Istota interpretacji:

"Czy ograniczenie zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 60 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dotyczy wyłącznie odsetek od pożyczek, czy należy je interpretować w sposób szerszy i zastosować również do odsetek od zobowiązań handlowych, finansowych, tj. czy kosztem uzyskania przychodów są wszystkie zapłacone odsetki udziałowcowi w pełnej wysokości, z wyłączeniem odsetek od pożyczek?"

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka otrzymała w marcu 2008 roku pożyczkę w kwocie 12.000.000,00 zł od swojego udziałowca, który posiada 100% udział w jej kapitale zakładowym, który wynosi 50.000,00 zł. W 2008 roku Spółka spłaciła kwotę 11.000.000,00 zł (kapitał). Natomiast w dniu 09 marca 2009 roku uregulowała odsetki w kwocie 487.041,17zł. Stan zadłużenia z tytułu pożyczki na dzień spłaty odsetek wynosił 1.000.000,00 zł. Spółka nadmienia, że na dzień spłaty odsetek posiadała również inne zobowiązania wobec swego udziałowca np. handlowe, z tytułu niewypłaconej dywidendy. Kierując się ograniczeniem zawartym w art. 16 ust. 1 pkt 60 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych do kosztów uzyskania przychodów miesiąca marca 2009 roku Spółka zaliczyła spłacone odsetki od w/w pożyczki w kwocie 73.056,18 zł.

Sposób wyliczenia jest następujący : trzykrotność kapitału zakładowego - 150.000,00 zł

Wartość zadłużenia z tytułu pożyczki na dzień spłaty odsetek - 1.000.000,00 zł

Udział procentowy trzykrotności kapitału w zadłużeniu z tytułu pożyczki - 15%

487.041,17 x 15% = 73.056,18 - koszty uzyskania przychodów, 413.984,99 - koszty nie stanowiące kosztów uzyskania przychodów.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy ograniczenie zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 60 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dotyczy wyłącznie odsetek od pożyczek, czy należy je interpretować w sposób szerszy i zastosować również do odsetek od zobowiązań handlowych, finansowych, tj. czy kosztem uzyskania przychodów są wszystkie zapłacone odsetki udziałowcowi w pełnej wysokości, z wyłączeniem odsetek od pożyczek...

Zdaniem Spółki art. 16 ust. 1 pkt 60 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wprowadza ograniczenie dotyczące jedynie odsetek od pożyczek. Dlatego też odsetki handlowe, od zobowiązań finansowych zapłacone udziałowcowi stanowią koszty uzyskania przychodów w pełnej kwocie. Jedyny warunek jaki musi zostać spełniony, to dokonanie zapłaty.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. dalej "updop"), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11 updop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz nie zapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów).

Na mocy art. 16 ust. 1 pkt 60 updop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek od pożyczek (kredytów) udzielonych spółce przez jej udziałowca (akcjonariusza) posiadającego nie mniej niż 25% udziałów (akcji) tej spółki albo udziałowców (akcjonariuszy) posiadających łącznie nie mniej niż 25% udziałów (akcji) tej spółki, jeżeli wartość zadłużenia spółki wobec udziałowców (akcjonariuszy) tej spółki posiadających co najmniej 25% udziałów (akcji) i wobec innych podmiotów posiadających co najmniej 25% udziałów w kapitale takiego udziałowca (akcjonariusza) osiągnie łącznie trzykrotność wartości kapitału zakładowego spółki - w części, w jakiej pożyczka (kredyt) przekracza tę wartość zadłużenia, określoną na dzień zapłaty odsetek.

Ustawodawca w sposób szczególny zdefiniował pojęcie pożyczki, użyte w tym przepisie. W myśl art. 16 ust. 7b updop, przez pożyczkę, o której mowa w ust. 1 pkt 60 i 61 oraz w ust. 7, rozumie się każdą umowę, w której dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy; przez pożyczkę tę rozumie się także emisję papierów wartościowych o charakterze dłużnym, depozyt nieprawidłowy lub lokatę.

Unormowanie art. 16 ust. 1 pkt 60 updop ogranicza zatem możliwość ujęcia w kosztach uzyskania przychodów dwóch rodzajów wydatków:

1. odsetek od pożyczek,
2. odsetek od kredytów.
   
   

Jak wskazano powyżej, ustawodawca wskazał co należy rozumieć pod pojęciem pożyczki, o której mowa w omawianym art. 16 ust. 1 pkt 60 updop.

Jednocześnie nie zdefiniował w sposób szczególny pojęcia "kredytu", użytego w treści interpretowanego przepisu. Ustalając znaczenie tego terminu, należy odnieść się do legalnej definicji umowy kredytu zawartej w art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665 ze zm.). W myśl tego unormowania, przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż stanowisko Spółki odnośnie braku zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 60 updop do odsetek od innych zobowiązań cywilnoprawnych niż odsetki od pożyczek należy uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Nadmienia się iż w sprawie będącej przedmiotem pytania oznaczonego we wniosku Nr 1 wydano odrębną interpretację indywidualną.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.