Pytanie:

Na postawie art. 14a ustawy Ordynacja podatkowa wnoszę o udzielenie informacji o zakresie stosowania prawa podatkowego poprzez określenie zakwalifikowania dodatkowego wynagrodzenia rocznego oraz składek na ubezpieczenie społeczne od ww. wyngrodzenia w części finsowanej przez Zakład oraz Funduszu Pracy od ww. wynagrodzenia do kosztów uzyskania przychodów w roku 2005.Nasz Zakład jest zakładem budżetowym, w rozumieniu przepisów podatkowych w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jesteśmy podatnikami tego podatku, składamy deklarcje CIT-2. Na koniec roku nasz zakład w ramach wynagrodzeń osobowych dokonuje naliczania swoim pracownikom dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2005 rok oraz składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy od ww. wyngrodzenia i zalicza memoriałowo do kosztów rok 2005, wypłata tegoż wyngrodzenia nastąpi w I kwartale 2006 roku. W związku z powyższym mamy wątpliwości co do zakwalifikowania w koszty podatkowe ww. wyngrodzenia oraz jego pochodnych.Moim zdaniem zastosowanie znajdzie tutaj art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku którego dotyczą, nie będzie wówczas stosowany art. 16 ust. 1 pkt 57 ustawy podatkowej, który reguluje sprawy postawienia do dyspozycji środków pieniężnych oraz art. 16 ust. 1 pkt 57 cytowanej ustawy dot. nieopłacenia składek w części finansowanej przez płatnika składek. W przypadku zamknięcia roku podatkowego, należy w rozliczeniu rocznym zaliczyć koszty dodatkowego wynagrodzenia rocznego oraz pochodne do kosztów uzyskania przychodów 2005 roku.Ze względu jednak na rozbieżności intrpretacyjne zwracam się z wnioskiem o treści jak wyżej.

art. 14 a § 1 § 3 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm./, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Łęcznej udzielając informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie z zakresu podatku dochodowego od osób prawnych, w której nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym na wniosek Zakładu od dnia 31.12.2005 r. postawionego w stan likwidacji, uznaje stanowisko Podatnika za nieprawidłowe.

Zdaniem Jednostki przy kwalifikacji kosztów do danego roku podatkowego zastosowanie będzie miał art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku którego dotyczą, a nie będzie miał zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 57 powołanej ustawy, który reguluje sprawy postawienia do dyspozycji środków pieniężnych oraz art. 16 ust. 1 pkt 57a tejże ustawy dotyczący nieopłacania składek w części finansowanej przez płatnika składek. W przypadku zamknięcia roku podatkowego, koszty dodatkowego wynagrodzenia oraz jego pochodne należy, według Zakładu, zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów 2005 roku.

W związku z podjęciem w dniu 15.12.2005 r. przez Radę Gminy Uchwały w sprawie likwidacji Zakładu z dniem 31.12.2005 r., do tutejszego organu podatkowego dnia 01.02.2006 r. wpłynęło uzupełnienie powyższego wniosku, z którego wynika, że jednostka zaliczy memoriałowo do kosztów 2005 roku dodatkowe wynagrodzenie oraz jego pochodne, natomiast wypłaty wynagrodzenia dokona w I kwartale 2006 r., jako jednostka przejmująca należności i zobowiązania zlikwidowanego Zakładu, Urząd Gminy.

Organ podatkowy w oparciu o przedstawiony stan faktyczny dokonał oceny prawnej stanowiska Podatnika w następujący sposób.

Artykuł 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych /t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 z późn. zm.) stanowi, iż kosztem uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.

Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 4 ww. ustawy koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącalne także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów roku podatkowego, chyba że ich zarachowanie nie było możliwe; w tym przypadku są one potrącalne w roku, w którym zostały poniesione.

Powołany art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie ma zastosowania do wynagrodzeń i składek na ubezpieczenie społeczne, Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych należnych za miesiące po zakończeniu 2004 r., ponieważ od dnia 01.01.2005 r. obowiązują nowe regulacje dotyczące momentu potrącania ww. kosztów.

Od dnia 1 stycznia 2005 r., art. 1 pkt 7 lit. a) ustawy z dnia 18 listopada 2004 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz. U. Nr 254, poz. 2533/, wprowadzono zmianę brzmienia art. 16 ust. 1 pkt 57 oraz dodano pkt 57a. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 16 ust. 1 pkt 57 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów niewypłaconych, niedokonanych lub niepostawionych do dyspozycji wypłat, świadczeń oraz innych należności z tytułów określonych w art. 12 ust. 1 i 6, art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 z późn. zm./, a także zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakład pracy.

Należności określone w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowy od osób fizycznych odnoszą się do przychodów ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, za które uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 57a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów nieopłaconych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, z zastrzeżeniem pkt 40, określonych w ustawie z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w części finansowanej przez płatnika składek.

Powyższe zmiany, w świetle art. 10 ustawy z dnia 18 listopada 2004 r., weszły w życie z dniem 1 stycznia 2005 r. i mają zastosowanie, z zastrzeżeniem art. 5, do dochodów uzyskanych (strat poniesionych) od tego dnia. Oznacza to, że od 1 stycznia 2005 r. wszelkie wynagrodzenia, świadczenia i inne należności pracodawca może zaliczyć w ciężar kosztów uzyskania przychodów dopiero z chwilą faktycznej ich wypłaty lub postawienia do dyspozycji. Dotyczy to również składek na ubezpieczenia społeczne w części finansowanej przez pracodawcę, które stają się kosztem uzyskania przychodów w momencie ich wpłaty do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

W świetle przedstawionego przez Jednostkę stanu faktycznego oraz powołanych przepisów prawa podatkowego, Zakład nie może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów roku 2005 naliczonego pracownikom dodatkowego wynagrodzenia wraz z należnymi od tego wynagrodzenia składkami na ubezpieczenia: emerytalne, rentowe i chorobowe, finansowane przez pracowników i stanowiące składnik ich wynagrodzenia, gdyż nie wypłacone osobom fizycznym wynagrodzenie nie stanowi kosztów uzyskania przychodów. Podobnie składki na ubezpieczenia społeczne od tych wynagrodzeń w części finansowanej przez pracodawcę, nie będą kosztem uzyskania dla Jednostki jeśli ta nie dokona wpłaty tych składek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Powyższa interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Podatnika i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia tego zdarzenia.

Interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika i inkasenta wiąże natomiast właściwe organy podatkowe i organy kontroli skarbowej - do czasu jej zmiany bądź uchylenia /art. 14 b ustawy - Ordynacja podatkowa/.

Na niniejsze postanowienie służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie /art. 14a § 4 ustawy - Ordynacja podatkowa/.

Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia Stronie zgodnie z art. 236 § 2 ust. 1 Ordynacji podatkowej.