Istota interpretacji:

Czy w stanie prawnym obowiązującym do 1 stycznia 2007 r. prawidłowe było traktowanie kosztów przedmiotowych usług doradczych jako kosztów pośrednich rozliczanych proporcjonalnie do długości okresu którego dotyczyły?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka jestem podmiotem współpracującym z firmami z branży motoryzacyjnej, który zajmuje się produkcją elementów wyposażenia pojazdów.

Spółka zawarła 3 maja 2001 r. umowę na świadczenie usług doradczych ze spółką prawa włoskiego (dalej: spółka D). Zawarcie powyższej umowy było następstwem otrzymania przez Spółkę zamówienia na jej wyroby do jednego z modeli samochodów.

Usługi doradcze świadczone są przez spółkę D na rzecz Spółki począwszy od roku 2001. Spółka D jest podmiotem dysponującym wieloletnim doświadczeniem, rozbudowanym zapleczem technicznym, a także wykwalifikowanym personelem, co też pozwoliło na terminowe rozpoczęcie produkcji przez Spółkę. Przedmiotem umowy było świadczenie na rzecz Spółki przez spółkę D usług doradczych w zakresie:

• konstrukcji wyrobów, wdrożenia oraz zapoznania pracowników Spółki z procesem produkcyjnym;
• obsługi procesu produkcji łącznie z uruchomieniem linii produkcyjnych oraz oprzyrządowania;
• stosowania procedur kontroli jakości oraz zatwierdzenia możliwości rozpoczęcia produkcji przy ich uwzględnieniu.
  
  

Na mocy umowy spółka D zobowiązana była również do organizacji szkolenia załogi Spółki w zakresie linii produkcyjnej oraz technologii, a także do pomocy i doradztwa w zakresie aspektów technologicznych produkcji, wyposażenia oraz procesów technologicznych dotyczących produkcji wyrobów objętych zakresem zamówienia. Powyższe usługi doradcze świadczone były i są przez Zespół Konsultingowy spółki D. Ustalono, iż wynagrodzenie za powyższe usługi obliczone zostanie w oparciu o zestawienie czasu pracy oraz wydatków poniesionych przez spółkę D w związku ze świadczeniem usług doradczych (jednocześnie ustalona została maksymalna wielkość należnego wynagrodzenia).

W przypadku otrzymania przez Spółkę zamówień na elementy wyposażenia do nowych modeli samochodów podpisywane są aneksy do pierwotnej umowy, których przedmiotem jest świadczenie analogicznych rodzajowo usług przez spółkę D na rzecz Spółki. Aneksy są podpisywane z uwagi na te same powody jak w przypadku pierwotnej umowy; wynagrodzenie obliczane jest w oparciu o takie same zasady jak w przypadku umowy pierwotnej. Aneksy takie były podpisywane w przeszłości oraz Spółka nie wyklucza, iż będą podpisywane w przyszłości w przypadku rozpoczynania produkcji elementów wyposażenia do nowych modeli samochodów.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy w stanie prawnym obowiązującym do 1 stycznia 2007 r. prawidłowe było traktowanie kosztów przedmiotowych usług doradczych jako kosztów pośrednich rozliczanych proporcjonalnie do długości okresu którego dotyczyły...

Zdaniem Spółki, w związku z unormowaniem art. 15 ust. 4 updop w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2007r. koszty zakupionych usług doradczych należy uznać dla celów podatkowych za koszty rozliczane w czasie proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Zgodnie z powyższym przepisem koszty uzyskania przychodów były potrącane tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczyły, tj. potrącalne były także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego.

Ustawodawca w okresie do 1 stycznia 2007 r. nie posługiwał się wprost w updop podziałem na koszty bezpośrednio związane z przychodem i na koszty nie związane bezpośrednio z przychodem jak ma to miejsce obecnie), jednak podział taki funkcjonował w praktyce (co zostało potwierdzone przez liczne wyroki NSA np. wyrok z 18 lipca 1997 r., sygn. SA/Wr 1926/88). Obie kategorie kosztów mogły być traktowane jako koszty uzyskania przychodu pod warunkiem spełnienia ogólnych wymogów określonych w art. 15 ust. 1 updop.

