Pytanie:

W jakim momencie zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki (czynsz najmu, podatek od nieruchomości, opłata z tyt. wieczystego użytkowania, energia, telefony, usługi informatyczne, wywóz nieczystości) poniesione w trakcie przystosowywania wynajmowanego budynku (inwestycji w obcym środku trwałym) do potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej?

W okresie realizacji inwestycji Spółka ponosi m.in. następujące wydatki:

• czynsz najmu płatny miesięcznie,

• refakturowany podatek od nieruchomości za grunt, budynek i budowle,

• refakturowane opłaty z tyt. wieczystego użytkowania,

• dostawa mediów, odprowadzanie ścieków, świadczenie usług telekomunikacyjnych i informatycznych.

Spółka stoi na stanowisku, iż ww. wydatki poniesione w okresie realizacji inwestycji stanowią koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W związku z tym wydatki te nie stanowią kosztów uzyskania przychodów do czasu zakończenia inwestycji.

Na tle zaprezentowanego we wniosku stanu faktycznego Naczelnik Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku stwierdza, co następuje:

W przypadku wykorzystywania w prowadzonej działalności gospodarczej obcych składników majątku, w tym także obcych budynków czy lokali, wydatki poniesione na te składniki mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów albo wprost, albo - jeżeli wydatki te zostaną zaliczone do inwestycji w obcych środkach trwałych - poprzez odpisy amortyzacyjne.

Aby prawidłowo określić charakter poniesionych wydatków, w pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć, czy poniesione wydatki dotyczą wykonania w obcych składnikach prac o charakterze remontowym, czy też wydatki takie związane były z ulepszeniem tych składników.

Przez remont rozumie się wykonanie prac przywracających pierwotny stan techniczny i użytkowy środka trwałego, nie zwiększający jego wartości początkowej. Przy czym w przypadku wykorzystywania w prowadzonej działalności gospodarczej obcych składników majątku w oparciu o stosowną umowę (np. umowę najmu) o remoncie można mówić wtedy gdy korzystający z obcego składnika majątku zużył go w wyniku wcześniejszej własnej eksploatacji.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego nie wynika, aby budynek został zużyty przez Spółkę.

Zgodnie z brzmieniem art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych inwestycje w obcych środkach trwałych zalicza się do środków trwałych podlegających odpisom amortyzacyjnym niezależnie od przewidywanego okresu używania.

W myśl art. 16f ust. 1 ww. ustawy odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych. Przy czym stosownie do treści art. 16g ust. 1 w związku z ust. 7 tego artykułu ustawy z dnia 15.02.1992 r. za wartość początkową inwestycji w obcym środku trwałym uważa się - w razie wytworzenia we własnym zakresie - koszt wytworzenia.

Za koszt wytworzenia, w świetle przepisu art. 16g ust. 4 ustawy z dnia 15.02.1992 r. uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania. W koszcie wytworzenia uwzględnia się także różnice kursowe, naliczone do dnia przekazania do używania danego składnika majątku.

Dla celów podatkowych kryterium uznania za środek trwały przyjętej do używania inwestycji w obcym środku trwałym stanowią więc tylko nakłady inwestycyjne poniesione od dnia rozpoczęcia inwestycji do dnia przyjęcia jej do używania na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Do nakładów o charakterze inwestycyjnym nie można zaliczyć wydatków wynikających z umowy najmu, a związanych z bieżącym utrzymaniem najmowanego budynku, tj. czynszu, opłat za media, podatku od nieruchomości, opłat z tytułu wieczystego użytkowania, opłat za wywóz nieczystości oraz wydatków ponoszonych na usługi telekomunikacyjne i informatyczne. Zatem wydatki te nie podwyższają wartości początkowej inwestycji w obcym środku trwałym. Mogą być natomiast rozpatrywane w kategorii wydatków uznawanych za koszty uzyskania przychodów na zasadach ogólnych wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Stąd stanowisko przedstawione przez Podatnika we wniosku nie jest prawidłowe.