Istota interpretacji:

Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych na podstawie Uchwały Zgromadzenia Wspólników w części dot. podziału zysku stanowi koszt uzyskania przychodów? (pytanie oznaczone we wniosku Nr 4)

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Na podstawie Uchwał Zgromadzenia Wspólników w sprawie podziału zysku Spółka dokonała za lata ubiegłe:

• wypłaty nagród dla pracowników;
• opłacenia (przekazania) od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Socjalnych (FPi FGŚP) oraz składek na realizację Pracowniczego Programu Emerytalnego (PPE);
• zwiększenia Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (ZFŚS).

Protokoły Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników stwierdzające, że "Zgromadzenie Wspólników działając na podstawie Umowy Spółki postanawia dokonać podziału zysku za rok obrotowy (...)" nie zawierały już żadnych innych postanowień w kwestii podziału zysku.Wypłatę powyższych nagród dokonała Spółka na podstawie "Regulaminu wypłaty nagrody z zysku". Zgodnie z nim wypłata pracownikom nagrody z zysku może nastąpić na mocy Uchwały Zwyczajnego Zebrania Wspólników o przeznaczeniu na fundusz nagród dla pracowników części osiągniętego za poprzedni rok obrotowy zysku netto. Ponadto na mocy Regulaminu nagroda z zysku przysługuje każdemu pracownikowi zatrudnionemu na podstawie umowy o pracę po nienagannym przepracowaniu pełnego roku obrotowego. Jednocześnie z uwagi na realizację Pracowniczego Programu Emerytalnego zostały przekazane składki na zasadach określonych w PPE.W związku z wypłatą przedmiotowych nagród Spółka jako płatnik zobowiązana została do naliczenia i przekazania do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek na ubezpieczenia społeczne, na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na zasadach określonych przepisami o systemie ubezpieczeń społecznych.W przypadku zwiększenia ZFŚS Spółka przekazała na wyodrębniony rachunek bankowy funduszu równowartość środków zwiększenia.

W księgach rachunkowych Spółka powyższą wypłatę nagród dla pracowników wraz z pochodnymi (składki na ubezpieczenie społeczne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz składki na Pracowniczy Program Emerytalny) ujęła w 2006 roku na kontach grup 860 "Wynik Finansowy", 853 "Fundusz Nagród" i 820 "Rozliczenie WF - nierozliczony WF z lat ubiegłych", natomiast w 2007 roku na kontach grup 860 "Wynik Finansowy", 853 "Fundusz Nagród", 820 "Rozliczenie WF - nierozliczony WF z lat ubiegłych", 851 "Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych", a po korekcie księgowań również na kontach 40401060 "Wynagrodzenia z nagrody rocznej", 40501050 "Ubezpieczenia społeczne", 40503020 "Ubezpieczenia osobowe" i 40502030 "ZFŚS - Dodatkowy".W zeznaniu rocznym CIT - 8 za okres od 01.01.2006 do 31.12.2006 r. do kosztów uzyskania przychodów nie zostały zaliczone wynagrodzenia z tytułu nagrody rocznej, składki na ubezpieczenie społeczne w części dotyczącej pracodawcy, składki na FP i FGŚP oraz składki na PPE.W zeznaniu rocznym CIT - 8 za okres 01.01.2007 do 31.12.2007 r. do kosztów uzyskania przychodów zaliczono wynagrodzenia z tytułu nagrody rocznej oraz składki na PPE, ujęte w kosztach działalności operacyjnej na kontach 40401060 i 40503020. Do kosztów uzyskania przychodów nie zaliczono natomiast składek na ubezpieczenie społeczne, FP i FGŚP oraz zwiększenia ZFŚS.

W związku z powyższym zadano m. in. następujące pytanie:

Czy zwiększenie Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych na podstawie Uchwały Zgromadzenia Wspólników w części dot. podziału zysku stanowi koszt uzyskania przychodów... (pytanie oznaczone we wniosku Nr 4)

Zdaniem Spółki, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy. Natomiast w brzmieniu obowiązującym od dnia 01 stycznia 2007 r. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art.16 ust. 1 ustawy. Konstrukcja cyt. powyżej przepisu art.15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych daje podatnikowi możliwość zaliczenia dla celów podatku dochodowego od osób prawnych wszelkich kosztów (nie wymienionych w art.16 ust.1 ustawy) pod warunkiem, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy ich poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu. Stosownie do postanowień art.16 ust.1 pkt 9 lit.b) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uważa się za koszt uzyskania przychodów odpisów i wpłat na różnego rodzaju fundusze tworzone przez podatnika; kosztem uzyskania przychodów są jednak odpisy i zwiększenia, które w rozumieniu przepisów o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych obciążają koszty działalności pracodawcy, jeżeli środki pieniężne stanowiące równowartość tych odpisów i zwiększeń zostały wpłacone na rachunek Funduszu. Z powyższego wynika, że odpis lub zwiększenie zakładowego funduszu świadczeń socjalnych zalicza się do kosztów uzyskania przychodów pracodawcy, jeżeli stanowi koszt jego działalności w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 04 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Na podstawie przepisu art. 4 ust.1 w związku z art. 3 ust.1 ustawy o ZFŚS u pracodawców zatrudniających według stanu na dzień 1 stycznia danego roku co najmniej 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty, układ zbiorowy pracy może dowolnie kształtować wysokość odpisu na ZFŚS.

