Istota interpretacji:

Czy wartość początkowa znaku towarowego wnoszonego w formie aportu do spółki komandytowej będzie równa wartości tego znaku ustalonej przez wspólników na dzień wniesienia wkładu nie wyższej niż jego wartość rynkowa?

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie hurtowej i detalicznej sprzedaży materiałów budowlanych.

Spółka posiada niewprowadzony do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych znak towarowy. Znak towarowy został zarejestrowany w Urzędzie Patentowym i wydana została decyzja o udzieleniu prawa ochronnego na ten znak. Na podstawie umów licencyjnych Spółka przenosi prawa do korzystania ze znaku towarowego na rzecz swoich akcjonariuszy.

Spółka planuje reorganizację swojej działalności, w szczególności poprzez usprawnienie administrowania i zarządzania posiadanym znakiem towarowym oraz udzielonymi licencjami. Powyższy cel ma zostać osiągnięty poprzez przekazanie administrowania i zarządzania przedmiotowym znakiem i umowami licencyjnymi do utworzonej w tym celu spółki komandytowej. Wskazana spółka komandytowa, w której Spółka stanie się komandytariuszem, zostanie utworzona wraz ze spółką z ograniczoną odpowiedzialnością.

W ramach planowanej reorganizacji Spółka wniesie do spółki komandytowej w formie wkładu niepieniężnego posiadane prawa do znaku. Przedmiot wkładu nie będzie stanowił przedsiębiorstwa ani jego zorganizowanej części.

Spółka będzie w zakresie prowadzonej działalności korzystać ze znaku towarowego posiadanego przez spółkę komandytową i będzie ponosić z tego tytułu opłaty na rzecz tej spółki.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy wartość początkowa znaku towarowego wnoszonego w formie aportu do spółki komandytowej będzie równa wartości tego znaku ustalonej przez wspólników na dzień wniesienia wkładu nie wyższej niż jego wartość rynkowa...

Zdaniem Wnioskodawcy, z uwagi na fakt, iż spółka osobowa nie posiada osobowości prawnej, z punktu widzenia prawa podatkowego podatnikami podatku dochodowego z tytułu udziałów w zyskach spółki osobowej są jej poszczególni wspólnicy.

Zatem w zależności od tego czy wspólnicy są osobami fizycznymi czy osobami prawnymi zastosowanie mają odpowiednio przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn. zm., dalej: ustawa o PDOP) lub ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm., dalej: ustawa o PDOF).

Zasada ta została potwierdzona w przepisach ustawy o PDOP. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o PDOP, m.in. przychody z udziałów w spółce niebędącej osobą prawną łączy się z przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do posiadanego udziału.

Jednakże, postanowienia ustawy o PDOP nie zawierają szczególnych regulacji odnoszących się do określenia wartości początkowej wartości niematerialnych i prawnych wnoszonych w formie aportu do spółek osobowych. Ustawa o PDOP przedstawia jedynie sposób określenia wartości wnoszonego wkładu w formie aportu do spółek kapitałowych.

Natomiast kwestia określenia wartości początkowej wartości niematerialnych i prawnych wnoszonych w formie aportu do spółki osobowej została uregulowana w ustawie o PDOF. Zgodnie z przepisem art. 22g ust. 1 pkt 4 tej ustawy wartością początkową wkładu niepieniężnego wnoszonego w formie aportu do spółki cywilnej lub osobowej spółki handlowej będzie jego wartość ustalona przez wspólników na dzień wniesienia wkładu lub udziału, nie wyższa od jego wartości rynkowej z dnia wniesienia wkładu.

W świetle powyższego, zdaniem Spółki, wartość początkową wnoszonego znaku towarowego powinna stanowić jego wartość określona w umowie spółki komandytowej, nie wyższa jednak niż wartość rynkowa tego znaku.

Prezentowane stanowisko znalazło potwierdzenie w interpretacjach organów podatkowych, które stwierdziły, że do ustalenia wartości początkowej wnoszonych w formie aportu środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych należy stosować przepisy ustawy

o PDOF (Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 19 marca 2009 r., IBPBI/2/423-320/09/AM).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach ul. Prosta 10 po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.

Referencje