Istota interpretacji:

"Czy różnica w kwocie 135.921,64 zł. wynikająca ze sprzedaży wierzytelności obcej za cenę niższą niż cena zakupu, może być zaliczona przez Spółkę, prowadzącą działalność w zakresie obrotu wierzytelnościami, jako koszt uzyskania przychodu uzyskanego ze sprzedaży tej wierzytelności?"

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny :

Spółka w zakresie swojej działalności wykonuje również pozostałą działalność finansową -polegającą na obrocie wierzytelnościami. W styczniu 2008 r. na podstawie umowy przelewu wierzytelności dokonała jako cedent sprzedaży wcześniej nabytych wierzytelności o łącznej wartości 255.921,64 zł. za cenę 120.000,00 zł na rzecz cesjonariusza.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

Czy różnica w kwocie 135.921,64 zł wynikająca ze sprzedaży wierzytelności obcej za cenę niższą niż cena zakupu, może być zaliczona przez Spółkę, prowadzącą działalność w zakresie obrotu wierzytelnościami, jako koszt uzyskania przychodu uzyskanego ze sprzedaży tej wierzytelności...

Zdaniem Spółki do przychodów uzyskanych z tytułu sprzedaży wierzytelności mają zastosowanie postanowienia art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), w myśl których, za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 39 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności, chyba że wierzytelność ta uprzednio, na podstawie art. 12 ust. 3, została zarachowana jako przychód należny.

Wierzytelność kupowana jest po to, aby osiągnąć przychód z tytułu jej wyegzekwowania bądź dalszej sprzedaży. Potwierdza to stanowisko Ministerstwa Finansów wyrażone w piśmie z 23 kwietnia 1997 r. (nr PO 3-IP-722-218/97) oraz z 29 lutego 1996 r. (nr PO-3-722-7/HS/96). Tak więc u nabywcy wierzytelności, przychód powstaje w momencie jej wyegzekwowania bądź dalszej sprzedaży.

W przypadku sprzedaży wierzytelności, występuje przychód należny, wynikający z czynności Spółki wykonanej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Sprzedając nabytą uprzednio wierzytelność, Spółka wykazuje przychód z tego tytułu, choćby nie został on faktycznie otrzymany (nie nastąpiła jeszcze zapłata). Wydatek poniesiony na nabycie tej wierzytelności, staje się więc kosztem uzyskania przychodu, stosownie do art. 15 ust. 1 i 4 ww. ustawy, dopiero z chwilą uzyskania przychodów z tej wierzytelności tj. w dacie zawarcia transakcji sprzedaży.

Spółka uzyskując przychód zgodnie z art. 12 ust. 3 ww. ustawy, może stratę w kwocie 135.921,64 zł z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 39 ww. ustawy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, bowiem wydatek na nabycie wierzytelności może być kosztem podatkowym dopiero w momencie osiągnięcia przychodu (wyegzekwowania wierzytelności, bądź jej odsprzedaży). Pogląd taki wyraziło również Ministerstwo Finansów w piśmie z 28 marca 1996 r. (nr PO 2/4-8010-01407/94).

Osoby prawne prowadzące księgi handlowe, mają obowiązek przyporządkowywania kosztów określonym przychodom. Zdaniem Spółki, działalność polegająca na obrocie wierzytelnościami, podlega takim samym zasadom kwalifikowania wydatków do kosztów jak "normalna" działalność handlowa. Celem nabycia wierzytelności jest osiągnięcie zysku - poprzez ich wyegzekwowanie bądź dalszą sprzedaż. Można więc uznać, iż stanowią one swego rodzaju towar, nabyty w celu osiągnięcia przychodu.

Gdy wierzytelność zostaje sprzedana za niższą kwotę niż zapłacona przy jej nabyciu, Spółka poniesie na tej transakcji stratę. Spółka rozliczając podatkowo tą transakcję, do kosztów uzyskania przychodów zalicza wydatek na nabycie wierzytelności. Stosuje się więc tu ogólne zasady ustalania dochodu (straty) - wydatek na nabycie jest kosztem, a kwota uzyskana ze sprzedaży - przychodem.

