Pytanie:

Czy 50 % wartości przedmiotów nietrwałych nieodniesionej w koszty uzyskania przychodów 1997 r. będzie kosztem uzyskania przychodów w 2005 r.?

Działając na podstawie art. 216 oraz art. 14a § 1 i § 4 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 15 i art. 16 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), w odpowiedzi na pisemny wniosek spółki z dnia 25.01.2006 r. (...) o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie podatnika, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sanoku po wnikliwej analizie własnego stanowiska wnioskodawcy oraz obowiązujących przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, postanawia uznać stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.

W dniu 25.01.2006 r. do tut. organu podatkowego, wpłynął wniosek B. sp. z o.o. w S. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w kwestii zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów roku 2005 50 % nieumorzonej wartości środków trwałych zakupionych w latach 1994 - 2000, z których część w sporządzonej inwentaryzacji na 30.12.2005 r. ujęto do likwidacji.

Przepis art. 14a § 1 i § 2 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa stanowi, że stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego (...) na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta ma obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Składając wniosek o pisemną interpretację, podatnik, płatnik lub inkasent jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Zgodnie z art. 14a § 4 cyt. wyżej ustawy, udzielenie interpretacji następuje w drodze postanowienia na które przysługuje zażalenie.

Stan faktyczny opisany przez spółkę przedstawia się następująco:

W 1997 r. spółka zakupiła i przekazała do użytkowania przedmioty nietrwałe, odnosząc w ciężar kosztów uzyskania przychodów 50 % ich wartości. Pozostałe 50 % wartości figurowało w bilansie w kolejnych latach od 1997 r. aż do 2004 r. w pozycji ?pozostałe środki trwałe?. W inwentaryzacji sporządzonej na dzień 30.12.2005 r. część tych środków trwałych ujęto do likwidacji z powodu ich całkowitego zużycia, utraty pierwotnej wartości użytkowej bądź dalszego ich nieefektywnego użytkowania. W piśmie stanowiącym uzupełnienie stanu faktycznego sprawy (pismo z dnia 9.02.2006 r.) spółka podaje, że w bilansie pod poz. ?inne środki trwałe? figuruje kwota 29.328,54 zł i jest to wartość środków trwałych zakupionych od 1994 ? 2000 r. i środki te są w użytkowaniu w obiektach. Spółka wyjaśnia również, że zgodnie z ?zapisem w polityce rachunkowości?, w momencie wydawania środków trwałych do użytkowania 50 % wartości odnoszono w ciężar kosztów, a pozostałe 50 % należy zaliczać do kosztów uzyskania przychodów w momencie ich likwidacji. Aktualnie po zmianie przepisów w tej kwestii od 2000 r. ?niskocenne? środki trwałe (o wartości jednostkowej do 3.500 zł) spółka odnosi w ciężar kosztów w 100 % ich wartości w momencie zakupu i fizycznego przekazania do użytkowania. W związku z wyżej przedstawionym stanem faktycznym spółka stawia pytanie: czy 50 % wartości przedmiotów nietrwałych nieodniesionej w koszty uzyskania przychodów 1997 r. będzie kosztem uzyskania przychodów w 2005 r. Zdaniem spółki straty w środkach obrotowych są kosztem uzyskania. Wynika to również z zapisu art. 16 ustawy o podatku dochodowym, który nie wyłącza z kosztów uzyskania przychodów strat w środkach obrotowych.

Po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i stanowiskiem spółki przedstawionym w przedmiotowych pismach, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sanoku postanawia uznać stanowisko spółki dotyczące zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów 2005 r. nieumorzonej 50 % wartości składników majątku z 1997 r. za nieprawidłowe.

Zgodnie z zarządzeniem Ministra Finansów z dnia 16.11.1983 r. w sprawie ogólnych zasad prowadzenia rachunkowości przez jednostki gospodarki uspołecznionej (M. P. Nr 40, poz. 233 ze zm.) możliwe było stopniowe odpisywanie części wartości początkowej przedmiotów nietrwałych, jednakże przepisy zarządzenia (uchylone z dniem 31.12.1993 r.) nie miały zastosowania do spółki. Obowiązujące jednostkę w okresie dokonywania zakupu ww. składników majątku rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27.03.1992 r. w sprawie składników majątkowych uznawanych za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, zasad i stawek ich amortyzacji oraz trybu i terminów aktualizacji wyceny środków trwałych (Dz. U. z 1994 r. Nr 104, poz. 508) oraz kolejne rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20.01.1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych (Dz. U. Nr 7, poz. 34 ze zm.) - uchylone z dniem 1.01.2000 r. - nie przewidywały możliwości umarzania 50 % wartości nabytych środków trwałych. Ustawą z dnia 20.11.1999 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 95, poz. 1101) zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych z dniem 1.01.2000 r. zostały włączone do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (art. 16a ? 16m).

W myśl art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) kosztami uzyskania przychodu są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a - 16m, z uwzględnieniem art. 16. Zgodnie z art. 15 ust. 1 cyt. wyżej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Oznacza to, że wszystkie poniesione wydatki, oprócz wymienionych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, jeżeli pozostają w związku przyczynowo skutkowym z osiągniętymi przychodami. Jak wynika z art. 16 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ustawodawca wyłączył z kosztów uzyskania przychodów straty w środkach trwałych oraz wartościach niematerialnych i prawnych w części pokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1. Z przytoczonego przepisu wynikałoby, że nie ma ograniczeń co do zaliczania w koszty strat w środkach obrotowych. Nie oznacza to jednak, że można koszty podatkowe obciążać stratami wynikającymi z niewłaściwego działania podatnika w tym przypadku błędnego zastosowania przepisów podatkowych dotyczących amortyzacji środków trwałych. W latach 1994 ? 2000, a więc w okresie, w którym dokonywano zakupu składników majątku, brak było podstaw do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów tylko 50 % ich wartości - w przypadku gdy jednostkowa wartość początkowa tego składnika nie pozwalała na zakwalifikowanie go do środka trwałego. Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawne oraz przedstawiony stan faktyczny sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdza, że spółka w 2005 r. nie może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów 50 % wartości przedmiotów nietrwałych z 1997 r.