Istota interpretacji:

Czy odsetki od udzielonej spółce komandytowej pożyczki stanowią koszty uzyskania przychodów dla wspólnika udzielającego pożyczki?

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jest wspólnikiem spółki komandytowej. Z tytułu uczestnictwa w ww. spółce komandytowej wnioskodawca uczestniczy w przychodach i kosztach spółki komandytowej proporcjonalnie do wniesionego wkładu. Wnioskodawca zamierza udzielić pożyczki spółce komandytowej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy odsetki od kwoty pożyczki udzielonej spółce komandytowej w przyszłości winny być wzięte pod uwagę jako koszty uzyskania przychodów Wnioskodawcy przy ustalaniu jego dochodu z tytułu uczestnictwa w spółce komandytowej, zgodnie z przepisami art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, a więc proporcjonalnie do określonego w umowie udziału Wnioskodawcy w przychodach i kosztach...

W ocenie Wnioskodawcy, odsetki jakie spółka komandytowa zapłaci Wnioskodawcy na podstawie zawartej umowy pożyczki winny być (z chwila dokonania ich faktycznej zapłaty przez spółkę komandytową) uwzględniane jako koszt uzyskania przychodu wnioskodawcy z tytułu udziału w spółce komandytowej w oparciu o art. 5 ustawy o pdop.

Wprawdzie art. 16 ust. 1 pkt 13 ustawy o pdop stanowi, że nie uznaje się za koszty uzyskania przychodu odsetek od własnego kapitału włożonego przez podatnika w źródło przychodów, jednak w ocenie Wnioskodawcy przepis powyższy nie może znaleźć zastosowania w jego sprawie. Źródłem przychodu rozpatrywanym w niniejszej sprawie jest dla Wnioskodawcy udział (uczestnictwo) w spółce komandytowej. W ocenie wspólnika, w przypadku tak specyficznych źródeł przychodów jak uczestnictwo w spółce nie posiadającej osobowości prawnej "włożenie kapitału" w źródło przychodu musi oznaczać w istocie wniesienie wkładu pieniężnego do takiej spółki. To odsetki od tego wkładu nie mogą zatem mimo ich faktycznej zapłaty stanowić kosztu uzyskania przychodów u wspólnika, który ten wkład wniósł. Należy zwrócić także uwagę, że kapitał (wkład pieniężny) wniesiony do spółki osobowej nie podlega zwrotowi przez cały czas uczestnictwa wspólnika w spółce, gdy tymczasem udzielenie spółce osobowej przez jej wspólnika pożyczki w oczywisty sposób zakłada zwrot kwoty pożyczki wraz z umówionym oprocentowaniem i w żaden sposób nie uzależnia tych zdarzeń od uczestnictwa w spółce. Biorąc powyższe pod uwagę, Wnioskodawca jest zdania, że przepis art. 16 ust. 1 pkt 13 ustawy o pdop, nie może mieć zastosowania w jego przypadku, ponieważ w odniesieniu do spółek osobowych, traktowanych jako źródło przychodów, może on dotyczyć wyłącznie odsetek wypłacanych wspólnikom od wniesionych przez nich wkładów. Ze względów wyżej wskazanych, przepis ten natomiast nie może wyłączać z kategorii kosztów uzyskania przychodów odsetek wypłaconych przez spółkę osobową, jej wspólnikowi z tytułu udzielonej spółce pożyczki od wspólnika (pożyczka taka nie stanowi bowiem wkładu kapitałowego).

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam, co następuje:

Zgodnie z art. 4 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm. określanej w dalszej części skrótem "ksh"), spółka osobowa to spółka jawna, spółka partnerska, spółka komandytowa i spółka komandytowo-akcyjna.

Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm., określanej w dalszej części skrótem "updop"), przepisy ustawy mają również zastosowanie do jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, z wyjątkiem spółek niemających osobowości prawnej.

Ponieważ spółka komandytowa jest osobową spółką prawa handlowego i tym samym nie posiada osobowości prawnej, z punktu widzenia prawa podatkowego podatnikami są poszczególni wspólnicy tej spółki. W przypadku wspólników będących osobami prawnymi odpowiednie zastosowanie znajdą zatem uregulowania zawarte w updop. Zgodnie z art. 5 ust. 1 updop, przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, z zastrzeżeniem art. 1 ust. 3, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy i praw majątkowych łączy się z przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do posiadanego udziału. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że udziały wspólników w przychodach są równe. Stosownie do art. 5 ust. 2 updop, analogiczne zasady, stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów, zwolnień i ulg podatkowych oraz obniżenia dochodu, podstawy opodatkowania lub podatku.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że z uwagi na transparentność podatkową spółki osobowej, przychód należny jest alokowany na poszczególnych wspólników w takiej proporcji, w jakiej wspólnicy partycypują w jej zyskach na podstawie zawartej umowy spółki. Podobnie ustala się wysokość kosztów uzyskania przychodów u każdego wspólnika, uwzględniając jednak te wydatki, które nie mogą stanowić kosztu podatkowego u danego wspólnika. Dopiero ustalone w powyższy sposób przychody i koszty z tytułu udziału w spółce niebędącej osobą prawną łączy się z pozostałymi przychodami i kosztami wspólnika (w tym z działalności gospodarczej) w celu opodatkowania określonego na ich podstawie dochodu.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 updop, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (nie wymienionych w art. 16 ust. 1 updop), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami musi wystąpić związek przyczynowo–skutkowy. Tak więc kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w zamkniętym katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów zawartym w art. 16 ust. 1 updop.

Stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 13 updop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek od własnego kapitału włożonego przez podatnika w źródło przychodów. Z regulacji tej wynika wprost, że dla podatnika podatku dochodowego od osób prawnych, który włożył kapitał w dane źródło przychodu wypłacone odsetki nie stanowią kosztów jego uzyskania.

Z sytuacją, w której podatnik będący wspólnikiem spółki osobowej uzyskuje odsetki od własnego kapitału włożonego w źródło przychodów mamy do czynienia przede wszystkim w dwóch przypadkach, a mianowicie gdy:

• podatnik udziela tej spółce pożyczki,
• podatnik otrzymuje odsetki od wkładów lub udziałów wniesionych do spółki jawnej (art. 53 ksh) lub komandytowej (art.103 ksh w związku z art. 53 ksh).
  
  

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca jest wspólnikiem spółki komandytowej, której zamierza udzielić oprocentowanej pożyczki.

Zatem na mocy art. 16 ust. 1 pkt 13 updop, pobierane przez Spółkę odsetki od pożyczki udzielonej spółce osobowej nie stanowią dla Niej kosztów uzyskania przychodów, gdyż stanowią one odsetki od własnego kapitału (w tym wypadku jest to pożyczka) włożonego przez Spółkę w źródło przychodu, którym jest działalność prowadzona w formie spółki komandytowej.

Reasumując powyższe, kwota wypłaconych przez spółkę komandytową odsetek od udzielonej pożyczki w części przypadającej na Spółkę – stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 13 updop – nie stanowi dla Niej kosztów uzyskania przychodów.

Stanowisko Spółki jest zatem nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.