Co do zasadności zaliczenia wydatku na nabycie wierzytelności w całości do kosztów nie powinno być wątpliwości nawet wtedy, gdy zostanie ona sprzedana za niższą kwotę niż cena jej zakupu. Jak bowiem stwierdził NSA w wyroku z 19 maja 1999 r. (sygn. akt SA/Sz 1045/98), "celem każdej działalności gospodarczej jest dążenie do osiągnięcia zysku (...) jednak nie sposób z tego wyprowadzić prostego wniosku, że zysk taki musi wynikać zawsze z każdej indywidualnej operacji gospodarczej, niezależnie od czasu i warunków, w jakich jest przeprowadzana".

Z powyższego wynika, że strata ze sprzedaży zakupionej, obcej wierzytelności jest ustalana w inny sposób niż strata ze sprzedaży wierzytelności własnej, tj. wynikającej z wierzytelności powstałej ze sprzedaży towarów i usług w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jednakże wywołuje tożsamy skutek rozliczenia wyniku podatkowego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zakres przedmiotowy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych określają przepisy art. 7 ust. 1 i 2, art. 10, art. 11 oraz art. 21 i art. 22 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. określanej dalej jako "ustawa o pdop"). Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o pdop przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów z jakich dochód ten został osiągnięty; w wypadkach, o których mowa w art. 21 i 22, przedmiotem opodatkowania jest przychód. Jedynie w przypadkach, o jakich mowa w art. 21 i 22 przedmiotem opodatkowania jest przychód.

Z art. 7 ust. 2 ustawy o pdop wynika, że dochodem jest, z zastrzeżeniem art. 10 i 11, nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym; jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą.

Przepisy art. 10 i art. 11 ustawy o pdop są unormowaniami szczegółowymi, w których ustawodawca jednoznacznie określił, co stanowi dochód w ściśle w nich określonych przypadkach, wśród których nie wymieniono sprzedaży wierzytelności.

Również w przepisach art. 21 i art. 22 ustawy o pdop nie wymieniono sprzedaży wierzytelności jako czynności objętych opodatkowaniem przychodu. Należy więc stwierdzić, że przepisy prawa podatkowego nie przewidują żadnych szczególnych dochodów (strat) ze sprzedaży praw majątkowych. W kwestii tej obowiązuje więc ogólna zasada, zgodnie z którą dochodem jest nadwyżka sumy przychodów z danego źródła nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym, gdy koszty te przekroczą sumę przychodów (różnica jest stratą).

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż na podstawie umowy przelewu wierzytelności (cesji) wnioskodawca dokonał jako cedent sprzedaży wcześniej nabytych wierzytelności o łącznej wartości 255.921,64 zł. za cenę 120.000,00 zł na rzecz cesjonariusza. W sytuacji, gdy cena sprzedaży wierzytelności jest niższa do wartości nominalnej wierzytelności, to w wyniku zawarcia takiej umowy zbywca ponosi stratę.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o pdop przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. A zatem sprzedając wierzytelność na rzecz cesjonariusza Spółka uzyskała przychód w momencie otrzymania od niego zapłaty.

W przedmiotowej sprawie nie będą miały zastosowania przepisy art. 12 ust. 3 i art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o pdop. W myśl art. 12 ust. 3 ustawy o pdop, za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Przychód należny, o którym mowa w tym przepisie odnosi się do świadczeń (usług) spełnianych (wykonanych). Fakt podpisania cesji wierzytelności zasady tej w żaden sposób nie wypełnia. A zatem nie może być mowy o przychodzie należnym, o którym mowa w art. 12 ust. 3 ustawy o pdop, w momencie zawarcia umowy cesji wierzytelności.

Stąd nie może mieć zastosowania w przedmiotowym stanie faktycznym przepis art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o pdop, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności, chyba że wierzytelność ta uprzednio, na podstawie art. 12 ust. 3, została zarachowana jako przychód należny.

Treść wskazanego przepisu wskazuje bowiem, iż warunkiem wstępnym uznania tego typu straty za koszt uzyskania przychodów jest uprzednie zaliczenie wierzytelności do przychodów należnych, do czego w myśl powyższych uregulowań nie doszło.

Biorąc pod uwagę powyższe, należy wskazać, iż strata na sprzedaży wierzytelności w omawianym przypadku może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych, tj. w sposób określony w art. 7 ust. 2 ustawy o pdop.

Stanowisko Spółki należy zatem uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.