Pytanie:

1.czy dyskonto będzie dla Spółki kosztem uzyskania przychodów w momencie otrzymania kwot z tytułu sprzedaży wierzytelności, tzn. zapłacenia ceny,2.czy Spółka prawidłowo dokonuje korekty kosztów uzyskania przychodów w miesiącu wymagalności poszczególnych rat leasingowych o korektę dyskonta, spowodowaną zmianą wysokości okresowych opłat leasingowych.

Z przedstawionego przez Podatnika stanu faktycznego wynika, że Spółka zawarła z Y Sp. z o.o. umowę, na podstawie której zobowiązała się odpłatnie sprzedawać (cedować) na rzecz Y Sp.z o.o. wierzytelności przysługujące jej jako leasingodawcy (finansującemu) z tytułu umów leasingowych zawartych z klientami - leasingobiorcami (korzystającymi). Umowa ta jest umową ramową określającą warunki, na jakich cesje mają być dokonywane po jej zawarciu. Na warunkach określonych w umowie ramowej, Spółka zawiera kolejne umowy cesji wierzytelności na rzecz Y Sp. z o.o.Za świadczone usługi Podatnik płaci Y Sp. z o.o.:1.prowizję faktoringową - ustaloną jako procent ceny sprzedaży wierzytelności, naliczoną na moment sprzedaży wierzytelności,2.dyskonto od wierzytelności - oparte na 1-miesięcznej stopie WIBOR (zmiennej w zależności od wahań rynkowych). Po nabyciu wierzytelności Y Sp. z o.o. przejmuje ryzyko niewypłacalności z nimi związane (faktoring właściwy). Podatnik zastrzega prawo do wierzytelności do momentu zapłaty ceny zakupu. Przedmiotem działalności Spółki jest m.in. leasing finansowy, wynajem maszyn i urządzeń oraz wynajem nieruchomości.

Pytanie Spółki dotyczy momentu rozpoznania przez nią kosztu uzyskania przychodu z tytułu zapłaconego dyskonta, w związku ze sprzedanymi wierzytelnościami z umów leasingu i finansowaniem tej działalności. Spółka zastrzega, iż pytanie dotyczy wierzytelności z umów leasingu operacyjnego, spełniających warunki określone w art. 17 b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Przedmioty umów leasingu pozostają własnością Podatnika, prawo własności przedmiotów leasingu nie przechodzi na nabywcę wierzytelności.

Zdaniem Spółki momentem zaliczenia dyskonta do kosztów uzyskania przychodów jest data zapłaty przez Y Sp. z o.o. ceny sprzedaży z tytułu przeniesienia wierzytelności, w kwocie równej kwocie dyskonta określonego na moment sprzedaży wierzytelności. Wysokość okresowych opłat leasingowych jest zmienna, kalkulowana w oparciu o 1-miesięczną stopę WIBOR z ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego termin płatności tych opłat. W związku z tym, ostatecznie ustalona faktyczna suma opłat leasingowych będzie się różniła od tej, ustalonej na moment sprzedaży wierzytelności. Zmieni się kwota dyskonta zaliczonego na moment sprzedaży wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów. Korekta dyskonta będzie korygowała bieżące koszty uzyskania przychodów za miesiąc, w którym poszczególne okresowe opłaty leasingowe będą wymagalne i będzie znana ich ostateczna wartość. Kwota, o którą będą korygowane koszty podatkowe, będzie różnicą pomiędzy kwotą dyskonta dla danej opłaty na dzień jej wymagalności a kwotą dyskonta dla danej opłaty ustaloną na dzień sprzedaży wierzytelności z umów.

W ocenie Naczelnika tut. Urzędu Skarbowego przedstawiona przez Stronę argumentacja jest nieprawidłowa.

Definicję leasingu operacyjnego zawiera art.17b ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz.U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), zgodnie z którym opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2, jeżeli umowa ta spełnia następujące warunki:1. została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 10 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości, oraz2. suma ustalonych w niej opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.

