Istota interpretacji:

Czy Spółka do kosztów uzyskania przychodu może zaliczyć odsetki od kredytu zaciągniętego na refinansowanie zainwestowanego w nieruchomości w tej części, w jakiej dotyczą one kredytu w części przypadającej na wykup hipoteki kontrahenta obciążającej nabywaną od niego nieruchomość?

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z dnia 12 sierpnia 2009 r. wezwano do ich uzupełnienia. Uzupełnienia wniosku dokonano w dniu 24 sierpnia 2009 r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca zawarł umowę kredytową z bankiem. Kredyt jest zgodnie z umową przeznaczony na refinansowanie kapitału zainwestowanego w nieruchomości, w tym w szczególności na: zakup od osób fizycznych przez Wnioskodawcę nieruchomości, działalność gospodarczą Wnioskodawcy, a także spłatę zobowiązań kredytowych zabezpieczonych hipotecznie na nieruchomościach stanowiących przedmiot zakupu jak wyżej. Zabezpieczenie hipoteczne dotyczyło osób fizycznych, które sprzedawały nieruchomości Wnioskodawcy. Umowę zawarto w dniu 7 marca 2007r., a jako okres spłaty przyjęto 300 miesięcy (25 lat).

W dniu 11 kwietnia 2007r. Wnioskodawca zawarł z w/w osobami porozumienie pisemne w sprawie spłaty zadłużenia, które dotyczyło tych osób. W porozumieniu tym Wnioskodawca występuje jako "Wierzyciel", natomiast osoby fizyczne jako "Dłużnicy".

Strony w preambule tego porozumienia zgodnie przyznały, że zgodnie z umową kredytową z dnia 7 marca 2007r. postanowiono część kredytu udzielonego przez bank Wierzycielowi przeznaczyć na spłatę kredytu hipotecznego zaciągniętego przez Dłużników ( zabezpieczeniem były nieruchomości, nabywane przez Wnioskodawcę również z kredytu z dnia 7 marca 2007r). Ze względu na bezsporne "wykupienie" długu hipotecznego Dłużników przez Wierzyciela (Wnioskodawcę) strony porozumienia, w jego 1 postanowiły, że: "Dłużnicy zobowiązują się solidarnie spłacić wobec Wierzyciela kwotę (...) oraz pokryć Wierzycielowi należne bankowi odsetki od wyżej wymienionej kwoty, jak też ponieść wszelkie koszty poniesione przez Wierzyciela z tego tytułu". Kwota wymieniona w cytowanym postanowieniu porozumienia odpowiada części kredytu zaciągniętego przez Wierzyciela (Wnioskodawcę), przeznaczonej na spłatę zadłużenia hipotecznego Dłużników i zarazem sprzedawców nieruchomości Wnioskodawcy. W 6 porozumienia stwierdzono, iż udzielenie kredytu Wierzycielowi przez bank w kwocie (...) bez spłaty kredytu Dłużników w związku z zabezpieczeniem hipotecznym nie byłoby możliwe. Ponadto z 2 porozumienia wynika, że Dłużnicy spłacą zadłużenie do końca 2011 r., a więc w okresie ok.4,5 roku, przy czym w porozumieniu nie określono sposobu spłaty zadłużenia, co jednoznacznie oznacza, że spłata może zostać dokonana nawet jednorazowo w dacie wymagalności. Faktycznie Dłużnicy spłacili już większą część zadłużenia. W sytuacji, gdy:

1. Wnioskodawca nie musi bankowi kredytującemu zwracać kwoty otrzymanej od Dłużników w czasie tego zwrotu, bo wobec banku wiążą go terminy spłat zupełnie niezależne od rozliczeń z Dłużnikami, a ze względu na zasady racjonalnej gospodarki woli środki otrzymane od Dłużników wydawać na bieżące potrzeby działalności gospodarczej,
2. Okres spłaty długu Wnioskodawcy wobec banku kredytującego (25 lat) jest znacznie dłuższy niż okres spłaty zadłużenia przez Dłużników na rzecz Wnioskodawcy (ok.4,5 roku) - w praktyce i zgodnie z regułami kodeksu cywilnego znaczna część odsetek dotyczących kredytu w części przeznaczonej na "wykup" zadłużenia hipotecznego Dłużników obciąży mimo wszystko Wnioskodawcę.

