Istota interpretacji:

1. Czy zwrot podatku należy rozpoznać jako przychód z działalności gospodarczej w dacie uznania rachunku bankowego, czy też zwrot będzie się wiązał z koniecznością pomniejszenia kosztów amortyzacji o kwotę wynikającą z proporcji zwróconego VAT do wartości początkowej (uwzględniającej zapłacony VAT)? 2. Jeśli zwrot podatku stanowi przychód, to czy w sytuacji, gdy Spółka prowadzi działalność zwolnioną z opodatkowania na podstawie pozwolenia na działalność w specjalnej strefie ekonomicznej (art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) otrzymany VAT będzie również korzystał ze zwolnienia, czy będzie podlegał opodatkowaniu? 3. Czy odsetki otrzymane w związku z nieterminowym zwrotem VAT są zwolnione z opodatkowania, czy tez stanowią przychód z działalności gospodarczej podlegający opodatkowaniu?

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 roku w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 15 sierpnia 2009 r. (data wpływu 20 sierpnia 2009 r.), uzupełnionym pismem z dnia 19 listopada 2009 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie korekty wartości początkowej nabytego za granicą środka trwałego o zwrot podatku od wartości dodanej –jest nieprawidłowe.

W dniu 20 sierpnia 2009 r. złożono ww. wniosek, uzupełniony pismem z dnia 19 listopada 2009 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie korekty wartości początkowej nabytego za granicą środka trwałego o zwrot podatku od wartości dodanej.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka dokonała w 2007 r. zakupu od kontrahenta z Malezji urządzeń produkcyjnych (formy wtryskowe). Wprowadzenie zaimportowanych form na obszar celny Unii Europejskiej zostało dokonane w Hiszpanii, w związku z czym Spółka była zobowiązana do zapłaty zobowiązań celno-podatkowych (cło i podatek od wartości dodanej – VAT) zgodnie z regulacjami kraju dokonania odprawy celnej. Ponieważ urządzenia nie zostały bezpośrednio po zaimportowaniu przemieszczone do Polski (przed przywiezieniem do Polski były używane na terytorium Hiszpanii przez okres roku) Spółka nie mogła określić, czy istniało prawo do odliczenia VAT (wystąpienia o zwrot VAT zapłaconego) szczególnie, że w praktyce decyzje wydawane przez tamtejsze władze podatkowe mają charakter uznaniowy. W związku z powyższym Spółka zwiększyła o kwotę zapłaconego VAT wartość początkową form i po rozpoczęciu ich używania zaczęła je amortyzować. W styczniu 2008 r. Spółka wystąpiła do władz hiszpańskich z wnioskiem o zwrot VAT. Procedura zwrotu przedłużyła się i w efekcie zwrot dokonany został na rachunek Spółki w maju 2009 r. wraz z odsetkami należnymi z tytułu zwłoki.

Formy zlokalizowane w Hiszpanii były wykorzystywane do produkcji elementów plastikowych obudowy telewizorów dla Spółki. Po wyprodukowaniu materiały były dostarczane do zakładu Spółki i zużywane do produkcji telewizorów. Spółka nie sprzedawała wyprodukowanych elementów ani na terytorium Hiszpanii, ani żadnego innego kraju Unii Europejskiej.

Spółka nie posiada i nie posiadała na terytorium Hiszpanii zakładu w rozumieniu art. 5 polsko-hiszpańskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Formy wtryskowe zostały zakupione w czerwcu 2007 r., dostarczone do Hiszpanii w lipcu 2007 r., rozpoczęcie używania nastąpiło w styczniu 2008 r., naliczanie amortyzacji rozpoczęto od lutego 2008 r.

Ze względu na brak znajomości przepisów obowiązujących na terenie Hiszpanii w zakresie rozliczania i zwrotu podatku od wartości dodanej, Spółka skontaktowała się z firmą świadczącą usługi m.in. w zakresie doradztwa celnego. Po przeanalizowaniu sprawy specjaliści z tej firmy wyrazili wątpliwości w zakresie możliwości odzyskania zapłaconego podatku ze względu na fakt, że zaimportowane środki trwałe nie opuściły terytorium Hiszpanii. Spółka zdecydowała jednak o podjęciu starań w celu odzyskania zapłaconego podatku i upoważniła wskazaną firmę do złożenia wniosku w jej imieniu. W wyniku zastrzeżeń i wątpliwości hiszpańskich organów podatkowych zwrot podatku nastąpił dopiero po 18 miesiącach, podczas gdy ustawowy termin zwrotu wynosił 6 miesięcy. Zwrot był poprzedzony składaniem przez Spółkę licznych wyjaśnień i dodatkowych dokumentów.

