Istota interpretacji:

1. Czy comiesięczne zwiększenie przez wynajmującego wartości budynku, w którym znajduje się przedmiot najmu, o cześć wartości nakładów poniesionych przez najemcę (będącymi nakładami "do wymieszkania", objętych wystawianymi przez najemcę fakturami w kwocie przewyższającej 3.500,00 zł miesięcznie jest, zgodnie z art. 16g ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych? 2. Czy wynajmujący jest uprawniony do bieżącego naliczania odpisów amortyzacyjnych budynku od jego wartości zwiększanej comiesięcznie w sposób określony w pkt. 1 (art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych)?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Umową z 2005 r. Wnioskodawca oddał w najem pomieszczenia znajdujące się w stanowiącym jego własność budynku.

Umowa została zawarta na czas określony do 31 października 2015 r. W ramach umowy, w oparciu o zasadę swobody umów - art. 353 § 1 Kodeksu cywilnego strony uzgodniły, iż najemca wykona na własny koszt i ryzyko prace adaptacyjne niezbędne do przystosowania przedmiotu najmu do prowadzonej działalności w zakresie uzgodnionym z Wnioskodawcą jako wynajmującym, przy czym ustalono w odniesieniu do części nakładów w kwocie 492.000,00 zł, iż do czasu ich wymieszkania najemca wystawiał będzie co miesiąc fakturę obciążającą wynajmującego kwotą brutto równą siedemdziesięciu procentom czynszu brutto, której płatność następowała będzie poprzez kompensatę z należnościami wynajmującego. Jednocześnie postanowiono, iż po zakończeniu najmu najemca pozostawi wynajmującemu wszystkie nakłady poczynione na przedmiocie najmu.

Na podstawie powyższych postanowień umowy najmu wynajmujący co miesiąc zwiększa wartość budynku o wartość nakładów objętych wystawioną przez najemcę fakturą i od zwiększonej wartości budynku nalicza jego amortyzację.

W uzupełnieniu z dnia 06 kwietnia 2009 r. Spółka wyjaśniła, iż na podstawie postanowień umowy stron, wynajmujący wystawia fakturę na całość czynszu, a najemca wystawia comiesięczną fakturę na część nakładów poczynionych na przedmiocie najmu. Zgodnie z umową faktura ta każdorazowo obejmuje kwotę brutto nie wyższą niż 70% miesięcznego czynszu najmu, jaki wynika z faktury wystawionej przez wynajmującego. Rozliczenie obu powyższych faktur następuje przez kompensatę, w wyniku której na konto wynajmującego wpływa kwota stanowiąca 30% wartości brutto faktury z tytułu czynszu.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. Czy comiesięczne zwiększanie przez wynajmującego wartości budynku, w którym znajduje się przedmiot najmu, o część wartości nakładów poniesionych przez najemcę (będących nakładami "do wymieszkania"), objętych wystawianymi przez najemcę fakturami w kwocie przewyższającej 3.500,00 zł miesięcznie jest zgodne z art. 16g ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych...
2. Czy wynajmujący jest uprawniony do bieżącego naliczania odpisów amortyzacyjnych budynku od jego wartości zwiększanej comiesięcznie w sposób określony w pkt 1 (art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych)...

Zdaniem Wnioskodawcy, nakłady najemcy na adaptację budynku, w części stanowiącej nakłady "do wymieszkania", dokonane zgodnie z umową najmu, objęte wystawianymi comiesięcznie przez najemcę fakturami, stanowią zwiększenie wartości budynku. Zgodnie z umową stron wartość każdej faktury stanowi 70% wartości brutto bieżącego czynszu.

Od tak zwiększonej wartości budynku Wnioskodawca dokonuje amortyzacji budynku.

Przedstawiona na wstępie interpretacja jest w ocenie Wnioskodawcy słuszna i uzasadniona.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy.

Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest:

• istnienie pomiędzy nim a osiągnięciem przychodu związku przyczynowo - skutkowego, czyli wykazanie, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu;
• prawidłowe udokumentowanie poniesionego wydatku.

Koszt poniesiony w celu osiągnięcia przychodów - to wydatek racjonalnie i gospodarczo uzasadniony, pozostający w związku przyczynowo-skutkowym albo gospodarczym z przychodem z danego źródła lub źródłem przychodu.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych.

Stosownie do art. 16g ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3.500 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3.500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Przyjętym w doktrynie poglądem jest, że z ulepszeniem środków trwałych mamy do czynienia gdy następuje ich:

1. przebudowa, czyli zmiana (poprawienie) istniejącego stanu środków trwałych na inny,
2. rozbudowa, tj. powiększenie (rozszerzenie) składników majątkowych, w szczególności budynków i budowli, linii technologicznych itp.,
3. adaptacja, tj. przystosowanie (przerobienie) składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu niż ten, do którego był pierwotnie przeznaczony albo nadania mu nowych cech użytkowych,
4. rekonstrukcja, tj. odtworzenie (odbudowanie) zużytych całkowicie lub częściowo składników majątkowych,
5. modernizacja, tj. unowocześnienie środka trwałego.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż w wyniku zawartej umowy Wnioskodawca oddał w najem pomieszczenia w stanowiącym jego własność budynku. W ramach umowy, najemca zobowiązał się wykonać na własny koszt i ryzyko prace adaptacyjne niezbędne do przystosowania przedmiotu najmu do prowadzonej działalności. W odniesieniu do części nakładów strony ustaliły, iż do czasu ich wymieszkania najemca wystawiał będzie co miesiąc fakturę obciążającą wynajmującego kwotą brutto równą siedemdziesięciu procentom czynszu brutto, której płatność następowała będzie poprzez kompensatę z należnościami wynajmującego. Jednocześnie postanowiono, iż po zakończeniu najmu najemca pozostawi wynajmującemu wszystkie nakłady poczynione na przedmiocie najmu. Na podstawie powyższych postanowień umowy najmu wynajmujący co miesiąc zwiększa wartość budynku o wartość nakładów objętych wystawioną przez najemcę fakturą i od zwiększonej wartości budynku nalicza jego amortyzację.

W myśl art. 16a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, amortyzacji podlegają (…) stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania m. in. maszyny, urządzenia i środki transportu o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 tejże ustawy odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Tak więc nakłady na ulepszenie środka trwałego zwiększają wartość początkową środka trwałego, a tym samym podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek trwały ulepszono (art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych).

Z literalnego brzmienia powołanych przepisów wynika, iż mogą być amortyzowane tylko takie środki, które są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia ich do używania. Zatem wszystkie koszty związane z adaptacją budynku, poniesione przed oddaniem do używania - zwiększają jego wartość początkową i na podst. art. 15 ust. 6 ustawy będą mogły być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne.

Nie oznacza to jednak, że w miesiącu w którym wydatki te przekroczą 3.500 zł. podatnik będzie mógł zwiększyć wartość początkową o sumę poniesionych wydatków. W sytuacji bowiem, gdy wydatki na ulepszenie nie zostały jeszcze zakończone i w następstwie tego nie doszło do wzrostu wartości użytkowej ulepszanego środka trwałego, wartość początkowa nie powinna być zwiększona. Do wzrostu wartości użytkowej środka trwałego dochodzi w momencie ukończenia prac nad ulepszeniem.

Powyższej interpretacji udzielono na podstawie stanu faktycznego opisanego w złożonym w dniu 14 stycznia 2009 r. wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Dokumenty dołączone do wniosku nie podlegały analizie i weryfikacji celem wydania interpretacji indywidualnej.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.