W uzupełnieniu wniosku Spółka wyjaśniła, że umowa kredytowa określała przeznaczenie kredytu na: zakup od osób fizycznych nieruchomości, działalność gospodarczą a także spłatę zobowiązań kredytowych zabezpieczonych hipotecznie na nieruchomościach kupowanych od osób fizycznych. Jeżeli więc w pytaniu Spółka wymieniła jedynie odsetki od kredytu jedynie w części przeznaczonej na wykup zadłużenia hipotecznego nabywanych nieruchomości, to jest oczywiste, że Spółka nie pytała o możliwość zaliczenia w koszty uzyskania przychodu całej kwoty odsetek, gdyż odsetki te dotyczą również części kredytu przeznaczonego na cel inny niż wykup długu hipotecznego. O pozostałą część odsetek Spółka nie pyta, bo ich kwalifikacja podatkowa jest dla Spółki oczywista: odsetki na działalność gospodarczą jako koszty finansowe bieżącej działalności są kosztami podatkowymi, podobnie jak odsetki od części kredytu przeznaczonej na zakup nieruchomości płatne po jej wprowadzeniu do użytkowania. Kwota kredytu otrzymanego na zakup nieruchomości obejmowała nie tylko wartość całej nieruchomości wraz z hipoteką, ale także nawet na bieżącą działalność gospodarczą. Spółka nabywając od osoby fizycznej nieruchomość zapłaciła tej osobie pełną kwotę wartości nabywanej nieruchomości. Zwrot kosztów wykupu zadłużenia hipotecznego przez osobę fizyczną następuje zgodnie z porozumieniem zawartym już po zapłacie za nabywaną nieruchomość.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Spółka do kosztów uzyskania przychodu może zaliczyć odsetki od kredytu zaciągniętego na refinansowanie zainwestowanego w nieruchomości w tej części, w jakiej dotyczą one kredytu w części przypadającej na wykup hipoteki kontrahenta obciążającej nabywaną od niego nieruchomość...

Zdaniem Spółki, ze stanu faktycznego wynika jednoznacznie, że spłata zadłużenia hipotecznego kontrahenta Wnioskodawcy była warunkiem koniecznym do udzielenia Wnioskodawcy kredytu dotyczącego jego działalności gospodarczej (w tym zakupu objętych hipoteką nieruchomości). Fakt ten prowadzi do wniosku, że sam fakt spłaty zadłużenia za kontrahenta ma związek z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy - służy zabezpieczeniu jego źródła przychodu. Jednocześnie Wnioskodawca nie zamierzał w stosunku do kontrahenta być "darczyńcą", wobec czego umówił się nim na zwrot wykupionego zadłużenia hipotecznego (porozumienie z 11 kwietnia 2007r). W sytuacji, gdy spłata zadłużenia wobec banku (obejmującego także wykupione zadłużenie hipoteczne kontrahenta) nie była zależna od sposobu zwrotu wykupionego zadłużenia hipotecznego przez kontrahenta, Wnioskodawca miał prawo rozporządzać zwrotem lub jego częściami w dowolny sposób i z tego korzystał. W praktyce więc całe zadłużenie wobec banku stało się zadłużeniem Wnioskodawcy. Podkreślić należy okoliczność, że zgodnie z kodeksem cywilnym od dłużnika można domagać się odsetek tylko za czas korzystania przez niego z kapitału wierzyciela. W efekcie znacznej części spłaty zadłużenia przez Dłużników na rzecz Wnioskodawcy z jednej strony oraz rozporządzania przez Wnioskodawcę środkami z tej spłaty na bieżące cele obrotowe z drugiej strony (czego prawo podatkowe nie zabrania) koszty finansowe kredytu (i to całej jego kwoty) obciążają w większości Wnioskodawcę.

W takiej sytuacji Wnioskodawca uważa, że odsetki od kredytu, których nie pokrył mu kontrahent, obciążając jego działalność, powinny być w całości traktowane jako koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. jak wyżej. Jednocześnie zdaniem Wnioskodawcy takiej sytuacji brak jest w wyłączeniach z kosztu uzyskania przychodu (nie wymienia jej katalog negatywny zawarty w art. 16 ust.1 w/w ustawy).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Z powyższego przepisu wynika, iż podatnik ma możliwość zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów pod warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć bezpośredni lub pośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Ponadto wydatek ten nie może znajdować się w grupie wydatków określonych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy jako niestanowiących kosztów uzyskania przychodów.

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz nie zapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów). Zatem odsetki od kredytu nie mogą obciążać kosztów podatkowych, jeżeli nie zostały jeszcze faktycznie zapłacone.

Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, iż w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych przewidziano szczególny tryb kwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów odsetek od zobowiązań.

Należy stwierdzić, że co do zasady, odsetki od zaciągniętego kredytu będą stanowiły koszty uzyskania przychodów w momencie ich zapłaty, o ile zaciągnięty przez Spółkę kredyt będzie miał bezpośredni lub pośredni wpływ na wysokość uzyskanego przychodu.

Skoro kredyt został zaciągnięty na refinansowanie kapitału zainwestowanego w nieruchomości, w tym w szczególności na: zakup od osób fizycznych przez Wnioskodawcę nieruchomości, działalność gospodarczą Wnioskodawcy, a także spłatę zobowiązań kredytowych zabezpieczonych hipotecznie na nieruchomościach stanowiących przedmiot zakupu, to odsetki od kredytu zaciągniętego na refinansowanie w części przypadającej na wykup hipoteki kontrahenta obciążającej nabywaną od niego nieruchomość, Spółka będzie mogła zaliczyć w momencie zapłaty do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11 ww. ustawy.

Stanowisko Spółki należy zatem uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.