W związku z powyższym Wnioskodawca zadał następujące pytania:

1. Czy zwrot podatku należy rozpoznać jako przychód z działalności gospodarczej w dacie uznania rachunku bankowego, czy też zwrot będzie się wiązał z koniecznością pomniejszenia kosztów amortyzacji o kwotę wynikającą z proporcji zwróconego VAT do wartości początkowej (uwzględniającej zapłacony VAT)...
2. Jeśli zwrot podatku stanowi przychód, to czy w sytuacji, gdy Spółka prowadzi działalność zwolnioną z opodatkowania na podstawie pozwolenia na działalność w specjalnej strefie ekonomicznej (art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) otrzymany VAT będzie również korzystał ze zwolnienia, czy będzie podlegał opodatkowaniu...
3. Czy odsetki otrzymane w związku z nieterminowym zwrotem VAT są zwolnione z opodatkowania, czy tez stanowią przychód z działalności gospodarczej podlegający opodatkowaniu...

Przedmiot niniejszej interpretacji indywidualnej stanowi odpowiedź w kwestii dotyczącej korekty wartości początkowej nabytego za granicą środka trwałego o zwrot podatku od wartości dodanej. Zagadnienie odnoszące się do zaliczenia do przychodów wartości zwróconego podatku od wartości dodanej będzie przedmiotem odrębnej interpretacji indywidualnej.

Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy, otrzymany zwrot podatku nie będzie stanowił przychodu Spółki. Zgodnie z przywołanym przepisem, nie stanowią kosztu uzyskania odpisy z tytułu zużycia środków trwałych, od tej części ich wartości, która zostanie zwrócona podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Zwrócony podatek został przez Spółkę zaliczony do wartości początkowej form (ze względu na wątpliwości dotyczące prawa do jego odliczenia). Obecnie, zgodnie z dyspozycją tego przepisu Spółka powinna skorygować (pomniejszyć) koszty uzyskania o wartość amortyzacji wynikającą z proporcji, w jakiej pozostaje kwota podatku do wartości początkowej form (zawierającej kwotę podatku).

Odsetki otrzymane z tytułu nieterminowego zwrotu VAT będą stanowiły przychody zwolnione na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 7 ustawy. Zgodnie z przywołanym przepisem nie zalicza się do przychodów oprocentowania zwrotu podatku od towarów i usług. Otrzymane odsetki są wynikiem nieterminowego zwrotu podatku przez hiszpańskie władze podatkowe. Obowiązujące w Hiszpanii prawo przewiduje okres 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku, w przypadku Spółki zwrot nastąpił po 17 miesiącach. Należy podkreślić, że regulacje zawarte w ustawie nie wykluczają zastosowania zwolnienia w przypadku odsetek otrzymanych od obcych władz podatkowych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Stosownie do postanowień art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.), ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o podatku od wartości dodanej rozumie się przez to podatek od wartości dodanej nakładany na terytorium państwa członkowskiego, z wyjątkiem podatku od towarów i usług nakładanego tą ustawą.

W polskim systemie prawnym podatek od towarów i usług obowiązujący na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej jest odpowiednikiem podatku od wartości dodanej funkcjonującego w innych państwach Unii Europejskiej. Ustawa o podatku od towarów i usług stanowi bowiem implementację przepisów VI Dyrektywy dotyczącej wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Należy również zauważyć, że skrót VAT używany na oznaczenie polskiej ustawy o podatku od towarów i usług oznacza "Value Added Tax" – podatek od wartości dodanej. Pojęcie podatku od wartości dodanej obejmuje więc zarówno podatek od towarów i usług obowiązujący na terenie Polski, jak i podatek od wartości dodanej, o którym mowa w powołanym wcześniej art. 2 pkt 11 ustawy o podatku od towarów i usług.

Z powyższego wynika więc, iż pojęcia podatku od wartości dodanej oraz podatku od towarów i usług są tożsame. Oznacza to, iż podatek od wartości dodanej jest odpowiednikiem polskiego podatku od towarów i usług, w związku z czym podatek od wartości dodanej obowiązujący na terenie krajów Unii Europejskiej powinien podlegać tym samym regulacjom podatkowym przewidzianym w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, co podatek od towarów i usług obowiązujący na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, ze zm.) – dalej: ustawa, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1(…).

Z kolei art. 15 ust. 6 ustawy stanowi, iż kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

Jak stanowi art. 16a ust. 1 pkt 1 ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
3. inne przedmioty

• przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W myśl natomiast art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia.

Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku – art. 16g ust. 3 ustawy.

Stosownie do treści art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W kontekście powyższego, brak jest podstaw prawnych aby podatek od wartości dodanej zapłacony przez Spółkę w Hiszpanii, do którego Spółce służyło prawo do zwrotu, można było zaliczyć do wartości początkowej środka trwałego.

Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, Spółka nie posiadała i nie posiada na terytorium Hiszpanii zakładu w rozumieniu art. 5 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisanej w Madrycie w dniu 15 listopada 1979 roku (Dz. U. z 1982 r. Nr 17, poz. 127). Tym samym Wnioskodawca jest obowiązany dokonać stosownych korekt w tym zakresie za cały okres naliczania odpisów amortyzacyjnych w nieprawidłowej wysokości.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.