Natomiast w art. 17 k w/w ustawy ustalone zostały szczególne zasady wykazywania przychodów i kosztów dla transakcji polegającej na przeniesieniu (cesji) wierzytelności z tytułu podatkowej umowy leasingu operacyjnego - z wyłączeniem leasingu finansowego i gruntów. Zgodnie z powołanym powyżej art. 17 k ust. 1 ustawy, jeżeli finansujący przeniósł na rzecz osoby trzeciej wierzytelności z tytułu opłat, o których mowa w art. 17 b ust. 1, a nie została przeniesiona na osobę trzecią własność tego przedmiotu, to: 1.do przychodów finansującego nie zalicza się kwot wypłaconych przez osobę trzecią z tytułu przeniesienia wierzytelności, 2.kosztem uzyskania przychodów finansującego jest zapłacone osobie trzeciej dyskonto lub wynagrodzenie.Opłaty ponoszone przez korzystającego na rzecz osoby trzeciej, stosownie do art. 17 k ust. 2 w/w ustawy, stanowią przychód finansującego w dniu wymagalności zapłaty. Instytucja art. 17k jest instytucją szczególną, do jej zastosowania konieczne jest łączne spełnienie kilku warunków, w tym takiego, że sprzedaż może dotyczyć jedynie wierzytelności i nie może być połączona ze sprzedażą przedmiotu leasingu. Zapis ten powoduje, że finansujący nadal pozostaje stroną umowy leasingu i nadal ciążą na nim obowiązki, wynikającej z tej umowy.

Dla finansującego nie stanowi przychodu kwota otrzymana z tytułu cesji wierzytelności. Zalicza on natomiast do przychodów, w terminach ich wymagalności, opłaty ponoszone przez korzystającego. Są to raty leasingowe i inne płatności wynikające z umowy. Oznacza to, że finansujący systematycznie zalicza do przychodów kwoty odpowiadające należnym płatnościom korzystającego, zaś do kosztów uzyskania przychodów - odpisy amortyzacyjne od przedmiotu leasingu. Zgodnie w/w artykułem kosztem finansującego jest również dyskonto lub wynagrodzenie zapłacone cesjonariuszowi. Powyższy artykuł nie reguluje bezpośrednio momentu, w którym finansujący powinien rozpoznać koszt uzyskania przychodów w postaci zapłaconego dyskonta lub wynagrodzenia. Nie ulega jednak wątpliwości, że dla celów podatkowych kwota dyskonta powinna być rozliczana w czasie proporcjonalnie do zarachowanych przychodów z tytułu leasingu.

Przychodem z tytułu świadczenia usług leasingowych nie jest zarachowana należność na poczet usług świadczonych w przyszłych okresach, lecz należne przychody w okresach wykonywania tych usług. Stanowi o tym art. 12 ust. 3 c w/w ustawy, zgodnie z którym za przychody z tytułu umów najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze uważa się przychody należne określone na dzień, w którym należności wynikające z tych umów stają się wymagalne.

Koszty uzyskania przychodów z tytułu leasingu (w tym wspomniane dyskonto) powinny być dla celów podatkowych również rozliczane w czasie ponieważ mają związek z wysokością faktycznie uzyskanych przychodów. Przesądza o tym art. 15 ust. 1 oraz ust. 4 w/w ustawy, według którego kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów (z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy) z tym, że koszty te są potrącalne tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą. Koszty poniesione przez zbywcę wierzytelności leasingowej, związane z zapłaconym dyskontem, rozliczane będą zatem proporcjonalnie do należnych za dany okres sprawozdawczy przychodów z opłat leasingowych, tj. do kosztów uzyskania przychodów danego okresu zaliczana będzie tylko ta część dyskonta, która odpowiada proporcji, w jakiej należna za dany okres opłata leasingowa pozostaje do całkowitej wartości zbytej wierzytelności.

Ponadto, jak wynika z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, dopiero w dacie wymagalności poszczególnych rat leasingowych Spółka jest w stanie ustalić ostateczną wysokość dyskonta, a co za tym idzie wysokość kosztów uzyskania przychodów. Wcześniejsze ustalenie wysokości dyskonta, które Spółka może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów nie jest możliwe, gdyż wysokość poszczególnych rat leasingowych jest zmienna, a ich wartość jest znana dopiero wówczas, gdy znana jest stopa WIBOR, w oparciu o którą kalkulowane są poszczególne raty.

Mając powyższe ma uwadze, postanowiono jak na wstępie.

Niniejsze postanowienie dotyczy wyłącznie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku oraz obowiązującego w tym stanie faktycznym stanu prawnego.