Pytanie:

Spółka dokonała zakupu inwestycyjnego w postaci budynku mieszkalnego, który nie będzie wykorzystywany dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, a w przyszłości Spółka planuje jego odsprzedanie. Budynek wraz z gruntem został ujęty przez Spółkę w księgach jako nieruchomość inwestycyjna w cenie nabycia i nie jest amortyzowany. Spółka ponosi jednak koszty utrzymania budynku. Czy wydatki te należy uznać podatkowo w chwili ich ponoszenia?

Spółka przedstawiła następujący stan faktyczny:
Spółka dokonała zakupu inwestycyjnego w postaci budynku mieszkalnego, który nie będzie wykorzystywany dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, a w przyszłości Spółka planuje jego odsprzedanie. Budynek wraz z gruntem został ujęty przez Spółkę w księgach jako nieruchomość inwestycyjna w cenie nabycia i nie jest amortyzowany. Spółka ponosi jednak koszty utrzymania budynku, takie jak: podatek od nieruchomości, ubezpieczenie, konserwacja, opał w zimie itp.
Zdaniem podatnika, w związku z tym, że wydatki te nie zostały ujęte w katalogu art. 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych jako wyłączone z kosztów, należy je uznać podatkowo w chwili ich ponoszenia.

Tutejszy organ podatkowy po przeanalizowaniu stanu faktycznego przedstawia następujące stanowisko:

Przepisy art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 ze zm. - zwanej dalej "ustawą?) stanowią, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy. Z przepisu tego, stanowiącego ogólną definicję kosztów uzyskania przychodu wynika, że kosztami uzyskania przychodu są wszelkie koszty racjonalnie i gospodarczo uzasadnione, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodu, pod tym jednak warunkiem, że nie zostały wymienione w art. 16 tej ustawy jako nie stanowiące z mocy prawa kosztów uzyskania przychodu.

Wobec faktu, iż wskazane przez Spółkę wydatki nie zostały ujęte w art. 16 ust. 1 przywołanej ustawy, zakwalifikowane być mogą do kosztów uzyskania przychodów, pod warunkiem wszakże, iż pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę wynika, że nieruchomość, została przeznaczona w przyszłości do dalszej odsprzedaży, stwierdzenie to jest wystarczającą przesłanką, że budynek nabyto w celu uzyskania korzyści ekonomicznych z przyrostu jej wartości. Korzyści te w tym przypadku są ściśle związane z posiadaniem nieruchomości, a nie z jej wykorzystaniem na potrzeby związane z prowadzeniem działalności.

Zatem wydatki poniesione przez Spółkę z tytułu utrzymania budynku nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w chwili ich ponoszenia.
Natomiast wydatki te można zaliczyć w ciężar kosztów uzyskania przychodu w momencie sprzedaży budynku, zgodnie bowiem z art. 15 ust. 4 ustawy, koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą tj. są potrącalne także koszty poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego. Z przepisu tego wynika wprost, że możliwość potrącenia kosztów uzyskania przychodu jest ściśle powiązane z rokiem podatkowym, w którym podatnik osiągnął związany z nimi przychód.
Oznacza to, że Spółka nabywając nieruchomość w celach handlowych może potrącać koszty jej utrzymania tylko w roku podatkowym, w którym uzyskała przychody z jej sprzedaży.

Wobec powyższego postanowiono jak w sentencji.

Niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę i stanu prawnego obowiązującego w czasie zaistnienia opisanej sytuacji.

Ponadto informuje się, iż zgodnie z art. 14b § 1 oraz art. 14b § 2 ustawy Ordynacja podatkowa niniejsza interpretacja ta nie jest wiążąca dla podatnika, ale jest wiążąca dla organów podatkowych i organów kontroli skarbowej właściwych dla Spółki do czasu jej zmiany lub uchylenia przez organ odwoławczy oraz do czasu zmiany przepisów prawnych.

Stosownie do postanowień art. 14a § 4, art. 236 § 2 pkt 1 oraz art. 223 § 1 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej, na niniejsze postanowienie służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu za pośrednictwem Naczelnika Opolskiego Urzędu Skarbowego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia.

Zgodnie z art.1 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 9 września 2000r. o opłacie skarbowej (Dz. U z 2004 r. Nr 253, poz. 2532 ze zm.), podania i załączniki do podań składane w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej podlegają opłacie skarbowej. Szczegółowy wykaz przedmiotów opłaty skarbowej zawiera załącznik do wyżej wymienionej ustawy.
Zgodnie z poz. 1 części l tego załącznika opłata skarbowa od podania wynosi 5 zł. natomiast zgodnie z poz. 2 opłata skarbowa od załącznika do podania wynosi 50gr.