Istota interpretacji:

w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów przez Spółkę Komandytową wartości otrzymanego w aporcie prawa do korzystania z części nieruchomości Spółki od tej części jako przysługiwałaby Spółce, gdyby prawo to nie zostało przeniesione na Spółkę Komandytową

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka planuje nabycie nieruchomości zabudowanej budynkiem biurowym do której zostanie przeniesiona siedziba Spółki. Jednakże tylko część powierzchni biurowej tej nieruchomości Spółka będzie zajmowała na cele prowadzonej przez siebie działalności. W związku z tym, iż rodzaj prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej wyklucza prowadzenie działalności związanej z najmem, Spółka zamierza podjąć następujące działania związane z częścią nieruchomości, którą planuje zakupić, a która zostanie przeznaczona pod wynajem:

1. Zawiązanie Spółki Komandytowej z minimalnymi wkładami pieniężnymi po 2500 zł. Zadaniem Spółki Komandytowej będzie wynajmowanie tej części nieruchomości, która nie będzie zajęta przez Spółkę.
2. Kiedy Spółka Komandytowa zostanie założona (po jej zarejestrowaniu w KRS), do Spółki Komandytowej zostanie wniesione w przyszłości aportem w zamian za objęte udziały prawo do korzystania z wydzielonej części nieruchomości, której zakup jest planowany przez Spółkę, na czas oznaczony dziesięciu lat z prawem poddzierżawienia całości użytkowanej powierzchni (zwane dalej Prawem). Prawo to będzie dotyczyło wydzielonej części nieruchomości o określonej powierzchni użytkowej. Wartość tego prawa oszacowana zostanie wg wartości rynkowych.
3. Przekazanie Prawa w formie aportu nastąpi z chwilą rejestracji zmiany umowy Spółki Komandytowej w rejestrze sądowym KRS.
   
   

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Spółka Komandytowa będzie mogła uznać za koszt uzyskania przychodu wartość otrzymanego w aporcie Prawa proporcjonalnie do upływu czasu w okresie 10 lat, na jaki to prawo zostanie Spółce Komandytowej przez Spółkę przekazane, w tej części która, odpowiada poniesionym przez Spółkę wydatkom na nabycie nieruchomości, w kwocie nie wyższej niż wartość amortyzacji podatkowej, od tej części jaka przysługiwałaby Spółce gdyby, Prawo to nie zostało przeniesione na Spółkę komandytową...

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka Komandytowa będzie mogła uznać za koszt uzyskania przychodu wartość otrzymanego w aporcie Prawa proporcjonalnie do upływu czasu w okresie 10 lat na jaki to prawo zostanie Spółce Komandytowej przez Spółkę przekazane.

Przy czym do kosztów uzyskania może zostać zaliczona tylko ta cześć wartości tego Prawa, która odpowiada równowartości odpisów amortyzacyjnych od tej części nakładów poniesionych na nabycie nieruchomości zabudowanej budynkiem biurowym, która proporcjonalnie przypada na przekazane Prawo.

Dla przykładu:

• Wartość poniesionych nakładów na nabycie nieruchomości zabudowanej budynkiem biurowym będzie wynosić 1.000.000,00 zł.
• Okres amortyzacji 40 lat - stawka 2.5 % rocznie, roczny odpis amortyzacyjny - 25.000,00 zł.
• Udział powierzchni użytkowej, do której zostanie przekazane Prawo aportem do Spółki Komandytowej - 40%,
• Wartość tego prawa oszacowana wg wartości rynkowych 400.000,00 zł - rocznie koszty dla celów rachunkowych obciążą Spółkę Komandytową w wysokości 40.000,00 zł (400.000,00/10 lat).
• Roczna wartość kosztu uzyskania, który będzie miała prawo rozpoznać Spółka Komandytowa to 10.000,00 zł ustalona, jako 40% * 25.000,00 zł odpowiadające rocznej amortyzacji nieruchomości, która zostanie nabyta.
  
  

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje:

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm., dalej " ustawa o pdop"), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (…).

Z kolei zgodnie z treścią art. 15 ust. 6 ustawy o pdop, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a - 16m, z uwzględnieniem art. 16.