Zdaniem Spółki, koszty związane z zakupem usług doradczych mających na celu rozpoczęcie produkcji nowego rodzaju wyrobów Spółki powinny być traktowane dla celów podatkowych jako tzw. koszty pośrednie. Zasadność takiego podejścia potwierdza m.in wyrok z 21 lutego 2007 r. (sygn. II FSK 330/08 - wyrok dotyczący brzmienia przepisów przed 1 stycznia 2007r.) w którym to wyroku NSA stwierdził, iż wydatki na doradztwo ogólne mają charakter kosztów pośrednich.

Dodatkowo Sąd uznał iż wydatki na usługi doradcze odnoszące się do konkretnych projektów inwestycyjnych powinny być zaliczane do kosztów podatkowych dopiero wtedy, kiedy powstaje przychód związany z tymi inwestycjami.

Zgodnie z zasadą współmierności kosztów i przychodów koszty usług doradczych nabytych przez Spółkę powinny zostać rozliczane dla celów podatkowych współmiernie do osiąganych przychodów związanych z poniesieniem danego wydatku (analogicznie w odniesieniu do stanu prawnego do 1 stycznia 2007 r. - postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Lwówku Śląskim z 22 marca 2008 r. sygn. 423/1/38/PD/5/05). Stanowisko takie potwierdzają także wyroki NSA, np. wyrok z dnia 5 lutego 2003 r.(sygn. I SA/Lu 710/2002), w którym NSA stwierdził iż "czynszów inicjalnych nie można jednorazowo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów roku podatkowego, w którym je poniesiono. Dotyczą one bowiem całego okresu obowiązywania umowy i powinny być przyporządkowane proporcjonalnie do całego okresu jej obowiązywania. Ich wcześniejsze zaliczenie w całości do kosztów uzyskania przychodów w roku poniesienia stanowi naruszenie art. 15 ust. 4 ustawy (...)."

Reasumując, zdaniem Spółki, w okresie do 1 stycznia 2007 r., z uwagi na obowiązującą wówczas treść art. 15 ust. 4 updop, prawidłowym było traktowanie kosztów przedmiotowych usług doradczych jako tzw. kosztów pośrednich, rozliczanych proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2006 r. – kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Treść niniejszego przepisu uległa zmianie na mocy art. 1 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 217, poz. 1589). Stosownie do art. 11 i art. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r., podatnicy których rok podatkowy jest zgodny z rokiem kalendarzowym, od dnia 1 stycznia 2007 r. stosują przepis art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej w następującym brzmieniu: kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (…). Tak więc, dla wydatków (kosztów) poniesionych przed 1 stycznia 2007 r. należy stosować przepis w brzmieniu sprzed nowelizacji.

Zgodnie z tym przepisem, Spółka ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu. Przepis ten konstytuuje zasadę, stosownie do której, pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami musi wystąpić związek przyczynowo – skutkowy. Związek ten może być bezpośredni lub pośredni, tzn. kosztem uzyskania przychodu będą wydatki, które mogą przyczynić się do powstania konkretnego przychodu oraz wydatki związane z funkcjonowaniem podatnika i wywiązywaniem się przez niego z obowiązków nałożonych innymi przepisami prawa. Jednocześnie, zgodnie z przytoczonym przepisem, wydatki wymienione przez ustawodawcę w art. 16 ust. 1 ustawy – nawet jeżeli zostały poniesione w sposób celowy – nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.

Moment potrącania wydatków uznanych za koszty podatkowe, określony został w przepisie art. 15 ust. 4 cytowanej ustawy podatkowej, który stanowi, że koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącalne także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba że ich zarachowanie nie było możliwe; w tym przypadku są one potrącalne w roku, w którym zostały poniesione.

Powołany przepis wprowadził zasadę powiązania ponoszonych kosztów uzyskania przychodów z rokiem podatkowym, którego dotyczą.

Odnosząc powyższe uwarunkowania prawne do zaprezentowanego stanu faktycznego należy stwierdzić, że koszty związane z zakupem usług doradczych powinny być kwalifikowane do kosztów pośrednich nie jest bowiem możliwe ich powiązanie z konkretnym przychodem chociaż ich poniesienie zmierza do jego osiągnięcia. W sytuacji gdy koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy winny być proporcjonalnie zaliczane do okresu, którego dotyczą. Stanowisko Spółki jest zatem prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Nadmienić należy, że powołane przez Spółkę rozstrzygnięcie organu podatkowego w zakresie interpretacji, jak również wyroki sądu administracyjnego wydane zostały w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla Organu wydającego niniejszą interpretację.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2 , 44-101 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.