia wydatków na organizację sesji fotograficznej do kosztów uzyskania przychodów. W związku z przedstawionym stanowiskiem Spółka pragnie wskazać na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu z dnia 12.02.2007 r., sygn. PD-3/423-3/07, w którym stwierdzono, iż "z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że ponoszone wydatki na plakaty rozwieszane w miejscach publicznych, nalepiane na szybach samochodów służbowych, ulotki reklamowe pozostawione w miejscach publicznych oraz usługa projektowania ulotek mogą być w całej wysokości bez ograniczenia wynikającego z art. 16 ust. 1 pkt 28 zakwalifikowane bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów."

Spółka stoi na stanowisku, iż wydatki związane z organizacją sesji fotograficznej, w wyniku której powstały zdjęcia umieszczone w kalendarzach firmowych i witrynach sklepowych mogą być traktowane analogicznie do wydatków na usługi projektowania i wykonania ulotek, o których mowa w cytowanym powyżej postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu i można zaliczyć je do kosztów uzyskania przychodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe w zakresie pytania nr 1.

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają art. 15 i 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych(t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.

Podatnik ma możliwość odliczenia od przychodów kosztów ich uzyskania, pod tym jednak warunkiem, że mają one związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma, bądź też może mieć wpływ na wielkość osiąganych przychodów lub służyć zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła przychodów. Warunkiem zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów jest również to, aby dany wydatek nie był zawarty w katalogu wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Należy przy tym podkreślić, iż ciężar co do prawidłowego udokumentowania wydatku, jak i wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem a uzyskaniem przychodu spoczywa na podatniku. Podatnik bowiem musi wykazać, że poniósł koszt celowy i zasadny z punktu widzenia prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.

Wyłączone z kosztów uzyskania przychodów są, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 ww. ustawy, koszty reprezentacji, w szczególności poniesione na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.

Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji reprezentacji ani reklamy. Zatem należy odwołać się do wykładni językowej tych pojęć. "Słownik języka polskiego" pod redakcją profesora Stanisława Dubisza definiuje reprezentację jako okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia związaną ze stanowiskiem, pozycją społeczną. Przenosząc tę definicję na grunt ustawy podatkowej, zgodnie z przyjętym od lat poglądem doktryny prawa podatkowego, należy uznać, że reprezentacja to występowanie w imieniu podatnika (firmy) wiążące się z okazałością, wytwornością, w celu wywołania jak najlepszego wrażenia przy reprezentowaniu firmy.

Reprezentacja to przede wszystkim działania polegające na kontaktach oficjalnych i handlowych z innymi podmiotami gospodarczymi, związane w szczególności z utrzymaniem delegacji lub kontrahentów, uczestnictwem w przyjęciach związanych z pobytem tych podmiotów.

Z kolei reklama to działania podmiotu gospodarczego kształtujące popyt na dane towary, usługi lub markę, poprzez poszerzenie wiedzy o nich, mające na celu zachęcenie jak największej liczby potencjalnych klientów do zakupu towarów lub usług tego podmiotu gospodarczego.

Może to być realizowane za pomocą rozmaitych środków wyrazu oraz przy użyciu zróżnicowanych środków przekazu.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Spółka zorganizowała w związku z 10-leciem jej działalności imprezę reklamową, której celem była promocja marki. W imprezie udział wzięli m.in. przedstawiciele firm współpracujących ze Spółką, wybrane klientki, przedstawiciele prasy oraz przedstawiciele show-biznesu (aktorzy, piosenkarze), których obecność podnieść miała rangę organizowanego wydarzenia w kategoriach marketingowych. Impreza miała charakter promocyjny - połączona została z prezentacją wyrobów, pokazem mody, rozpowszechnianiem znaków firmowych itd. Celem organizatorów było szeroko pojęte budowanie image firmy, nie tylko wśród uczestników imprezy, ale przede wszystkim wśród obecnych i potencjalnych klientów - impreza była szeroko relacjonowana w mediach (prasa, telewizja, internet), dzięki czemu informacje o samej Spółce, jej marce oraz produktach zostały zaprezentowane szerokiemu gronu odbiorców.

W świetle powyższych wyjaśnień należy stwierdzić, iż ponoszone przez Spółkę wydatki związane ze zorganizowaniem tejże imprezy można by uznać za koszty uzyskania przychodów, o ile nie stanowią one działań o charakterze wyjątkowym, specjalnym, mającym na celu okazałe, ekskluzywne czy wytworne, odbiegające od zwyczajowo przyjętego w danej branży, reprezentowanie firmy.

Zauważyć należy, iż w przedmiotowej sprawie, mając na uwadze treść przepisu art. 14a ustawy Ordynacja podatkowa, tut. Organ wydając interpretację prawa podatkowego nie jest uprawniony do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które wskazałoby, że dokonanie danej czynności spełnia znamiona reklamy, czy też reprezentacji. Do postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego nie mają bowiem zastosowania przepisy o postępowaniu podatkowym, a postępowanie dowodowe jest częścią postępowania podatkowego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe w zakresie pytania nr 2 i 3.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania 2 i 3.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

W zakresie stanu faktycznego dot. podatku od towarów i usług została wydana odrębna interpretacja w dniu 01.02.2008 r. nr ILPP2/443-121/07-2/GZ.

W dniu 31 października 2007 r. na konto Izby Skarbowej w Poznaniu Pełnomocnik, działając w imieniu Wnioskodawcy, wniósł opłatę za wydanie pisemnej interpretacji w kwocie 375 zł. W związku z tym, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczy dwóch stanów faktycznych tj. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o podatku od towarów i usług, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu prosi o podanie numeru konta bankowego w celu dokonania zwrotu kwoty 225 zł.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.