Na podstawie art. 16a ustawy o pdop, amortyzacji, podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
3. inne przedmioty

-o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Jednocześnie zgodnie z art. 16b ustawy o pdop amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania:

1. spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego,
2. spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego,
3. prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
4. autorskie lub pokrewne prawa majątkowe,
5. licencje,
6. prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, z późn. zm.),
7. wartość stanowiącą równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how)

-o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Zapis art. 15 ust. 1 ustawy o pdop pozwala podatnikowi odliczyć od przychodów wszelkie koszty uzyskania przychodów pod warunkiem, że będą one miały związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wysokość osiągniętego przychodu lub mają służyć zabezpieczeniu lub zachowaniu źródła przychodów. Z treści tego przepisu wynika, że kosztami uzyskania przychodów są wydatki poniesione w celu uzyskania przychodów bez względu na fakt, czy w wyniku poniesienia konkretnego wydatku wystąpił określony przychód, czy też nie. Kosztami uzyskania przychodów będą w związku z tym również takie wydatki, które w danej chwili nie przyczyniają się do uzyskiwania konkretnych przychodów, jednak skutkiem ich poniesienia może być przychód uzyskany w przyszłości.

W świetle cytowanego wcześniej art. 15 ust. 1 ustawy o pdop, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą być spełnione następujące warunki:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
  
  

W opisanym zdarzeniu przyszłym Spółka wskazała, iż planuje nabycie nieruchomości, zabudowanej budynkiem, w którym tylko część powierzchni będzie wykorzystywała na cele prowadzonej przez Nią działalności. Z uwagi na fakt, iż działalność gospodarcza Spółki wyklucza prowadzenie działalności związanej z najmem, Spółka zamierza wnieść tytułem aportu prawo do korzystania z wydzielonej części nieruchomości na czas oznaczony 10 lat do zawiązanej spółki komandytowej (w zamian za objęte udziały). Jak wskazała Spółka przedmiotem wkładu do spółki komandytowej będzie prawo do korzystania przez 10 lat z części nabytej nieruchomości zabudowanej budynkiem biurowym. Przekazanie ww. prawa nastąpi z chwilą rejestracji zmiany umowy spółki osobowej, przy czym zostanie ono wycenione w wartości rynkowej.

Biorąc pod uwagę przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe, należy zauważyć iż nastąpi wniesienie do spółki komandytowej tytułem aportu prawa do korzystania z wydzielonej części nieruchomości w zamian za objęcie udziałów w tej Spółce. Część nieruchomości, której dotyczyć będzie "prawo do używania", będące przedmiotem aportu, będzie zatem wykorzystana na potrzeby działalności prowadzonej przez odrębny podmiot (spółka komandytowa). Spółka komandytowa będzie bowiem uzyskiwała przychody z dzierżawy tej części nieruchomości, której dotyczy prawo będące przedmiotem aportu.

Wskazać w tym miejscu należy, iż wskazany w cytowanym art. 16b ustawy o pdop katalog wartości niematerialnych i prawnych ma charakter zamknięty, więc prawa, nie wymienione w tym przepisie, pomimo iż spełniałyby inne przesłanki do uznania za wartość niematerialną i prawną nie stanowią tych wartości na gruncie ustawy o pdop.

Wniesione do spółki osobowej "prawo do korzystania z nieruchomości" nie stanowi zatem składnika majątku trwałego spółki osobowej ( wartości niematerialnej i prawnej).

W świetle powyższego należy stwierdzić, iż wartość rynkowa otrzymanego w formie aportu przez spółkę komandytową prawa do korzystania z wydzielonej części nieruchomości nie będzie stanowiła kosztu uzyskania przychodu bowiem spółka komandytowa nie poniosła żadnych wydatków na nabycie tego prawa.

Utworzona przez Wnioskodawcę spółka komandytowa nie będzie zatem mogła uznać za koszt uzyskania przychodu wartości ww. prawa będącej własnością Spółki proporcjonalnie do okresu na jaki to prawo zostało spółce osobowej przekazane w kwocie nie wyższej niż wartość odpisów amortyzacyjnych.

Biorąc powyższe pod uwagę, iż stanowisko Spółki jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.