Istota interpretacji:

Czy w opisanym stanie faktycznym dopuszczalne jest ustalenie dla przedmiotowego budynku indywidualnej stawki amortyzacyjnej, wynikającej z zastosowania skróconego okresu amortyzacji, nie krótszego jednak niż 3 lata?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka mająca siedzibę na terytorium Polski, prowadzi m.in. lokal gastronomiczny (pizzerię). Budynek pizzerii został nabyty jako używany (okres użytkowania przez poprzedniego właściciela wynosił wg wiedzy Spółki ponad 5 lat), a w celu przystosowania go do nowego rodzaju działalności został ulepszony, przy czym nakłady na ulepszenie poniesione przed oddaniem do użytkowania przekroczyły znacznie 30% wartości początkowej (wyniosły ponad 78% tej wartości). Budynek został oddany do użytkowania w lutym 2009 r. i w tym miesiącu po raz pierwszy został wprowadzony do ewidencji Spółki. Zgodnie z objaśnieniami do Klasyfikacji środków trwałych budynek ten Spółka zaliczyła do rodzaju 109 (tam bowiem zalicza się m.in. restauracje, bary, stołówki).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w opisanym stanie faktycznym dopuszczalne jest ustalenie dla przedmiotowego budynku indywidualnej stawki amortyzacyjnej, wynikającej z zastosowania skróconego okresu amortyzacji, nie krótszego jednak niż 3 lata...

Zdaniem Spółki, dopuszczalne jest zastosowanie indywidualnej stawki amortyzacyjnej, wynikającej z zastosowania skróconego okresu amortyzacji, przy czym okres ten nie może być krótszy niż 3 lata. Zgodnie z art. 16j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm. określanej dalej "updop") podatnik ma prawo ustalić indywidualną stawkę amortyzacyjną dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, przy czym w przypadku budynków i budowli okres ten nie może być krótszy niż 10 lat, z wyjątkiem jednak m.in. budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji Środków Trwałych. Przy tym budynek uznaje się używany, jeżeli podatnik udowodni, że przed nabyciem był wykorzystywany co najmniej przez 60 miesięcy (wg wiedzy Spółki okres dłuższy), natomiast za ulepszony, jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez tego podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Przedmiotowy budynek spełnia wszystkie te warunki, zarówno dotyczące klasyfikacji, jak również okresu użytkowania i wielkości wydatków na ulepszenie. Nie ma wątpliwości, że zastosowanie znajdzie przepis art. 16j ust. 1 pkt 3 lit. a updop, skoro budynek klasyfikowany jest w rodzaju 109 KŚT. Tym samym przysługiwało Spółce prawo do zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej, choćby tylko z tytułu uznania budynku za ulepszony, jednak przy przyjęciu okresu amortyzacji nie krótszego niż 3 lata, zatem stawka ta nie może być większa niż 33,33 %.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.