W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą na wytwarzaniu energii cieplnej. Spółka dokonała likwidacji fizycznej dwóch kotłów WR-25 wytwarzających energię cieplną. Likwidacja środków trwałych nie miała związku z utratą ich przydatności wynikającą ze zmiany rodzaju działalności Spółki. W miejscu zlikwidowanych środków trwałych Spółka wytwarza nowy środek trwały.Uzyskany złom z likwidacji kotłów został sprzedany w roku fizycznej likwidacji tych środków trwałych. Wymienione kotły wykorzystywane były przez cały okres eksploatacji w prowadzonej działalności Spółki, aż do chwili likwidacji. Długotrwały okres eksploatacji spowodował fizyczne zużycie tych urządzeń. Na dzień likwidacji kotły te nie były w pełni umorzone. Nieumorzoną wartość zlikwidowanych kotłów odniesiono w koszty operacyjne Spółki.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy strata powstała w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych w/w środków trwałych może być uznana za koszt uzyskania przychodu bezpośrednio?

Zdaniem Spółki, z uwagi na to, że likwidacja w/w środków trwałych nie nastąpiła w związku z faktem, że środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności, dlatego też strata powstała w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych może stanowić koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.)

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje sięza prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.