Istota interpretacji:

Czy Spółka może wstępną opłatę leasingowa zaliczyć jednorazowo do kosztów podatkowych w dacie jej poniesienia?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Przedmiotem działalności Spółki jest prowadzenie usług rozrywkowych w zakresie organizowania gier na automatach losowych o niskich wygranych (PKD 9271). Podstawą prawną, w oparciu o którą prowadzi działalność w wyżej wymienionym zakresie jest ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. nr 4 poz. 27 z późniejszymi zmianami). Działalność prowadzi na terenie całego kraju w 16 województwach poprzez siedem oddziałów. W bieżącym roku (2008) w miesiącu czerwcu i październiku Spółka zawarła dwie umowy leasingu operacyjnego (odpisów amortyzacyjnych dokonuje leasingodawca) oraz zamierza w najbliższym okresie zawrzeć następne. Przedmiotem umów są samochody osobowe i ciężarowe wykorzystywane w prowadzonej działalności. Zgodnie z zawartymi umowami Spółka uiściła opłaty wstępne w wysokościach 10% i 17,6% wartości przedmiotu umowy. Ponadto uiszcza comiesięczne raty czynszowe oraz ubezpieczeniowe przedmiotów umów leasingowych. Bez uiszczenia opłaty wstępnej nie wydano by przedmiotu leasingu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Spółka może wstępną opłatę leasingowa zaliczyć jednorazowo do kosztów podatkowych w dacie jej poniesienia...

Zdaniem Spółki, można zaliczyć do kosztów jednorazowo wstępną opłatę leasingowa w dacie jej poniesienia. Wynika to z regulacji prawnych dotyczących umowy leasingu. Przepisy ustaw podatkowych normując skutki podatkowe dla obu stron leasingu odsyłają do odpowiednich przepisów kodeksu cywilnego, które regulują skutki umowy nazwanej, jaka w rozumieniu kodeksu jest umowa leasingu. Dla skutków podatkowych znaczenie ma moment, w którym można powiedzieć, że umowa została zawarta. Moment ten definiowany jest przez zaistnienie następujących przesłanek:

• zobowiązanie się leasingodawcy do nabycia rzeczy;
• oddanie rzeczy korzystającemu do używania;
• zobowiązanie się leasingobiorcy do zapłaty wynagrodzenia w ratach na rzecz leasingodawcy.

A zatem, ze skutkami prawnymi zawarcia umowy leasingu mamy do czynienia wówczas, gdy leasingodawca wyda rzecz leasingobiorcy, a to oznacza, że umowę można uznać za skutecznie zawartą dopiero w momencie wydania przedmiotu umowy. W takim stanie rzeczy uznać należy, że dopiero od tego momentu można mówić, że trwa okres umowy, w którym leasingobiorca zobowiązał się do uiszczenia rat czynszowych na rzecz leasingodawcy. A zatem opłata wstępna nie odnosi się do całego okresu umowy leasingu, a jedynie warunkuje możliwość korzystania z przedmiotu umowy poprzez leasingobiorcę. W takich okolicznościach opłata ta stanowi koszt uzyskania przychodu w tym roku podatkowym, w którym została poniesiona. Opłaty ustalone w umowie, które są ponoszone przez leasingobiorcę stanowią dla niego koszt podatkowy. Do umów leasingu odnoszą się te opłaty, które są ponoszone w podstawowym okresie ich trwania. Oznacza to, że opłaty ponoszone przed tym okresem jako samoistne nie mogą być uznane za dotyczące tego okresu, co jest warunkiem koniecznym do proporcjonalnego zaliczenia ich do kosztów w poszczególnych latach podatkowych.

Takie stanowisko zajmują również sądy administracyjne (np wyrok WSA z 17 czerwca 2008r, sygn. akt III SA/Wa 24/08, wyrok WSA z 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 221/08). Sądy w wyrokach podkreślały, że opłata wstępna warunkuje możliwość wydania przedmiotu leasingu, a więc jej poniesienie jest niezbędne do korzystania z leasingowanej rzeczy przez leasingobiorcę.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam co następuje:

Zasady opodatkowania stron umowy leasingu podatkiem dochodowym od osób prawnych reguluje rozdział 4a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) określonej w dalszej części skrótem updop.

Zgodnie z art. 17a pkt 1 updop ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu – rozumi e się przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej "finansującym", oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej "korzystającym", podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty.

Na podstawie art. 17b ust. 1 updop opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2, jeżeli umowa ta spełnia następujące warunki:

1. została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 10 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości, oraz
2. suma ustalonych w niej opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.
   
   

Jest to umowa potocznie określana jako umowa leasingu operacyjnego.

W myśl art. 17b ust. 2 updop jeżeli jednak finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu korzysta ze zwolnień w podatku dochodowym przysługujących na podstawie:

1. art. 6,
2. przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych,
3. art. 23 i 3

• do umowy tej stosuje się zasady opodatkowania określone w art. 17f-17h.
  
  

Biorąc pod uwagę powyższe, jeżeli przedmiotowa umowa zawarta przez Spółkę spełnia warunki określone w art. 17b ust. 1 ww. ustawy oraz finansujący nie korzysta z wymienionych w ust. 2 zwolnień, wówczas wszystkie opłaty ustalone w umowie leasingu w podstawowym okresie umowy, w tym wstępna opłata leasingowa, mogą stanowić koszt uzyskania przychodu. Cytowany powyżej przepis nie precyzuje, w którym momencie korzystający winien zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wynikające z umowy leasingu opłaty. Rozstrzygając kwestię momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wstępnej raty leasingowej, należy brać pod uwagę ogólne zasady potrącania kosztów, które zostały uregulowane w art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 updop kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 4 ww. ustawy koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c. W myśl natomiast art. 15 ust. 4d updop koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Wstępnej opłaty leasingowej nie można bezpośrednio powiązać z konkretnymi przychodami osiąganymi przez podatnika, gdyż jest ona uiszczana jednorazowo przy podpisywaniu umowy leasingowej przed wydaniem przedmiotu leasingu, a jej zapłata jest warunkiem koniecznym do rozpoczęcia realizacji umowy leasingu. Wstępna opłata leasingowa, pomimo że ponoszona jest jednorazowo, dotyczy ściśle określonego okresu wynikającego z umowy leasingu. Tak więc zgodnie z art. 15 ust. 4d updop podlega rozliczeniu proporcjonalnie do długości okresu którego dotyczy, tj. okresu trwania umowy leasingu.

Stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 09 grudnia 2008 r. jest zatem nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ul. Rakowicka 10 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.