Pytanie:

Pytanie dotyczy zaliczania diet wypłacanych kierowcy z tytułu odbywanych podróży do kosztów uzyskania przychodów.

Analizując przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz stanowisko Strony, Naczelnik tut. Urzędu stwierdza, co następuje:Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, aby wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, musi mieć charakter definitywny, pozostawać w związku z prowadzona działalnością gospodarczą oraz musi być poniesiony w celu uzyskania przychodów albo mieć wpływ na ich wielkość. Co do zasady należności przysługujące pracownikom z tytułu stosunku pracy, tzn. wynagrodzenie ze wszelkimi jego składnikami stanowią koszty uzyskania przychodów. Koszty zatrudnienia mają definitywny charakter, pracodawca musi je ponosić, aby mógł wykonywać swoją działalność gospodarczą i uzyskiwać przychody. Jednakże istnieją również takie składniki wynagrodzenia, które nie wynikają z umów zawartych pomiędzy pracodawcą a pracownikiem, lecz wynikają wprost z przepisów prawa pracy. Stanowią one świadczenia obowiązkowe, które pracodawca zobligowany jest wypłacić pracownikowi pod warunkiem zaistnienia określonych zdarzeń przewidzianych w akcie prawnym. Do takich świadczeń należy dieta w rozumieniu art. 775 § 1 z dnia 26 czerwca 1974 roku ? Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.).

W ocenie Naczelnika tutejszego Urzędu w tym przypadku nie znajduje zastosowania art. 775 § 1 Kodeksu pracy. Stosownie do treści tego przepisu, pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową. Podróż służbowa charakteryzuje się tym, że ma charakter wyjątkowy w odniesieniu do codziennych obowiązków pracownika wynikających z umowy o pracę. Wyjazdy kierowcy zatrudnionego do obsługi samochodu stanowiącego własność pracodawcy, w celu dostarczania towarów kontrahentom nie mają z pewnością incydentalnego charakteru, są elementem codziennej pracy kierowcy. Zgodnie z art. 6 i 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 ze zm.) czynności związane z wykonywaniem czynności przewozu drogowego zaliczane są do czasu pracy kierowcy. Ponadto stosownie do art. 2 pkt 4 wspomnianej ustawy stanowiskiem pracy kierowcy jest: siedziba pracodawcy, pojazd, który kierowca prowadzi oraz każde inne miejsce, w którym kierowca wykonuje czynności związane z wykonywanymi przewozami drogowymi. W świetle powyższego na pracodawcy nie ciąży, wynikający z normy art. 775 § 1 ustawy ? Kodeks pracy, ustawowy obowiązek wypłaty należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową. W związku z powyższym wypłacane świadczenie nie może zostać uznane za dietę w rozumieniu przepisów wykonawczych wydanych na podstawie powołanego przez Spółkę art. 775 § 1 ustawy ? Kodeks pracy. W ocenie Naczelnika tutejszego Urzędu stanowisko Strony w rzeczonej sprawie jest nieprawidłowe. Ponieważ wydatki określone przez Spółkę jako diety zgodnie z art. 775 § 1 Kodeksu pracy wypłacane pracownikowi zatrudnionemu na stanowisku kierowcy nie stanowią należności przysługujących pracownikowi z tytułu podróży służbowej, jak również nie zaliczają się do innych rodzajów świadczeń na rzecz pracowników określonych w ustawie Kodeks pracy, wydatków tych w przedstawionej przez Stronę we wniosku formie, nie można uznać za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu wyżej cytowanego art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak na wstępie.Niniejsze postanowienie dotyczy wyłącznie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku oraz obowiązującego w tym stanie faktycznym stanu prawnego.