Istota interpretacji:

Czy koszt nabycia usług doradczych, o którym mowa w przedstawionym stanie faktycznym, stanowi koszt uzyskania przychodów roku 2009 czy 2010?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka nabyła usługi doradcze i zarządcze od Spółki A. Usługi ta były świadczono na rzecz Spółki w 2009r., natomiast faktura dokumentująca ich sprzedaż została wystawiona przez kontrahenta 15 marca 2010r. i tego samego dnia otrzymała ją Spółka. Taki termin wystawienia faktury wynikał z faktu, że jej wartość została wyliczona w oparciu o rzeczywiste koszty poniesione przez usługodawcę w 2009r. w związku ze świadczeniem usług. Wartość faktury mogła zatem zostać ustalona dopiero po ostatecznym zweryfikowaniu zapisów księgowych usługodawcy za 2009r.

Koszt wynikający z faktury został zaksięgowany przez Spółkę w marcu 2010r. z datą 31 grudnia 2009r. w następujący sposób: WN - koszty, MA - bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów. Następnie w kwietniu 2010r. Spółka dokonała - z datą bieżącą z kwietnia 2010r. - następującego księgowania dotyczącego tego kosztu: WN - rozliczenia międzyokresowe bierne kosztów, MA - rozrachunki z klientem.

W ocenie Spółki koszt nabycia usług doradczych i zarządczych stanowi wydatek pośrednio związany z jej przychodami.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy koszt nabycia usług doradczych, o którym mowa w przedstawionym stanie faktycznym, stanowi koszt uzyskania przychodów roku 2009 czy 2010...

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: uPDOP) koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami są potrącalne w dacie ich poniesienia. Za dzień poniesienia kosztu uznaje się natomiast - na podstawie art. 15 ust. 4e uPDOP - dzień, na który koszt ujęto w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury, z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Z przedstawionych powyżej przepisów wynika, zdaniem Spółki, że dniem poniesienia kosztu pośrednio związanego z przychodem jest co do zasady dzień, na który koszt ten ujęto w księgach rachunkowych. Ustawodawca przewidział jednak wyjątek od tej reguły w odniesieniu do kosztów, które księgowane są najpierw na koncie rozliczeń międzyokresowych biernych. Nie mają one charakteru definitywnego i nie powinny stanowić kosztu uzyskania przychodów aż do dnia wyksięgowania z konta rozliczeń międzyokresowych biernych i zarachowanie na koncie rozrachunków z klientem.

Przenosząc opisane regulacje na sytuację Spółki będącą przedmiotem niniejszego wniosku Spółka uważa, że niewłaściwe jest ujęcie kosztu nabycia usług doradczych i zarządczych od Spółki A jako kosztu uzyskania przychodu roku 2009. Postępując zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości Spółka zaksięgowała przedmiotowy wydatek na koncie rozliczenia międzyokresowe kosztów roku 2009r. W konsekwencji, w myśl art. 15 ust. 4e uPDOP omawianego kosztu nie możne uznać za poniesiony w 2009r. Zgodnie z tym przepisem koszt ten został poniesiony dopiero w 2010r. w dacie wyksięgowania go z konta rozliczeń międzyokresowych biernych i zaksięgowania na koncie rozrachunki z klientem. W mysi art. 15 ust. 4d koszt zakupu usług doradczych i zarządczych stanowi zatem koszt uzyskania przychodu roku 2010, tj. roku, w którym został on poniesiony w rozumieniu art. 15 ust. 4e uPDOP. Na tę konkluzję nie ma wpływu fakt, że usługi były wykonywane w 2009r.

Na potwierdzenie powyższego stanowiska Spółka pragnie przytoczyć interpretację indywidualną z 26 lutego 2009r. (sygn. IPPB5/423-230/08-4/DG), w której Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie potwierdził prawidłowość analogicznej do przyjętej przez Spółkę metodologii rozliczania kosztów na przełomie roku. Mając na uwadze powyższą argumentację, Spółka wnosi o potwierdzenie jej stanowiska w drodze pisemnej interpretacji indywidualnej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm., określanej w dalszej części skrótem "ustawa o pdop"), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów, pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu bądź zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Tak więc, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy.

Zatem, aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym kosztem, a przychodem musi istnieć związek przyczynowo – skutkowy. Chodzi tu o związek tego typu, że poniesienie kosztu ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów. Nie w każdym oczywiście wypadku związek ten jest wyraźny, co powoduje, iż każdą sytuację należy oceniać odrębnie. Ustawa o pdop nie uzależnia uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu od skutku w postaci powstania lub powiększenia konkretnego przychodu lub jego zachowania oraz zabezpieczenia. Należy podkreślić, że koszt uzyskania przychodów jest kosztem działalności gospodarczej, który ze swej istoty zmierza do osiągnięcia przychodów. W związku z tym, może się zdarzyć, że podatnik ponosi określony koszt, który ma niewątpliwy związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, jednak nie spowoduje on powstania lub powiększenia przychodów.

Ustawa o pdop przewiduje dwie kategorie kosztów:

• koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami oraz
• koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami (tzw. koszty pośrednie).
  
  

Jak wynika z art. 15 ust. 4 ustawy o pdop, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

Kwestię kosztów innych niż bezpośrednio związanych z przychodami, reguluje przepis art. 15 ust. 4d ustawy o pdop, który stanowi, iż koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Spółka nabyła usługi doradcze i zarządcze od Spółki A. Usługi ta były świadczone na rzecz Spółki w 2009r., natomiast faktura dokumentująca ich sprzedaż została wystawiona przez kontrahenta 15 marca 2010r. i tego samego dnia otrzymała ją Spółka. Koszt wynikający z faktury został zaksięgowany przez Spółkę w marcu 2010r. z datą 31 grudnia 2009r. w następujący sposób: WN - koszty, MA - bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów. Następnie w kwietniu 2010r. Spółka dokonała - z datą bieżącą z kwietnia 2010r. - następującego księgowania dotyczącego tego kosztu: WN - rozliczenia międzyokresowe bierne kosztów, MA - rozrachunki z klientem. Spółka wskazała ponadto, że ww. wydatki stanowią pośrednie koszty uzyskania przychodów.

Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o pdop dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Mając na uwadze przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, iż poniesienie kosztu podatkowego, zgodnie z wyż. cyt. art. 15 ust. 4e ustawy o pdop, uzależnione będzie przede wszystkim od jego ujęcia w księgach (zaksięgowania). Rozwiązanie to nie dotyczy jednak takich przypadków, które miałyby odnosić się do ujętych w księgach jako koszt rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów (tzw. rezerwa na przewidywane koszty) dokonywane są dla zachowania współmierności przychodów i kosztów - art. 39 ustawy z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2009 r. Nr 152, poz. 1223 ze zm.). Odpisy biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów mogą następować stosownie do upływu czasu lub wielkości świadczenia.

Odnosząc powyższe uregulowania prawne do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, należy stwierdzić, że stanowisko Spółki, iż w myśl art. 15 ust. 4e ustawy o pdop przedmiotowy koszt nabycia usług doradczych i zarządczych został poniesiony dopiero w 2010r., w dacie wyksięgowania z konta rozliczeń międzyokresowych biernych i zaksięgowania na koncie rozrachunki z klientem i będzie stanowił koszt uzyskania przychodu 2010 roku – jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.

Referencje