Istota interpretacji:

w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów straty z tytułu nieściągalnej wierzytelności

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny :

Spółka, będąca polskim rezydentem podatkowym jest producentem materiałów budowlanych, sprzedaje także towary handlowe tej samej branży, pochodzące od innych producentów. W 2002r. jeden z dłużników nie wpłacił pełnej kwoty zobowiązania z tytułu zakupionych towarów. Kwota należna z tytułu tej sprzedaży stanowiła przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych. W związku z brakiem zapłaty skierowano sprawę do Sądu Okręgowego, który w dniu 28 marca 2003r. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym. Utworzona też została w księgach rezerwa z tytułu zagrożonej wierzytelności, jednak bez zaliczenia tej wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów. Dłużnik nadal nie płacił, po czym uzyskaliśmy informację o prowadzonym w stosunku do niego postępowaniu upadłościowym. W dniu 11 stycznia 2007r. otrzymano niewielką część należności w ramach planu podziału wierzytelności. Uzyskana kwota stanowiła zaledwie ok. 0.6% W dniu 13 maja 2008r. nasza kancelaria prawna uzyskała informację o zakończeniu ( jeszcze w 2007r.) postępowania upadłościowego tego dłużnika. W okresie od 2002 do 2007r. nie dokonano aktualizacji wierzytelności i nie uznano za koszt uzyskania przychodów tej wierzytelności w żadnej części.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w stanie opisanym powyżej strata z tytułu nieściągalnej wierzytelności ( w części niespłaconej przez dłużnika) może być uznana za koszt uzyskania przychodów w 2008r....

Zdaniem wnioskodawcy stanie opisanym powyżej strata z tytułu nieściągalnej wierzytelności może być uznana za koszt uzyskania przychodów w 2008r. Dopiero w tym roku uzyskano bowiem ( w dodatku po ustawowym terminie do złożenia zeznania rocznego z podatku dochodowego za rok poprzedni) ostateczną informację o zakończeniu postępowania upadłościowego dłużnika. Zdaniem Spółki nawet posiadanie wiedzy o okolicznościach uzasadniających np. dokonanie w latach poprzednich odpisu aktualizacyjnego na wierzytelność zagrożoną nieściągalnością, nie oznacza obowiązku automatycznego zaliczenia takiej wierzytelności do kosztów podatkowych, jeżeli wierzyciel zakłada, że istnieje jeszcze szansa jej wyegzekwowania. W związku z tym, skoro dopiero w roku bieżącym uzyskano informację o zakończeniu postępowania upadłościowego dłużnika a w latach poprzednich nie uznano wierzytelności za koszt uzyskania przychodów, przysługuje prawo do zaliczenia utraconej części wierzytelności do kosztów podatkowych na podstawie art. 15 ust 1 ( przy uwzględnieniu treści art. 16 ust 1 pkt 25) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm. - określonej w dalszej części skrótem "ustawy o pdop") kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Z treści art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy o pdop wynika natomiast, iż nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności, które uprzednio na podstawie art. 12 ust. 3 zostały zarachowane jako przychody należne i których nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w ust. 2. Jak stanowi art. 12 ust. 3 ustawy o pdop za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Art. 16 ust. 2 ustawy o pdop stanowi z kolei, iż za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25, uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana:

1. postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadającym stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo
2. postanowieniem sądu o:
   a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania, lub
   b) umorzeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, gdy zachodzi okoliczność wymieniona pod lit. a), lub
   c ) ukończeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, albo
3. protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty.
   
   

Z treści przepisu art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy o pdop wynika z kolei, iż nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako przedawnione. Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania stwierdzić należy, iż ustawodawca uzależnił możliwość zakwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów określonej wierzytelności od spełnienia konkretnych warunków. Po pierwsze wierzytelności określone jako nieściągalne muszą być wcześniej zarachowane jako przychody należne zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o pdop. Po drugie wierzytelności określone jako nieściągalne, w celu zakwalifikowania ich do kosztów uzyskania przychodów, powinny zostać udokumentowane w sposób określony w art. 16 ust. 2 ustawy o pdop. Jakikolwiek inny dokument niż wymieniony w art. 16 ust. 2 ustawy o pdop nie może udokumentować faktu nieściągalności wierzytelności. I po trzecie wierzytelności mogą zostać zakwalifikowane do kosztów uzyskania przychodów, o ile nie uległy przedawnieniu.

Dla zaliczenia wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów konieczne jest więc spełnienie tych przesłanek jednocześnie. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że kancelaria prawna Spółki uzyskała informację o zakończeniu (jeszcze w 2007r.) postępowania upadłościowego dłużnika. Sama informacja na temat zakończenia postępowania upadłościowego nawet gdy, odpowiada rzeczywistości, nie może być podstawą udokumentowania nieściągalnej wierzytelności, dopóki podatnik nie będzie dysponował dowodami wymienionymi w przepisie art. 16 ust 2 ustawy o pdop.

W związku z tym należy uznać, że stanowisko Spółkijest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, ul. Kośnego 70, 45-372 Opole po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.