Istota interpretacji:

Czy w przypadku wcześniejszego rozwiązania przez bank umowy najmu lokalu w którym dokonano adaptacji (roboty budowlane), a zgodnie z umową najmu wartość robót w przypadku jej wypowiedzenia przez bank nie zostanie zwrócona przez wynajmującego, nieumorzona wartość inwestycji w obcym środku trwałym stanowi koszt uzyskania przychodu?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca prowadzi działalność bankową. Dla celów prowadzenia działalności wynajął zgodnie z umową najmu z dnia 01 marca 2005 r. lokal na czas nieokreślony. W lokalu na koszt Banku wykonano prace adaptacyjne /roboty budowlane/. Poniesione nakłady na adaptację lokalu potraktowano jako inwestycję w obcym środku trwałym i amortyzowano stawką w wysokości 10%. W m-cu kwietniu 2009 r. Bank wypowiedział umowę najmu lokalu. Zgodnie z umową w przypadku wcześniejszego jej rozwiązania, najemcy nie przysługuje zwrot poniesionych nakładów na adaptację lokalu. Bank nie dokonał fizycznej likwidacji wykonanych robót adaptacyjnych, a nieumorzoną wartość inwestycji w obcym środku trwałym zaliczył do kosztów uzyskania przychodów.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w przypadku wcześniejszego rozwiązania przez Bank umowy najmu lokalu, w którym dokonano adaptacji (roboty budowlane), a zgodnie z umową najmu wartość robót w przypadku jej wypowiedzenia przez Bank nie zostanie zwrócona przez wynajmującego, nieumorzona wartość inwestycji w obcym środku trwałym stanowi koszt uzyskania przychodu...

Zdaniem wnioskodawcy ww. nieumorzona wartość inwestycji w obcym środku trwałym stanowi koszt uzyskania przychodów. Straty powstałe w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych są bowiem kosztem uzyskania przychodów, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą z innych przyczyn niż zmiana rodzaju działalności, a taka zmiana w przypadku Banku nie nastąpiła.

Na potwierdzenie swojego stanowiska Wnioskodawca wskazał, na wyrok NSA z dnia 4 listopada 2008 r. (sygn. II FSK 1035/07) oraz wyrok WSA w Gdańsku 16 kwietnia 2009 r. (sygn. I SA/Gd 194/09).

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam, co następuje:

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), określanej w dalszej treści skrótem "ustawa o pdop", kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy.

Zatem, aby uznać wydatek za koszt uzyskania przychodów, muszą być spełnione warunki:

1. poniesiony wydatek musi mieć bezpośredni lub pośredni wpływ na powstanie przychodu z działalności gospodarczej, albo
2. poniesiony wydatek musi mieć wpływ na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów,
3. wydatek nie może znajdować się w katalogu kosztów negatywnych określonych w art. 16 ustawy.
   
   

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o pdop kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

Specyficzną kategorię środków trwałych podlegających amortyzacji stanowią inwestycje w obcych środkach trwałych, o których mowa w art. 16a ust. 2 pkt 1 ww. ustawy.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o pdop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.

Warunkiem zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów nieumorzonej wartości środka trwałego jest jego faktyczna likwidacja np. w formie demontażu poniesionych nakładów. Z czynności tej sporządza się protokół fizycznej likwidacji, który oznacza zakończenie procesu likwidacji środka trwałego. Rozwiązanie umowy jak również wycofanie z ewidencji środka trwałego, nie oznacza, że miała miejsce jego fizyczna likwidacja. Jednocześnie należy zauważyć, iż z momentem postawienia środka trwałego w stan likwidacji (wycofania z ewidencji bilansowej) u podatnika amortyzującego dotychczas taki środek trwały nie dochodzi do jego likwidacji, rozumianej jako jego zużycie (zniszczenie), lecz do zaprzestania jego użytkowania dla celów prowadzonej działalności. W tym momencie następuje utrata związku przyczynowo - skutkowego między wydatkami związanymi z tym środkiem trwałym, a przychodami. Niezamortyzowana wartość składnika majątku trwałego nie podlega zaliczeniu w ciężar kosztów uzyskania przychodów, ponieważ odpisy te nie spełniają generalnej zasady wynikającej z treści art. 15 ust. 1 ustawy o pdop, gdyż środek trwały przestaje być wykorzystywany w działalności.

Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę wynika, iż nie dokonano demontażu poniesionych nakładów, zatem brak podstaw do zaliczenia nieumorzonej wartości środka trwałego do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o pdop.

Reasumując, stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 02 lipca 2009r. – jest nieprawidłowe.

Odnosząc się do powoływanych we wniosku orzeczeń sądu stwierdzić należy, że zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego interpretację.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a 35-016 Rzeszów po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.