Istota interpretacji:

Czy w świetle art. 16 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w miesiącu w którym przekazano na wyodrębniony rachunek bankowy 75% naliczonego odpisu na ZFŚS, Spółka ma prawo do zaliczenia w koszty podatkowe całej przekazanej kwoty odpisu (czyli 75%, co stanowi 9/12 odpisu), czy tylko kwotę, która ujęto w rachunku wyników (5/12 odpisu)?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka, zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 04 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, ma obowiązek tworzenia Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (dalej: ZFŚS).

Zasady tworzenia ZFŚS określa w Spółce Zakładowy Układ Zbiorowy. Środki pieniężne przekazywane na wyodrębniony rachunek bankowy ZFŚS w terminie do końca maja danego roku w wysokości 75% naliczonego odpisu oraz pozostała kwota 25% w terminie do końca września danego roku.

Spółka prowadzi księgi rachunkowe. Kwota odpisu ustalona na dany rok obciąża koszty działalności Spółki, jest ujmowana w księgach rachunkowych – przez 4 miesiące jako rozliczenia międzyokresowe bierne – następnie po dokonaniu wpłaty 75% odpisu na wyodrębniony rachunek bankowy (czyli w 5 miesiącu przechodzi na rozliczenia międzyokresowe czynne), efektem w kosztach rachunku wyników Spółki odpis ujmowany jest miesięcznie w wysokości po 1/12.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w świetle art. 16 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w miesiącu, w którym przekazano na wyodrębniony rachunek bankowy 75% naliczonego odpisu na ZFŚS, Spółka ma prawo do zaliczenia w koszty podatkowe całej przekazanej kwoty odpisu (czyli 75%, co stanowi 9/12 odpisu), czy tylko kwotę, którą ujęto w rachunku wyników (5/12 odpisu)...

Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych odpisu na ZFŚS w wysokości przelanej na wyodrębniony rachunek bankowy ZFŚS w miesiącu dokonania przelewu, czyli w miesiącu maju 75% odpisu oraz w miesiącu wrześniu 100% odpisu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 04 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (t. j. Dz. U. z 1996 r. Nr 70, poz. 335 ze zm.), odpisy i zwiększenia, o których mowa w art. 3 - 5 i 6a, oraz kwoty wypłaconych świadczeń urlopowych, o których mowa w art. 3, obciążają koszty działalności pracodawcy.

Jak wynika z art. 6 ust. 2 wskazanej powyżej ustawy, równowartość dokonanych odpisów i zwiększeń naliczonych zgodnie z art. 5, 13 i 14 na dany rok kalendarzowy pracodawca przekazuje na rachunek bankowy Funduszu w terminie do dnia 30 września tego roku, z tym że w terminie do dnia 31 maja tego roku przekazuje kwotę stanowiącą co najmniej 75% równowartości odpisów, o których mowa w art. 5 ust. 1 - 3.

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. b) ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów i wpłat na różnego rodzaju fundusze tworzone przez podatnika; kosztem uzyskania przychodów są jednak odpisy i zwiększenia, które w rozumieniu przepisów o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych obciążają koszty działalności pracodawcy, jeżeli środki pieniężne stanowiące równowartość tych odpisów i zwiększeń zostały wpłacone na rachunek Funduszu.

Reasumując, Spółka jest uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych w wysokości dokonanej wpłaty - tj. 75% naliczonego odpisu - na wyodrębniony rachunek bankowy ZFŚS w dacie faktycznego przekazania środków na konto Funduszu.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.