Biorąc zatem powyższe pod uwagę oraz fakt, że Zakładowy Układ Zbiorowy obowiązujący w Spółce przewiduje w art. 34 pkt 6 możliwość "zwiększenia Funduszu o inne środki, określone w odrębnych przepisach" dodatkowe zwiększenie Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych na mocy upoważnienia zawartego w Uchwale Zgromadzenia Wspólników dot. podziału zysku będzie kosztem uzyskania przychodów, jeżeli zostanie spełniony warunek, o którym mowa w końcowej części cyt. art.16 ust.1 pkt 9 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. środki pieniężne stanowiące równowartość tych zwiększeń zostały wpłacone na rachunek Funduszu.Spółka uważa, że dla możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów przedmiotowych kosztów i wydatków nie ma również istotnego znaczenia sposób ujęcia ich w księgach rachunkowych. W orzecznictwie sądowym ukształtował się pogląd, że zapis art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który nakazuje podatnikom prowadzenie ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i należnego podatku nie decyduje o elementach technicznych podatku (podmiocie, przedmiocie, podstawie, stawce oraz zwolnieniach i ulgach podatkowych), lecz jedynie o sposobie dokumentowania stanów faktycznych mających znaczenie i wpływ na elementy techniczne podatku (zob. wyroki NSA z dnia 08 czerwca 1995 r. sygn. akt SA/Po 3730/94 publ. POP 1997/4/135). Oznacza to, że czym innym są wymogi księgowości, wskazane w ustawie o rachunkowości, a czym innym procedura dowodzenia faktów w postępowaniu podatkowym (zob. wyrok NSA z dnia 01 grudnia 1999 r. sygn. akt III SA 7985/98 publ. LEX nr 39724). Zapisy w księgach rachunkowych nie mogą rozstrzygać o tym co i kiedy jest dochodem oraz kosztem uzyskania przychodu (wyrok NSA z dnia 02 kwietnia 1996r. sygn. akt SA/Ka 1405/95 oraz z dnia 24 stycznia 1995 r. sygn. akt SA/Lu 666/94). Wynika to stąd, że cele rachunkowości są odmienne od celów prawa podatkowego. Podczas gdy prowadzona przez jednostkę rachunkowość powinna zapewniać rzetelne i jasne przedstawienie jej sytuacji majątkowej i finansowej, wyniku finansowego i rentowności, to przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych służą zapewnieniu dochodów budżetu państwa.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm. określanej w dalszej części skrótem "ustawa o pdop") kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Z przepisu tego wynika zatem, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z przychodami tzn. wydatki takie są uzasadnione z ekonomicznego punktu widzenia, a rezultatem ich poniesienia jest uzyskanie przychodów oraz zabezpieczenie funkcjonowania źródła przychodów. Co istotne również, muszą być to wydatki, dzięki którym podatnik może osiągnąć przychód podlegający opodatkowaniu. Najpowszechniejszym kosztem występującym w zakładzie pracy jest wynagrodzenie dla zatrudnionych pracowników. Jednakże pracodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów tylko te wydatki na rzecz pracowników, które pozostają w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą i z uzyskiwanymi przez niego przychodami, a jednocześnie wydatki te nie mogą znajdować się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o pdop.

Należy jednak pamiętać, że nie każde świadczenie na rzecz pracownika, które stanowi dla niego przychód, może być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów pracodawcy. Pracodawca może bowiem zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów tylko te wydatki na rzecz pracowników, które pozostają w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą i z uzyskiwanymi przez niego przychodami, a jednocześnie wydatki te nie mogą znajdować się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. b ustawy o pdop nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów i wpłat na różnego rodzaju fundusze tworzone przez podatnika; kosztem uzyskania przychodów są jednak odpisy i zwiększenia, które w rozumieniu przepisów o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych obciążają koszty działalności pracodawcy, jeżeli środki pieniężne stanowiące równowartość tych odpisów i zwiększeń zostały wpłacone na rachunek Funduszu. Zasady tworzenia zakładowego funduszu świadczeń socjalnych oraz zasady gospodarowania środkami tego funduszu określa ustawa z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 1996r. Nr 70, poz. 335 ze zm. określana w dalszej części ustawa o "ZFŚS").Na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o ZFŚS, odpisy i zwiększenia, o których mowa w art. 3-5 i 6a oraz kwoty wypłaconych świadczeń urlopowych, o których mowa w art. 3, obciążają koszty działalności pracodawcy. Przepis ten odnosi się również do odpisów ustalonych na podstawie art. 4 ust. 1 ww. ustawy o ZFŚS, zgodnie z którym u pracodawców, o których mowa w art. 3 ust. 1, układ zbiorowy pracy może dowolnie kształtować wysokość odpisu na Fundusz; może również postanawiać, że Fundusz nie będzie tworzony.

W świetle powyższego dla celów podatkowych odpisy i zwiększenia na ZFŚS tworzone w wysokości określonej w układzie zbiorowym pracy stanowią koszt uzyskania przychodów na takich samych zasadach jak odpisy, o których mowa w art. 5 ustawy o ZFŚS, o ile ich równowartość przekazana została na wyodrębniony rachunek bankowy Funduszu. Kwota odpisu stanowi koszt uzyskania przychodu w momencie przekazania środków na rachunek ZFŚS.

W świetle powyższych przepisów, stanowisko Podatnikajest prawidłowe

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.

Referencje