W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka posiada wierzytelność zgłoszoną na wezwanie syndyka w postępowaniu upadłościowym wszczętym w roku 2003. Spółka liczyła na odzyskanie wierzytelności, dlatego nie zaliczyła w koszty podatkowe odpisu aktualizującego należność w roku wszczęcia postępowania upadłościowego, kiedy to nieściągalność wierzytelności została uprawdopodobniona zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 26a oraz ust. 2a pkt 1 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 ze zm.). W związku z otrzymaniem w dniu 19 listopada 2007 r. odpowiedzi na zapytanie Spółki z Sądu Rejonowego Wydziału V Gospodarczego postanowienia o umorzeniu postępowania upadłościowego, wydanego w dniu 13 grudnia 2005 roku, Spółka chciałaby zaliczyć w bieżącym roku podatkowym (dla Spółki rok podatkowy trwa od 01/10/2007 do 30/09/2008) w koszty uzyskania przychodu odpis aktualizujący należność w części, która uprzednio (w roku 2002) została zaliczona do przychodów należnych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Spółka w bieżącym roku podatkowym (dla spółki rok podatkowy trwa od 01/10/2007 do 30/09/2008) może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpis aktualizujący należność w części, która uprzednio (w roku 2002) została zaliczona do przychodów należnych?

Spółka uważa, że może w bieżącym roku podatkowym zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpis aktualizujący należność w części uprzednio zaliczonej do przychodów należnych, z uwagi na fakt, iż zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 26a oraz ust. 2a pkt 1 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 ze zm.) nieściągalność należności została uprawdopodobniona poprzez wszczęcie postępowania upadłościowego. Jednocześnie należy zaznaczyć, iż ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie określa terminu końcowego, w którym takiego zaliczenia można dokonać, a jedynie wskazuje moment początkowy, od którego odpis aktualizacyjny można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam co następuje:

Zasady dokonywania odpisów aktualizujących wartość należności reguluje art. 35b ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm.) zgodnie z którym - wartość należności aktualizuje się uwzględniając stopień prawdopodobieństwa ich zapłaty poprzez dokonanie odpisu aktualizującego, w odniesieniu do:

1. należności od dłużników postawionych w stan likwidacji lub w stan upadłości - do wysokości należności nieobjętej gwarancją lub innym zabezpieczeniem należności, zgłoszonej likwidatorowi lub sędziemu komisarzowi w postępowaniu upadłościowym,
2. należności od dłużników w przypadku oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości, jeżeli majątek dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego - w pełnej wysokości należności,
3. należności kwestionowanych przez dłużników oraz z których zapłatą dłużnik zalega, a według oceny sytuacji majątkowej i finansowej dłużnika spłata należności w umownej kwocie nie jest prawdopodobna - do wysokości niepokrytej gwarancją lub innym zabezpieczeniem należności,
4. należności stanowiących równowartość kwot podwyższających należności, w stosunku do których uprzednio dokonano odpisu aktualizującego - w wysokości tych kwot, do czasu ich otrzymania lub odpisania,
5. należności przeterminowanych lub nieprzeterminowanych o znacznym stopniu prawdopodobieństwa nieściągalności, w przypadkach uzasadnionych rodzajem prowadzonej działalności lub strukturą odbiorców - w wysokości wiarygodnie oszacowanej kwoty odpisu, w tym także ogólnego, na nieściągalne należności.
   
   

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. oznaczonej w dalszej części skrótem "ustawa o pdop"), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Przepis art. 16 ust. 1 pkt 26a ustawy o pdop, stanowi, iż nie uważa się za koszt uzyskania przychodów odpisów aktualizujących, z tym że kosztem uzyskania przychodów są odpisy aktualizujące wartość należności, określone w ustawie o rachunkowości, od tej części należności, która była uprzednio zaliczona na podstawie art. 12 ust. 3 do przychodów należnych, a ich nieściągalność została uprawdopodobniona na podstawie ust. 2a pkt 1.

W myśl art. 16 ust. 2a pkt 1 ustawy o pdop, nieściągalność wierzytelności uznaje się za uprawdopodobnioną w przypadku określonym w ust. 1 pkt 26a, w szczególności jeżeli:

1. dłużnik zmarł, został wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej, postawiony w stan likwidacji lub została ogłoszona jego upadłość obejmująca likwidację majątku, albo
2. zostało wszczęte postępowanie upadłościowe z możliwością zawarcia układu w rozumieniu przepisów prawa upadłościowego i naprawczego lub na wniosek dłużnika zostało wszczęte postępowanie ugodowe w rozumieniu przepisów o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków, albo
3. wierzytelność została potwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu i skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego, albo
4. wierzytelność jest kwestionowana przez dłużnika na drodze powództwa sądowego.
   
   

Jednocześnie na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy o pdop nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako przedawnione.

Aby więc przewidziane ustawą o rachunkowości odpisy aktualizujące wartość należności, mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu cyt. art. 16 ust. 1 pkt 26a, należności te powinny być uprzednio zaliczone do przychodów należnych na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o pdop oraz nieściągalność wierzytelności musi być uprawdopodobniona. (Oczywiście nie może to być wierzytelność, która uległa przedawnieniu).

Innymi słowy, co prawda z chwilą uprawdopodobnienia tego typu wierzytelności jako nieściągalnej (np. w sposób określony cyt. przepisem art. 16 ust. 2a pkt 1 ustawy o pdop podatnik ma prawo (a nie obowiązek) zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów przedmiotowych odpisów, jednak nie oznacza to, że może tego dokonać w każdym innym czasie.

W związku z tym wierzytelność zgłoszona na wezwanie syndyka w postępowaniu upadłościowym wszczętym w 2003 r. dawała możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów dokonanego odpisu aktualizującego w roku 2003. W tym bowiem roku została spełniona przesłanka wymieniona w art. 16 ust. 2a pkt 1 ustawy o pdop uprawdopodabniająca nieściągalność tej należności.

W świetle przedstawionych uwarunkowań prawnych rokiem podatkowym, w którym dokonać należało podatkowego ujęcia w koszty uzyskania przychodów tych odpisów, był 2003 rok.

W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy, iż w bieżącym roku podatkowym (dla Spółki rok podatkowy trwa od 01/10/2007 do 30/09/2008) może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisy aktualizujące należności w części, która uprzednio (w roku 2002) została zaliczona do przychodów należnych - w sytuacji gdy Spółka posiadała już w latach poprzednich dokumenty, o których mowa w art. 16 ust. 2a pkt 1 ustawy o pdop,jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.