Istota interpretacji:

W którym momencie można zaliczyć wydatki związane z wyceną udziałów, ogłoszeń itp. do kosztów uzyskania przychodów w przypadku gdy nie dojdzie do ich sprzedaży na skutek niezgłoszenia się inwestorów lub złożenia przez nich niesatysfakcjonujących ofert?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka zamierza zbyć udziały. Proces sprzedaży udziałów przebiega etapowo:

1. Wycena udziałów.
2. Poszukiwanie inwestora (wysłanie zapytań do inwestorów, ogłoszenia itp.)
3. Negocjacje z inwestorem (cena, pakiet socjalny, pakiet inwestycyjny itp.)
4. Podjęcie uchwały przez zarząd spółki o sprzedaży lub w przypadku złożenia przez inwestorów niesatysfakcjonujących ofert o przerwaniu procesu sprzedaży.

W związku z ww. sprzedażą spółka ponosi wydatki na wycenę udziałów, na ogłoszenia itp.

W związku z powyższym zadano m. in. następujące pytanie:

W którym momencie można zaliczyć wydatki związane z wyceną udziałów, ogłoszeń itp. do kosztów uzyskania przychodów w przypadku gdy nie dojdzie do ich sprzedaży na skutek niezgłoszenia się inwestorów lub złożenia przez nich niesatysfakcjonujących ofert...

Zdaniem Spółki, w przypadku gdy nie dojdzie do sprzedaży udziałów na skutek niezgłoszenia się inwestorów lub złożenia niesatysfakcjonujących ofert można te wydatki potraktować jako koszty uzyskania przychodów w momencie podjęcia uchwały o przerwaniu procesu sprzedaży udziałów.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm. - określanej w dalszej części skrótem "ustawa o pdop"), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest zatem poniesienie go w celu osiągnięcia przychodu, przy czym każdy wydatek poza wyraźnie wskazanym w ustawie - wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodu. Wyrażenie "w celu osiągnięcia przychodów" oznacza bowiem, że wydatek musi być poniesiony w taki sposób, by racjonalnie działający przedsiębiorca mógł spodziewać się z dużym prawdopodobieństwem uzyskania przychodu, na realizację celu prowadzonej działalności gospodarczej, a więc osiągnięcia dochodu.

Należy przy tym zaznaczyć, że koszty podatkowe ponoszone przez podmiot gospodarczy podzielić można na koszty bezpośrednie i koszty pośrednie. Do kosztów pośrednich zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje prawidłowe funkcjonowanie podmiotu gospodarczego. Jest to wówczas koszt ogólny działalności gospodarczej. Aby określić czy dany koszt jest bezpośrednio związany z przychodem, należy rozstrzygnąć czy istnieje możliwość powiązania tego wydatku z przychodem osiągniętym w roku podatkowym.

W przypadku kosztów innych niż bezpośrednio związanych z przychodami zastosowanie ma art. 15 ust. 4d ustawy o pdop który stanowi, iż koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

W przypadku kosztów, których nie można powiązać bezpośrednio i funkcjonalnie z określonym przychodem, właściwym momentem zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów będzie – zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy – data ich poniesienia.

Skoro Spółka nie ma możliwości powiązać konkretnych kosztów z konkretnymi przychodami, w myśl zasady przewidzianej w art. 15 ust. 4 ustawy o pdop, to wymienione wydatki winna uznać za koszty pośrednie i zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o pdop zaliczyć do kosztów w dacie ich poniesienia.

Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o pdop (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008 r.) za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Od 1 stycznia 2009 r. przepis ten brzmi: za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Należy przy tym podkreślić, iż przedmiotowe wydatki powinny być racjonalnie uzasadnione co do zasady i co do wielkości oraz odpowiednio udokumentowane.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-512 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.