Pytanie:

Wątpliwości Podatnika budzi, jakie kursy walut należy stosować do wyceny dla celów podatku dochodowego od osób prawnych

stwierdza, że stanowisko przedstawione w tym wniosku nie jest prawidłowe w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego.

Wątpliwości Podatnika budzi, jakie kursy walut należy stosować do wyceny dla celów podatku dochodowego od osób prawnych.

Zdaniem Podatnika nie narusza przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przyjęcie dla potrzeb ustalania różnic kursowych kursu z dokumentu odprawy celnej SAD w przypadku importu towarów, zaś w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów - średniego kursu NBP z dnia faktury dostawcy unijnego.

Na tle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego Naczelnik Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku stwierdza, co następuje:

Jak stanowi art. 30 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29.09.1994r. o rachunkowości (Dz.U. z 2002r. Nr 76, poz. 694 z późn. zm.) wyrażone w walutach obcych operacje gospodarcze ujmuje się w księgach rachunkowych na dzień ich przeprowadzenia odpowiednio po kursie: średnim ustalonym dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski na ten dzień, chyba że w zgłoszeniu celnym lub innym wiążącym jednostkę dokumencie ustalony został inny kurs - w przypadku pozostałych operacji.

Z kolei jak stanowi art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 15.02.1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) przychody w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu.

Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 15.02.1992r. koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

W myśl art. 15a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 15.02.1992r. dodatnie różnice kursowe powstają, jeżeli wartość: poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest wyższa od wartości tego kosztu w dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia.

Z kolei ujemne różnice powstaną - w myśl art. 15 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 15.02.1992r. - jeżeli wartość poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest niższa od wartości tego kosztu w dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia.

Jak wynika z powołanych przepisów obecnie w podatku dochodowym od osób prawnych obowiązuje reguła, iż przypadkach, w których należy zastosować kurs średni NBP, podatnicy powinni ten kurs przyjmować z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu / poniesienia kosztu.

Przy czym do wyceny kosztów poniesionych w walutach obcych ma zastosowanie art. 15a ust. 7 ustawy z dnia 15.02.1992r., zgodnie z którym za koszt poniesiony uważa się koszt wynikający z otrzymanej faktury (rachunku) albo innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku). Zatem jedynie w przypadku braku faktury dopuszczalnym w świetle powołanego przepisu byłoby przyjęcie kursu średniego NBP wynikającego z dokumentu celnego w przeciwnym wypadku przy przeliczeniu waluty obcej na złote należy przyjmować kurs średni NBP z dnia poprzedzającego dzień wystawienia faktury.

Jednocześnie tut. Organ podatkowy zauważa, iż na podstawie art. 4 ust. 4 ustawy o rachunkowości jednostka może w ramach przyjętych zasad (polityki) rachunkowości stosować uproszczenia, jeżeli nie wywiera to istotnie ujemnego wpływu na realizację obowiązku jasnego i rzetelnego przedstawienia sytuacji majątkowej i finansowej oraz wyniku finansowego jednostki. Na podstawie powołanego przepisu w celu uniknięcia podwójnej wyceny do wyceny zobowiązań można przyjąć dla celów bilansowych kurs określony w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, tzn. kurs średni ogłaszany przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego powstanie zobowiązania. Dopuszczalność powyższego rozwiązania potwierdziło Ministerstwo Finansów w piśmie z dnia 02.04.2007r., nr DD6-8213-92/MD/07/332 w którym stwierdziło, iż "mając na celu ujednolicenie rozliczeń podatkowych z ewidencją rachunkową związanych z transakcjami walutowymi z tytułu zobowiązań, uzasadnione jest zatem, aby przy przeliczeniu kosztu poniesionego stosować jednolity kurs średni NBP z dnia poprzedzającego dzień wystawienia faktury".

Dodatkowo tut. Organ podatkowy zauważa, iż kwestie kursu walutowego stosowanego dla potrzeb VAT reguluje ustawa z dnia 11.03.2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) oraz rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27.04.2004r w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 97, poz. 970 z późn. zm.). Wycena i rozliczenie transakcji zagranicznych w podatku dochodowym nie jest powiązane z rozliczeniem tej samej transakcji w podatku VAT. Każdy z tych podatków ma odrębne przepisy mające zastosowanie do transakcji w walutach obcych.

Reasumując w ocenie tut. Organu podatkowego nieprawidłowe jest stanowisko Podatnika, iż nie narusza przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przyjęcie dla potrzeb rozliczania różnic kursowych w podatku dochodowym od osób prawnych kursu z dokumentu odprawy celnej SAD w przypadku importu towarów, zaś w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów średniego kursu NBP z dnia wystawienia faktury przez unijnego dostawcę.